B.B. King & Eric Clapton - Riding with the King (2000)

De 2 blueskings maken een cd! Wat wil je nog meer? Nog niets gehoord maar in afwachting een 4*

Je zóu natuurlijk ook deze kunnen luisteren:

http://www.musicmeter.nl/?albu...

Nog zo'n idioot, sorry dat ik het zo zeg hoor maar in afwachting alvast een cijfer geven..

stem verwijderd

hahahaha

bleek achteraf toch een beetje tegen te vallen
had er meer van verwacht, deze is wel erg ingetogen en op safe

heb BB king gezien in brussel en die man is zo instrumentaal, een paar van zijn nummers kende ik, maar de solo's zijn gewoon compleet anders. nog zo'n improviseerder... zalig

Het feit dat twee top artiesten welke samen een album gaan opnemen niet automatisch een top album als resultaat heeft, blijkt wel uit dit album. Ok er is niets mis met dit album maar op een of andere manier sprankelt dit album niet en dat verwacht je wel bij dit album. Ik had verwacht dat de fonken er af zouden springen maar dat is helaas niet zo. Een album vol met Blues dat wel maar eigenlijk is er niets nieuws onder de zon. Opzich een gemiste kans van deze heren. Blijft verder een premie album om zo af en toe op te zetten.

Ik vind het jammer dat dit album hier toch minder goed uit de boeken komt dan het in werkelijk is. Toen ik deze plaat voor de eerste keer opzette was ik gelijk al verkocht aan deze goede samenwerking tussen deze blues helden. Voor mijn gevoel vielen alle stukjes lekker op zen plaats. Eric Clapton geeft met zijn 'eigen' claptonblues-genre een goede swing aan deze plaat en de muzikale klanken di BB ook op dit album weer uit zijn gitaar schud zijn heerlijk. Voor mij is dit album een echte 4,5* !

De eerste keer dat ik het album hoorde had ik ook een beetje het gevoel dat hij wat tegenviel, maar na een paar luisterbeurten moet ik toch zeggen dat het een hele fijne plaat is.

Ik snap de kritieken wel dat deze plaat niet heel vernieuwend, flitsend of sprankelend is. maar dat hoeft de blues ook niet te zijn natuurlijk. En deze plaat heeft toch zeker wel de blues.. De verschillende stylen klinken goed naast elkaar.

Alleen vind ik Marry you een beetje uit de toom vallen.

[quote]Frunnick schreef:
De eerste keer dat ik het album hoorde had ik ook een beetje het gevoel dat hij wat tegenviel, maar na een paar luisterbeurten moet ik toch zeggen dat het een hele fijne plaat is.

Ik snap de kritieken wel dat deze plaat niet heel vernieuwend, flitsend of sprankelend is. maar dat hoeft de blues ook niet te zijn natuurlijk. En deze plaat heeft toch zeker wel de blues.. De verschillende stylen klinken goed naast elkaar.
quote]

Toch vind ik dit ook een mooi album, je moet het wel wat meerdere luisterbeurten gunnen, natuurlijk. Maar het is biezonder sfeervol.

4 sterren
****

B.B.'s zang tijdens Come Rain or Come Shine is toch wel erg indrukwekkend

Steengoede bluesplaat, eentje die gemakkelijk 30 jaar eerder gemaakt had kunnen worden, tijdloos en geinspireerd en bovendien erg aanstekelijk, Clapton nam het initiatief voor deze plaat, hij wilde zijn leermeester BB weer eens flink onder de aandacht brengen, en dat is hem met dit grandieuze eerbewijs helemaal gelukt.

Ik word hier verre van vrolijk van. Met beide artiesten heb ik al niet veel, maar ik hoopte dat ze elkaar naar een hoger plan zouden trekken. Integendeel. Bij bluesartiesten heb ik vaak het gevoel dat ze blues spelen omdat ze soul en jazz niet aankunnen. Voordat ik hier reacties op krijg: ik weet dat dit niet het geval is, maar blues maakt op mij zo vaak een halfslachtige indruk.

Dat heb ik nu juist met veel jazzartiesten en helemaal soulartiesten....

Heerlijke plaat.. begint gelijk goed met Riding with the king en geeft een goed gevoel van begin tot eind.. 3.5* van eric clapton luister ik verder eigenlijk vrijwel niet maar b.b. king vind vind ik lekker om op te zetten.. vooral zijn wat latere werk

blues in al zijn variaties, heerlijke plaat!
prachtig gitaar en zangwerk.

Gisteren weer eens beluisterd, maar ik blijf bij mijn 3*.

Wat me het meeste tegenstaat aan dit album is de gelikte productie. Blues moet rauw zijn en mag best een beetje kraken. Verder is het inderdaad zoals sommigen opmerken niet echt sprankelend is. Ietwat te safe ook.

Neemt niet weg dat hier wel twee rasartiesten bij elkaar zitten, en het muzikaal gezien dus wel vakmanschap is.

Wat ik in mijn persoonlijke kringen trouwens heel vaak opmerk is dat veel mensen via deze plaat interesse hebben gekregen in B.B. King en bluesmuziek. Clapton staat blijkbaar toch dichter bij de in muziek geinteresseerde jongeren.

Come Rain or Come Shine .

Vroeger veel plezier aan beleefd, nog eens herbeluisterd en blijft een oerdegelijke plaat (die eigenlijk toch wel een hogere score verdient).

Gewoon dat gitaarwerk alleen al: luister eens naar Key to the Highway (betere versie dan op Layla imo), Help the Poor, en Three O'Clock Blues (!)... Veel beter wordt het niet hoor, zo vlotjes, zuiver en beheerst. Er wordt ook mooi afgewisseld tussen de twee giganten (zo mag je ze onderhand wel noemen, zie bv. einde van Hold on! I'm coming).
Verder is BB King echt wel bijzonder goed bij stem dit album (Come Rain or Come Shine!) en zit er best veel variatie tussen de nummers (bv. rock n roll bij Days of Old, en zo af en toe zelfs wat funky, zie I Wanna Be - niet het beste nummer, maar kom). Zwakke nummers zijn er niet, uitschieters des te meer(bv. naast de hierboven vermelde ook Worried Life Blues). Het is misschien wat ingehouden (zeker niet volledig loos gaan en we zien wel waar het eindigt), maar die rustige solo's vind ik net heel mooi. Sprankelen doet het wat mij betreft zeker en vast, zeker een 4 waard dus.!

Toen de plaat uitkwam weet ik nog dat het wat 'bon ton' was om Clapton te bashen als meest overschatte gitarist. Daar is men ondertussen wel van teruggekomen want de tegenvoorbeelden zijn natuurlijk legio (en deze plaat is er ook een van).
Wat wel nog blijft hangen is dat de blues lekker groezelig moet zijn en liefst moet worden gespeeld door een oude neger in de jaren 50 en 60, want dan heb je de echte 'authentieke' blues. Ik hou zelf ook veel van die ouwe akoestische blues, maar dat maakt gelikte electrische blues niet meteen minderwaardig, en hier hoor je echt wel het betere werk. Die cleane productie stoort me echt niet, de sound is enorm zuiver en de gitaren blinken - daar draait het toch wel om bij deze plaat.

Twee grootheden uit de blues bundelen hun krachten op "Riding with the King". Het is overduidelijk dat Clapton zich nederig opstelt tegenover B.B. King. Op de hoes is ook te zien hoe Clapton King rijdt. Op het album nemen beide heren echter een gelijkwaardige rol op zich. Over het algemeen delen Clapton en King de vocalen, maar soms neemt B.B. zelf een nummer voor zijn rekening. Het gitaarspel is uiteraard om van te smullen. Of het nu elektrisch of akoestisch is, het klinkt allemaal erg warm en gloedvol. "Key to the Highway" is wat dat betreft erg smaakvol uitgevoerd. De stijl van Clapton en King zijn duidelijk te onderscheiden en maakt het daarom heerlijk om naar te luisteren. Ook erg fijn is het ronkelende orgeltje op veel van de liedjes. Opener en titeltrack is direct raak. De toon is gezet. De productie is modern. Ik houd zowel van oude krakerige blues, als modern fris klinkende blues met een volle warme productie. "Riding with the King" is duidelijk van die laatste orde, maar ik vind het nergens storend. "Worried Life Blues" is een van mijn favoriete bluesliedjes en deze uitvoering is ook weer prachtig. "Days of Old" is een bluesstamper met een lekkere groove en het plezier spat er vanaf. Ook slowblues komt voorbij met "Three O' Clock Blues" en "When My Heart Beats Like a Hammer", Intens en indringend gitaarspel in combinatie met diepe donkere vocalen met een rauw randje stuwen de nummers naar grote hoogte. "Hold On! I'm Comin'" klinkt soulvol en heeft een vol geluid met die blazerssectie. "Riding with the King" is een heerlijke bluesplaat van twee levende legendes. Ik geef toe: nergens is het vernieuwend of vooruitstrevend, maar daar is de blues mijn inziens ook niet het genre naar. Gevoel en beleving staan centraal in de blues en daar weten Clapton en King op mooie wijze invulling aan te geven. Niet alleen op "Riding with the King", maar over het algemeen door hun gehele oeuvre.

Welke nummers zingt B.B. King alleen?

Help ...

In die tijd had je allang de cd kunnen beluisteren om er zelf achter te komen...

Uit mijn hoofd: "Ten Long Years" en "When My Heart Beats Like a Hammer"

Er zou eigenlijk een waarschuwingssticker op dit album moeten zitten:pas op, deze cd bevat overbodig en ongeïnspireerd pianospel. Gelukkig valt dat over het gitaarwerk niet te zeggen.

Ik plak er eentje bij. Pas op: blues in Armani pakken.

Heerijk blues album, geen bijzonderheden, geen poespas. Maar gewoon twee begenadigde blues muzikanten met veel plezier in hun werk. Dat is wat ik hoor en waar ik plezier aan beleef. Deze plaat doet het eigenlijk altijd wel goed, zodoende ook gewoon 4*.

Een super sfeervol plaatje dit, en wat een grandioze combinatie ook The King samen met Clapton, geweldig! ?

Fijn album van Clapton en King. Klasse band er achter en gaan. Lekker relaxte blues. Een heel album van King trek ik vaak niet , maar in combinatie met Clapton is dit best fijn.Ik begin op 3 en halve ster met mogelijkheid tot groei .

Mijn hemel, wat is dit saai zeg. Het kabbelt maar door, zonder dat het interessant wordt. De foto van de hoes is daarentegen niet verkeerd, want ik zie volgens mij bb king in die auto zitten, een als ik me niet vergis gaat hij cruisend, op de cruise control door het landschap. Net als zijn muziek.. Op de automatische piloot, al vele jaren lang.

Geen slechte plaat maar als je deze naast From the Cradle legt voelt het erg bescheiden aan, alsof de handrem erop stond. Mijn favoriet is Three O'Clock Blues, heb een hele kledingkast vol met oude blues liggen, ben bekend met veel blues standaarden, de originele opnames blijven cultureel erfgoed en in mijn optiek ligt daar ook de roots van de moderne muziek. Hoe dan ook, album mag niet ontbreken als je een liefhebber bent van blues. Aan piano geen gebrek op dit album, ik hou van blues piano.