Abel - De Stilte Voorbij (2000)

Er bestaan van die nummers die je de adem doen afsnijden. Die je de rillingen over je rug doen lopen. Die je tot tranen toe kunnen roeren. Onderweg is zo'n nummer. Een lied met de regen op de ramen, met de sfeer van neerslachtige herfstdag. Maar ook met een sprankje hoop.

Abel scoorde er in 1999 een gigantische hit mee en nog belangrijker, een klassieker. Onderweg behoort zonder twijfel tot het mooiste dat de Nederlandstalige pop in vijftig jaar tijd heeft voortgebracht.

Daarom is het zo jammer dat die lijn op De Stilte Voorbij niet kan worden doorgetrokken. Er staan best aardige liedjes op, met mooie melodieën, aardige teksten, losjes uit de pols gespeeld en de stem van Joost Rasenberg heeft een hoog knuffelgehalte. Maar toch mis ik iets. Liedjes als Neem Me Me, De Stilte Voorbij, Tot Het Je Raakt en Zonder Een Woord zijn op een of andere manier net niet mooi genoeg.

En daarom blijft De Stilte Voorbij toch vooral dat album van die ene goddelijke klassieker.

Hij zingt een beetje overdreven. Beetje verwijfd ook! Dit album telt inderdaad een aantal aardige nummers, maar mijn smaak is het niet. Eigenlijk 0,0 variatie als het gaat om de teksten. 1,5.

we zullen wel zien of het over een jaar nog bestaat

Aldus Abel op openingsnummer 3 Dagen Zon, en inderdaad waren de heren weer net zo snel van het toneel verdwenen als dat monsterhit en instant classic Onderweg ze er op had gezet. Het hele album beluisterend kan wel gesteld worden dat genoemde klassieker de spreekwoordelijke vlag op de modderschuit is, want het niveau van die ene hit wordt nergens ook maar benaderd.

De wat sullige teksten komen daarbij zelden verder dan de gebruikelijke herzschmerz van de begin twintiger (je ogen zo blauw als de zee - laat me verdrinken voor even) maar het zijn vooral de ontzettend slappe tosti melodietjes die het meeste kwaad doen: hoe kun je als beginnend muzikant nu toch zo weinig pit in je donder hebben?