B.B. King & Eric Clapton - Riding with the King (2000)

Vroeger veel plezier aan beleefd, nog eens herbeluisterd en blijft een oerdegelijke plaat (die eigenlijk toch wel een hogere score verdient).

Gewoon dat gitaarwerk alleen al: luister eens naar Key to the Highway (betere versie dan op Layla imo), Help the Poor, en Three O'Clock Blues (!)... Veel beter wordt het niet hoor, zo vlotjes, zuiver en beheerst. Er wordt ook mooi afgewisseld tussen de twee giganten (zo mag je ze onderhand wel noemen, zie bv. einde van Hold on! I'm coming).
Verder is BB King echt wel bijzonder goed bij stem dit album (Come Rain or Come Shine!) en zit er best veel variatie tussen de nummers (bv. rock n roll bij Days of Old, en zo af en toe zelfs wat funky, zie I Wanna Be - niet het beste nummer, maar kom). Zwakke nummers zijn er niet, uitschieters des te meer(bv. naast de hierboven vermelde ook Worried Life Blues). Het is misschien wat ingehouden (zeker niet volledig loos gaan en we zien wel waar het eindigt), maar die rustige solo's vind ik net heel mooi. Sprankelen doet het wat mij betreft zeker en vast, zeker een 4 waard dus.!

Toen de plaat uitkwam weet ik nog dat het wat 'bon ton' was om Clapton te bashen als meest overschatte gitarist. Daar is men ondertussen wel van teruggekomen want de tegenvoorbeelden zijn natuurlijk legio (en deze plaat is er ook een van).
Wat wel nog blijft hangen is dat de blues lekker groezelig moet zijn en liefst moet worden gespeeld door een oude neger in de jaren 50 en 60, want dan heb je de echte 'authentieke' blues. Ik hou zelf ook veel van die ouwe akoestische blues, maar dat maakt gelikte electrische blues niet meteen minderwaardig, en hier hoor je echt wel het betere werk. Die cleane productie stoort me echt niet, de sound is enorm zuiver en de gitaren blinken - daar draait het toch wel om bij deze plaat.

Twee grootheden uit de blues bundelen hun krachten op "Riding with the King". Het is overduidelijk dat Clapton zich nederig opstelt tegenover B.B. King. Op de hoes is ook te zien hoe Clapton King rijdt. Op het album nemen beide heren echter een gelijkwaardige rol op zich. Over het algemeen delen Clapton en King de vocalen, maar soms neemt B.B. zelf een nummer voor zijn rekening. Het gitaarspel is uiteraard om van te smullen. Of het nu elektrisch of akoestisch is, het klinkt allemaal erg warm en gloedvol. "Key to the Highway" is wat dat betreft erg smaakvol uitgevoerd. De stijl van Clapton en King zijn duidelijk te onderscheiden en maakt het daarom heerlijk om naar te luisteren. Ook erg fijn is het ronkelende orgeltje op veel van de liedjes. Opener en titeltrack is direct raak. De toon is gezet. De productie is modern. Ik houd zowel van oude krakerige blues, als modern fris klinkende blues met een volle warme productie. "Riding with the King" is duidelijk van die laatste orde, maar ik vind het nergens storend. "Worried Life Blues" is een van mijn favoriete bluesliedjes en deze uitvoering is ook weer prachtig. "Days of Old" is een bluesstamper met een lekkere groove en het plezier spat er vanaf. Ook slowblues komt voorbij met "Three O' Clock Blues" en "When My Heart Beats Like a Hammer", Intens en indringend gitaarspel in combinatie met diepe donkere vocalen met een rauw randje stuwen de nummers naar grote hoogte. "Hold On! I'm Comin'" klinkt soulvol en heeft een vol geluid met die blazerssectie. "Riding with the King" is een heerlijke bluesplaat van twee levende legendes. Ik geef toe: nergens is het vernieuwend of vooruitstrevend, maar daar is de blues mijn inziens ook niet het genre naar. Gevoel en beleving staan centraal in de blues en daar weten Clapton en King op mooie wijze invulling aan te geven. Niet alleen op "Riding with the King", maar over het algemeen door hun gehele oeuvre.