The Moody Blues - The Very Best Of (1996)
mijn stem
14 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Deram
-
Go Now (3:13)
-
Tuesday Afternoon (Forever Afternoon) (4:10)
-
Nights in White Satin [Single Version] (4:25)
-
Ride My See-Saw (3:42)
-
Voices in the Sky (3:30)
-
Question (5:46)
-
The Story in Your Eyes (2:53)
-
Isn't Life Strange (5:06)
-
I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band) (4:15)
-
Justin Hayward & John Lodge - Blue Guitar (3:38)
-
Steppin' in a Slide Zone (4:30)
-
Jeff Wayne en Justin Hayward - Forever Autumn [Edit] (4:26)
-
The Voice (5:11)
-
Gemini Dream (4:04)
-
Blue World (4:18)
-
Your Wildest Dreams (3:56)
-
I Know You're Out There Somewhere (6:38)
0
geplaatst: 6 oktober 2017, 10:12 uur
Ik denk dat dit de best verkochte verzamelaar is van The Moody Blues. Vergeleken met Gold (2005) is het geluid op dit album een stukje frisser. Leuk is dat als opener voor Go Now uit 1965 gekozen is, toen de band zich nog in een voorstadium bevond als r&b coverbandje. Het nummer is vervormd opgenomen en dat moet je maar voor lief nemen.
Na de komst van John Lodge en vooral Justin Hayward in 1966 ontwikkelde de band zich tot het symfo-fenomeen dat vooral in de jaren '67 tot '72 artistieke hoogtepunten beleefde. Daarbij moeten we vooral de rol van de mellotron niet vergeten, bespeeld door Mike Pinder.
Na die jaren sloeg de wisselvalligheid toe en werd er incidenteel nog een aardige plaat gemaakt. De band is officieel nooit opgeheven en bestaat dus nog.
Het is een aardige, maar ook wel tekort schietende verzamelaar waarmee de ontwikkeling tot in de jaren '80 kan worden gevolgd.
Goed gekozen zijn de twee solowerkjes van Lodge en Hayward: Blue Guitar en Forever Autumn. Geen Moody Blues, maar wel toepasselijk in de historische lijn van de band.
Na de komst van John Lodge en vooral Justin Hayward in 1966 ontwikkelde de band zich tot het symfo-fenomeen dat vooral in de jaren '67 tot '72 artistieke hoogtepunten beleefde. Daarbij moeten we vooral de rol van de mellotron niet vergeten, bespeeld door Mike Pinder.
Na die jaren sloeg de wisselvalligheid toe en werd er incidenteel nog een aardige plaat gemaakt. De band is officieel nooit opgeheven en bestaat dus nog.
Het is een aardige, maar ook wel tekort schietende verzamelaar waarmee de ontwikkeling tot in de jaren '80 kan worden gevolgd.
Goed gekozen zijn de twee solowerkjes van Lodge en Hayward: Blue Guitar en Forever Autumn. Geen Moody Blues, maar wel toepasselijk in de historische lijn van de band.
* denotes required fields.
* denotes required fields.