Damien Jurado - Saint Bartlett (2010)

Yes, een nieuwe Damien Jurado .Vol verwachting klopt mijn hart.
Eerste mp3 is hier te beluisteren.
Beloofd weer veel goeds.

Zo dikke voltreffers hier! Kansas City, geweldige song.. heerlijk breekbaar geluid

Harborview.

Kijk, dat is nog eens een verrassing. Ineens ontdekte ik het nieuwe album van Jurado. Ik wist niet, dat hij aan een nieuwe plaat werkte. Zijn vorige album - 'Caught In The Trees' - vond ik schitterende. Ik heb 'm vele malen gedraaid en het werd meteen mijn favoriete Jurado-plaat.

Nu is daar 'Saint Bartlett'. Het is een rustigere plaat dan de vorige. De fijne catchy-liedjes, zoals het prachtige 'Coats of Ice', zijn verdwenen. Ook de mooie samenzang met de zangeres blijft achterwege. De eerste luisterbeurt vond ik daarom wat teleurstellend.

Maar inmiddels heb ik de plaat vaker gedraaid en hij bevalt steeds beter. Het openingsnummer - 'Cloudy Shoes' - vind ik zeer mooi, net als 'Arkansas'. Ook de rustigere nummers, waarin Jurado alleen met zijn gitaar is te horen, worden steeds beter. Vooral de tweede helft kent zulke nummers. 'Kansas City' is betoverend mooi!

Kortom: bij de vorige plaat was het meteen raak, maar deze heeft een iets langere luistertijd nodig. Geen probleem.

Vanmorgen heb ik album weer twee keer beluisterd. Zeer, zeer fijn! De voorlopige waardering is als volgt:


1. Cloudy Shoes 4,5*
2. Arkansas 4*
3. Rachel & Cali 3,5*
4. Throwing Your Voice 3,5*
5. Wallingford 3,5*
6. Pear 3,5*
7. Kansas City 4,5*
8. Harborview 3*
9. Kalama 4*
10. The Falling Snow 4*
11. Beacon Hill 3*
12. With Lightning in Your Hands 3*

Eindoordeel: 4*.

Laat me erg aan Neil Young denken maar dan veel softer. Zakt wat in aan het einde.

Misschien wel zijn mooiste tot nu toe, je kan merken dat hij solo op tour geweest is, nummers zijn kaler, maar daardoor juist intenser. Favorieten: Cloudy Shoes (had Flaming Lips kunnen zijn met die zoete violen en breekbare stem) Arkansas, Rachel & Cali en Kansas City

Dit album is voor mij de kennismaking met Damien Jurado en dat valt zeker niet tegen. De beste man heeft een geweldige stem, ik ben dan ook benieuwd naar zijn verdere werk. Tot nu toe 4*

....dan zal er nog een wereld voor je open gaan.

Inderdaad, Halley23, met name Wallingford klinkt erg Neil Young.

Ik heb hem nog niet genoeg beluisterd om een score + mening te geven.

toch grappig, hij stapt over op een nieuwe producer (Richard Swift) en maakt meteen een van zijn beste platen ooit.

Erg goede plaat. Ik ken zijn voorganger ook, maar die heeft me nooit zo kunnen boeien. Deze echter wel! Fantastisch melancholische liedjes.
Vanaf het eerste nummer zit je er helemaal in.

Na een paar luisterbeurten was ik erg onder de indruk van dit album, en heb ik maar wat eerder werk opgezocht van deze artiest. Inmiddels is het enthousiasme ietwat getemperd, maar desalniettemin blijft het een erg fijne plaat.

Opener 'Cloudy Shoes' blijft een favoriet van mij, mooi hoe zijn eigen stem van een echo wordt voorzien, en ook op instrumentaal vlak een sterk nummer. Het zet ook aan tot meezingen.

'Arkansas' is ook een vrij vrolijk nummer, althans zo klinkt het, tekstueel is het allemaal iets minder vrolijk. Wel mooie lyrics (I Don't recall the last time we spoke; you said it's my fault; I still don't believe you; oh-oh-oh-oh, Arkansas).

Het derde nummer op deze plaat is getiteld 'Rachel & Cali', het is een rustiger nummer dan de vorige twee, somberder ook, en soberder. Maar zeker niet slechter, ook deze song vind ik geweldig.

'Throwing Your Voice' is ook wel een goed nummer, maar toch minder dan de eerste drie. Het pakt me allemaal wat minder, en dat is toch hetgene waar deze muziek het moet van hebben, het moet je naar de keel grijpen.

'Wallingford' is wel erg Neil Young, zowel qua stem als qua gitaargeluid. Bovendien hoor ik liever de echte Neil Young

'Pear' is een nummer van nog geen 2 minuten, en blijft niet helemaal hangen. Een beetje jammer, want als Jurado er meer tijd in had gestoken, had het best een goed nummer kunnen zijn.

En dan krijg je plots een prachtsong als 'Kansas City'. Daar word je toch echt 4 minuten stil van. Prachtige tekst, ingetogen muziek, beste nummer op deze plaat, en misschien wel één van de beste songs die ik tot nu toe dit jaar al heb gehoord.

'Harborview' en 'Kalama' zijn 2 middenmotors wat mij betreft, ze springen er niet uit, maar zijn ook niet slecht; gewoon degelijke kwaliteit.

'The Falling Snow' is een mooi nummer, en 'Beacon Hill' blijft toch ook erg fraai in mijn ogen. Dat nummer grijpt me wel naar de keel, omdat het zo lieflijk is, en zo klein.

Afsluiter 'With Lightning In Your Hands' is degelijk, maar meer ook niet. Wel hoor ik een knipoog naar Jurado's vorige plaat, ik dacht dat hij ergens 'Caught in the Trees' zong, maar ik kan me vergissen..

Saint Bartlett is dus een leuke plaat om zomaar eens op te zetten, en bracht me na de eerste luisterbeurten zelfs een beetje in vervoering, maar qua houdbaarheid is het bij mij net ietsje minder.

3,5 sterren

Heb deze plaat nu 2 maanden in mijn bezit en durfde er geen beoordeling aan te plakken.
Baalde in eerste instantie verschrikkelijk; wat een saaie plaat, al moest ik toegeven dat hij prachtig opgenomen was.
Nu, na 2 maanden is hij tot een meesterwerk uitgegroeid. De plaat heeft de nodige weerhaakjes die echt in je hoofd blijven hangen.
De man's stem zoals eerder vermeld is zeer indringend, de open opnametechniek maakt het nog indringender.
Moet bij elke luisterbeurt aan het meer verstilde werk van pinetop seven denken en dat is zeker geen slechte referentie.
Voor nu 4,5, maar de plaat solliciteert zeker naar een 5.

Niet zo'n meesterwerk als Where Shall You Take Me. Die plaat vond ik voor 100% geslaagd. (En dat vind ik niet gauw.)

Net als op de andere platen die ik verder van Jurado beluisterde, vind ik de arrangementen op deze plaat niet altijd even geslaagd.
Dat kan in dit geval komen doordat ik veel van deze liedjes eerst live in een kerk in Tilburg hoorde, solo en akoestisch. In dat geval is het misschien een kwestie van wennen.

Ander minpuntje: soms vind ik de teksten van Jurado wat te simpel.
Nu luister ik daar meestal niet in de eerste plaats naar, dus dat is te overkomen.

Enfin, eindoordeel dus nog maar even opschorten.

Overigens kocht ik deze lp bij Juno voor iets meer dan €5. Belachelijk goedkoop en ik vermoed dan ook een foutje.
Maar dan geldt natuurlijk het aloude 'vraag niet hoe het kan maar profiteer ervan'.

Heb mij laten verrassen door Damien, want wist eigenlijk niets van hem af, ook geen idee waarom ik deze lp heb besteld, hoewel ik de hoes wel mooi vond.
Maar de muziek past prima in mijn straatje. Vooral kant B is rustiek, ingetogen en weet een sfeer neer te zetten die ik ook zo kan waarderen in een album als Nebraska. Kant A is wat onrustiger met opener Cloudy Shoes en Wallingford. Namen als Elliot Smith/Nick Drake komen in mijn op, alsook Neil Young door de wijze waarop Jurado soms zingt. Het roept bij ook de prikkels op die ik krijg bij het beluisteren van Into the Wild van Eddie Vedder. Het wijdse, met daarnaast het nietige van het poppetje dat de mens is.
Zoals Kansas het al zo mooi in een liedje stopte...Dust in the Wind, all we are is Dust in the Wind...oooooohoooooh.

Toch maar een halfje omhoog. De hoogtepunten winnen het met glans van de weinige zwakke passages.

Hupsakee, naar de 4 sterren ermee!

Op dit moment klinkt de stem van Damien door mijn huis. Om precies te zijn het numer Kansas City van dit album. Ik bedenk me dat Damien Jurado de artiest is die ik het vaakst live gezien heb en daarnaastj ook een muzikale held waar ik mijn vriendin niet de (spreekwoordelijke) gordijnen mee injaag.
je kunt dus zeker zeggen dat Damien de afgelopen 10 jaar een constante en behoorlijk grote factor in mijn muziek beleving is geweest.

ik geef 5* aan een album als het als het voor langere tijd een onwisbare indruk achter laat of de start is voor verdere muzikale ontdekkingen. Soundtrack van een periode in mijn leven. Een album waar ik bij latere beluistering terug denk aan een bepaalde tijd of gebeurtenis.
Geen enkel album van Damien Jurado heb ik op 5* staan en dat verdient hij dus absoluut. Maar welk album?

Dit album is een goed gemiddelde tussen zijn vroege werk en zijn succesperiode met Swift. Daarnaast heb ik het idee dat hij op dit album definitief zijn stem (of geluid of hoe je het ook wil noemen) heeft gevonden. De voorganger en opvolger van dit album zijn ook goede kandidaten maar dit album..
En wat staan er een partij prachtige nummers op dit album. Hij speelt ze nog regelmatig bij optredens en daar krijgen ze altijd enthousiaste reacties. Overigens heb ik nog nooit een slecht optreden meegemaakt en als hij het al verkloot is hij zelf de eerste die dit "live" deelt met zijn publiek.. Gewoon een aardige vent die zijn best doet en niet te betrappen is op sterallures.


5* dus

Groeiplaatje, ik draai ‘m nog steeds. Op de plaat heb ik Damien liever met wat meer orkestratie, zoals hier. En dan ook nog wel met hulp van Richard Swift. Laat ik mijn score toch maar eens opplussen.