Annihilator - Annihilator (2010)

Enge hoes.
Ik ben benieuwd naar de muziek

Echt een super cd !
Jeff Waters speelt strakker en sneller dan ooit tevoren !
Zijn solo's zijn ook dit keer weer erg geraffineerd en melodieus.
De productie is trouwens ook erg VET !

Niets nieuws onder de zon, maar wel ongeloofelijk goed uitgevoerd. Een van de betere Annihilator albums. Gave hoes. Leuke Van Halen cover (Romeo Delight).

Limited Edition binnen. Leuke gadgets en leuke covers
Lekker album!

Alle nummers op dit album zijn gewoon goed. Het is inderdaad niets nieuws.
Toch blinkt Jeff Waters natuurlijk weer uit. Dit album heeft heel veel solo's en zo mag het ook wel.

Een strakke plaat - Annihilator fans - Kopen!!!

*4,0

Lekkere plaat, met een reeks fijne uptempo stampers. Het spetterende gitaarwerk blijft uiteraard de belangrijkste troefkaart van de band, al is de zang ook lang niet slecht. De retro riffs (hallo Metallica!) en de matige teksten werken soms een wat oubollig gevoel in de hand, maar de plaat is energiek genoeg om te blijven boeien. Jammer van die flauwe Van Halen-cover, Romeo Delight.

Eindelijk weer eens wat fijnere plaat van Waters.

Na Criteria heb ik echt het idee gehad dat de man de weg kwijt was.

Hij zal wel nooit meer teruggrijpen naar de sound ten tijde van Alice in Hell/Never, Neverland.

Het is dan wederom technische/industrial metal wat je hier krijgt.
Nochtans erg goed uitgevoerd.

Helaas heeft Jeff weer geen band om zich heen. Het is echt het duo Padden/Waters dat deze plaat heeft gemaakt, met behulp van drummer Ryan Ahoff.

Ben geen fan van Padden, maar hij doet het op deze plaat toch wel goed.

Vandaag voor 7 euro gekocht bij de V&D (jawel), zelfs de speciale editie met stickers en buttons! Velen noemen dit de terugkeer van de band maar dat vond ik al bij Schizo Deluxe. De sticker op de voorkant schreeuwde gelijk dat er 66 solo´s op dit schijfje staan en het is zeker geen shredfest wat compleet nergens op slaat. Maar als die Waters begint te soleren is het echt genieten en de nummers zijn ook heel sterk. 4 sterren.

En een erg gave Van Halen-cover!

Om van een comeback te spreken, is misschien wat overdreven, maar dit is weer een als vanouds sterke plaat van Annihilator. Heavy, thrashend, strak en melodieus, zoals het hoort. Composities die de aandacht grijpen en vasthouden, maar ook lekker knallen. Zoals Bastiaan Prasath zegt: ''Niets nieuws onder de zon, maar wel ongeloofelijk goed uitgevoerd.''

Ik ken ook weer niet zo heel erg veel van ze, maar deze misstaat niet naast Alice in Hell en Never, Neverland.

Met deze plaat maken de heren wel degelijk hun comeback en tussen shizo deluxe en deze in hadden ze weer een totale inkakker. Ik ben zelf tijdelijk in een dipje geweest om deze marathon door te zetten omdat ik na het live concert van de heren wel een beetje uitgeluisterd was. Maar toch slaat 'Annihilator' je weer recht voor je bek met deze plaat, een ware keiharde binnenkomer met onder andere 'The Trend' die technisch en melodisch weer fantastisch in elkaar zit. Zo doet het gehele album niet ten onder van de gitaarkunsten van Waters. Ook Ambush vond ik erg vet. Wederom zijn het de vocals die mij een beetje tegen houden écht te genieten van de plaat maar buiten dat om, hij is weer goed hoor, en hopelijk blijven ze nu toch weer even in vorm.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Criteria for a Black Widow
04. Annihilator
05. Carnival Diablos
06. Refresh the Demon
07. All for You
08. Schizo Deluxe
09. Waking the Fury
10. Set the World on Fire
11. King of the Kill
12. Metal
13. Remains