The Babys - The Babys (1976)

Goed album van voor dat ze bekend werden met hits als every time I think of you, Isn't it time and piece of the action. Op dit album echte rockers en mooie rustige nummers. Afwisselend. Het begin van het nummer Looking for Love vind ik wel apart/grappig.

track 3 en 10 springen er voor mij echt uit, de rest vind ik wat saai, 13 in een dozijn Dying man zit bijzonder in elkaar!
Had leuk geweest als de hoesfoto uit 1950 ofzo was, toen ze nog echt baby''s waren

Blijft een klasse plaat. Dying man, read my star, wild man, read my stars, rodeo en Looking for love zijn absoluut top. Slappe hap zijn: laura, i believe in love
Die twee suikerzoete hitjes (isn't it time/die andere ?) zijn eigenlijk niet representatief voor deze band.

Geen hoogvlieger dit album. Is het pop met een rocksausje of rock met een popsausje? Het wordt nergens echt spannend. 3* voor dit album dat gedeeld 44e staat in de jaarlijst Oor van 1977, En dat vind ik best een hoge score voor deze heren,

Met hun debuut had The Babys nog niet ontdekt hoe belangrijk pakkende melodielijnen zijn. Het levert een saaie plaat op, met twee uitzonderingen.

De plaat start veelbelovend met dansende percussie, maar na een aardig couplet blijkt het lied zowel brug- als refreinloos te zijn. Dat couplet dan een paar keer herhalen leert me alleen dat John Waite stem in echo baadt en in optima forma verkeerde. Qua compositie is het veel te mager, een rode draad op deze schijf.

De eerste uitzondering op de saaiheid is het uptempo If You've Got the Time, de tweede is de langzame afsluiter Dying Man met zijn Fender Rhodespiano-intro, warme geluid, verrassende opbouw en een pakkende melodie in het tweede deel. Hier veer ik op. Dat Tony Brock Over and Over zingt, doet het gaapgevoel alleen maar groeien.

Maar goed, ik ben ook maar een mannetje met een meninkje: hierboven meldt matthijs dat hij tevens ballade I Believe in Love eruit vindt springen. Zit wat in.
Bepaald geen wereldalbum, wie echter een playlist van The Babys / Waite wil maken, moet deze drie nummers maar eens beluisteren. Als album kabbelt het teveel.

Wauw deze kende ik nog niet, verrast me positief. Pittiger dan ik had verwacht, bluesy bij tijd en wijl (de prachtige afsluiter), maar ook nog een jonge band die zoekt. Ik mis soms dergelijke platen in het hier en nu, ja je loopt tegen missers aan, maar ook tegen rete-interessante muziek, nummers die nog verrassen. En deze plaat staat daar vol mee. Nummers die het net niet zijn en nummers die je zo ontzettend laten genieten. Een score laat ik achterwege, hij moet nog inzinken. Maar toch ik voel het, wat een heerlijke plaat...
Goddamn, I miss the seventies...