Matt Sweeney & Bonnie 'Prince' Billy - Superwolf (2005)

Voor mij is deze Superwolf een van dé hoogtepunten uit Oldhams oeuvre. De songs zelf zijn uiteraard sterk, maar extra punten scoort vooral het heerlijke gitaarspel van Matt Sweeney. Het geluid dat op dit album wordt opgeroepen verkies ik toch boven dat van de meer akoestische platen als Ease Down The Road, The Letting Go en Master And Everyone. Een elektrische gitaar weet me sowieso langer te boeien dan een akoestisch exemplaar.
Hoogtepunten kiezen is een moeilijke opgave want de kracht van Superwolf vind ik net dat de plaat overal een hoog niveau aanhoudt, zonder veel toppen en dalen. Als ik toch één favoriet moet aanduiden, is dat het bloedmooie, verstilde Bed Is For Sleeping.
Deze plaat weet van de eerste tot de laatste seconde te overtuigen en kan wat mij betreft de vergelijking met die andere Bonnie 'Prince' Billy-topper, I See A Darkness, dan ook moeiteloos doorstaan.

Aardig album van Will Oldham en Matt Sweeney. Laatsgenoemde tikkelt lekker rustig en voortkabbelend door terwijl Will Oldham weer lekker in vorm is door intiem en rustig zijn teksten voor ons te zingen. De teksten zijn altijd al goed geweest bij Oldham en hier ook weer hoor. Soms komt hij heerlijk droog en cynisch uit de hoek zoals op Death In the Sea. And I want to die in the sea. Dit is een sterke cynistische opmerking naar zijn ouder wordende persoon. Hij weet mooie dingen te schrijven. Vooral in dat nummer waar mijn genoemde zin niet eens tot de hoogtepunten behoord, maar wel erg mooi is. En zo heeft hij wel meerdere leuke, maar ook bloedserieuze momenten. Hoogtepunt Blood Embrace is een personificatie van een gekwelde ziel, een ziel die helemaal alleen is. Een hoogtepunt in de discografie van Oldham. Een goed album, dat zeker. Helaas is het middenstuk van het album van een stuk lager niveau als de eerste paar nummers en de laatste 3 nummers, maar er zit nog altijd een mooie 3,5* in.