Low - The Great Destroyer (2005)

Geen idee of de schrijver dezes dit nog steeds vindt, immers een quote van even terug, maar vind m wel opvallend. Vind zelf juist de eerste twee albums makkies die bij luisterbeurt 1 indruk maakten.

Nu voor het eerst aan deze. Wat me, naast de het wat steviger geluid opvalt, is de "gruizige" productie. Erg interessant maar daar heb ik natuurlijk geen dure koptelefoon voor gekocht. Jammer dus. Eerste indruk verder is desalniettemin, niet verkeerd. Zo mooi als het debuutalbum gaat het voor mij niet meer worden vrees ik, maar dit lijkt leuk genoeg om er bij te hebben. Verder lijkt Step best wel op Subculture van New Order.

gewoonweg een machtige plaat die alsmaar groeit naarmate je hem meer oplegt , wat een groep , super ,

Geweldge plaat! Mijn eerste kennismaking met Low. Het eerste nummer dreunt er gelijk heerlijk in (nr. wijkt overigens wel af van hun andere werk, zelfs ook op deze plaat) Prachtige weemoed. Sindsdien al een aantal keer live gezien Mooi hoor.

Smaken veranderen, na Trust kon ik dit album niet direct waarderen. Misschien toentertijd op de verkeerde dag geluisterd. Monkey, California, Everbody's Song, Silver Rider, When I go Deaf, Broadway, Pissing.. wauw.. ik vind het allemaal zo goed, én goed opgenomen, én goede zang, én goed geïnstrumenteerd, teksten waarmee je alle kanten op kan en die lijken te gaan over grote dingen.. verzin het maar eens.. haal het eens op uit het universum.. als ik niet beter zou weten zou ik zeggen, 'ik vind het legendarisch'. De smuk is eraf, bescheidenheid, geen glitter, dit is net echt. Love it. Zeker nu na 2 concerten bezocht te hebben de live ervaring op mijn netvlies gegrift staan en wetende wat de live versies van de songs brengen kunnen. Monkey en Silver Rider.. de live-uitvoering, buitengewoon (altijd lekker om zo vol lof te kunnen schrijven over een favoriete band).

Met terugwerkende kracht een fikse herwaardering voor Low. Ik ken maar weinig bands die in staat zijn om met een paar lijnen fikse muzikale statements te maken. Het samenspel tussen dit koppel geeft het geheel dan ook zekers een meerwaarde. Geen grote doelen voor ogen dan het bezingen van de eigen zieleroerselen en dan dit op zo een wijze brengen...wauw. Bij Silver Rider raak ik bijkans ontroerd door de emotie die een 'eenvoudig' laaaaaaa teweeg brengt. Of idd. de opbouw van Pissing, de noise van When i go Deaf, meeslepend, groots, ingetogen, hartverscheurend mooi.

Wat harder en wat meer uptempo, maar ze kunnen echt wel een album in elkaar schroeven zeg. Low is de naam!

Voor mij is dit hun greatest non-hits album. Net wat toegankelijker dan menig ander Low werkje. De songs de muziek de melodieën ja alles wel. Sommige songs nestelen zich meteen in je hoofd en oren. Dat zegt zeker nog weinig over kwaliteit maar die is er ruim zeer ruim voldoende. Opener Monkey voor mij wel " wow " ja. Lekker donker en pakkende melodielijn . Helaas tegenwoordig geen Low meer na het overlijden van de zangeres. Een groot gemis dus. Reden deze nog eens op te zetten.