Blur - Leisure (1991)

"Leisure" is een geslaagd debuut, dat echter wel de schaduw van het grote oeuvre van Blur over zich heen heeft. Als ik er toch bewust bij was geweest in '91 (maar neen, toen was ik net pas geworden) had ik kunnen horen dat het hier ook zeker ging om een grote belofte, die gelukkig ook ingelost zou worden.

Wat Blur op het debuut doet is nog niet zo Kinks- en Small Faces-gericht als op de tweede, waarop britpop een definitieve vorm vond en journalisten voor dat album de term uitvonden. Toch is "Leisure" ook qua geluid op en tops Brits omdat zowel shoegazing als Madchester hierop een plaats heeft. Neem opener "She's So High" waarop er nog wat van de drugsroes van het uitgaan aanwezig is, maar eigenlijk een soort poppy variant is op het geluid waar bands als Slowdive later mee zouden doorbreken. Ook het prachtige, emotionele "Sing" is een duidelijk voorbeeld van shoegazing, maar dan wel met een pianodrone bij de breed uitwaaierende feedback. Atmosfeer zou zich later nog sterker ontwikkelen bij Blur.

Ook zou Blur later nog met dans-/dance-ritmes werken en zou men geregeld flirten met disco, house en Pet Shop Boys. Hier is het nog het Happy Mondays-achtige dat bijvoorbeeld sterk terug is te vinden in "There's No Other Way". Synthesizers komen hier nog niet echt bij kijken, dit is gewoon muziek om op te dansen, maar dan met gitaar, basgitaar en drumstel gemaakt. Later zou de electronica toch wel steeds meer zijn weg vinden in het Blur-geluid.

Rest mij te concluderen dat dit zeker een geslaagd debuut is waarop er allerlei interessante voorschaduwen van het latere werk van Blur op aan te wijzen zijn. Daarnaast heeft het album een stel behoorlijk sterke singles (ja, "Bang" is ook best leuk), aangevuld met een aantal sterke albumtracks als "Sing", "Wear Me Down" en het subtiel exploderende "Birthday".

Het oeuvre van blur heb ik behoorlijk kriskras ontdekt. Als ik een album van hen aan een prijsje zag liggen, nam ik het mee. Achteraf gezien is dat misschien jammer, want ik denk dat het interessant is om het in chronologische volgorde te ontdekken. Maar de ontdekkingstocht was daardoor, tot nu toe, zeker niet minder leuk.

Dit album wordt vaak aanschouwd als een eerder mager debuut, dat een opstapje zou vormen naar het betere werk van Blur. Daar ben ik het eigenlijk niet helemaal mee eens. Ik vind dit eigenlijk een behoorlijk gevarieerd en leuk album. Het is (wat mij betreft) ook minder simpel dan het op het eerste gehoor lijkt. Hoe meer ik het album luisterde, hoe meer verborgen pareltjes er naar boven kwamen.

Voor mij is het dus gewoon een goed debuutalbum. Niet meer, maar zeker ook niet minder.

Moeilijk om favorieten aan te duiden, maar ik denk dat ik uiteindelijk toch bij de klassiekers uitkom.

Favorieten: Sing, There's No Other Way en She's So High

3,5*

Door singles She's So High en There's No Other Way heb ik altijd gedacht dat dit album van Blur een stijloefening was in de "baggy" en shoegaze-muziek van Slowdive, en Madchestergroepen als The Happy Mondays en The Stones Roses.

Die framing is niet helemaal bijgesteld, maar ik ben wel verrast door hoe goed en zelfverzekerd de band hier eigenlijk al klinkt. Los van High Cool en Birthday vind ik dat er eigenlijk geen slechte tracks opstaan, met een paar uitschieters (Slow Down, Repetition, Fool, Sing, eerdergenoemde singles).

De melodiën zijn sterk, de gitaarmuren goed geproduceerd en Albarns stem klinkt hier al super.