Low - The Great Destroyer (2005)

Mijn eerste kennismaking met Low. En wat een goeie plaat! Voorlopig mijn nummer 1 van 2005. Ik ga zeker meer luisteren van deze band, hoewel ik weet dat de rest van hun albums veel rustiger is...

Hun beste album vind ik 'Things we lost in the fire'. Of misschien toch 'Secret name'. Als je die niet trekt, hoef je de overige albums waarschijnlijk ook niet te proberen.

Vanavond live gezien in Paradiso, erg goed. Muisstil publiek ook! De zanger vertelde nog een verhaal over iemand die hij sprak in Brussel, waar ze gisteren optraden. Die zei dat het publiek in A'dam wel erg rumourig was. Vanavond werd het bewezen dat het ook wel 's goed kan gaan.

Alhoewel ik Low een jaar of 5 geleden ook al eens live zag, ben ik niet of nauwelijks bekend met hun werk. Sommige van de hele stille liedjes wisten me dan ook niet te pakken, maar desalniettemin kwam er wel heel veel heel moois langs! Ik heb dit album maar gekocht, nu maar hopen dat het een goede instapplaat is. Things We've Lost In The Fire (prachtige titel overigens) en Secret Name zullen wellicht/hopelijk later volgen.

Ik ben ook net terug. Je hebt mooi mazzel dat je niet verder hoefde dan Leiden, Herman. Met de streekbus terug naar Den Haag gemoeten, dat ding deed er 50 minuten over.

Een mooi optreden, maar niet zo goed als de andere optredens die ik van ze zag. Zal wel komen omdat ik op deze plaat een aantal beduidend mindere nummers vind staan die ook in de set te horen waren. In de trein terug ben ik het album trouwens toch wel wat meer gaan waarderen, omdat de mooie nummers die erop staan nog mooier bleken te zijn. Alvast een halfje erbij.

Over het rustige publiek: Low weet eigenlijk altijd een respectvol publiek te trekken. Het enige moment dat ze geluid maken, is wanneer ze denken dat het tijd is om verzoekjes te roepen.

Ik had een zeer voorspoedige terugweg. Ben wel blij dat ik nog even in de rij moest staan om die Cd te kopen, want het was niet al te prettig op Leiden CS. Veel politiewagens, ambulance. Een deel werd net afgezet. Alsof er net iemand geliquideerd was. Maar goed dat ik het net gemist heb.

Ik kan me het optreden van Crossing Border 2000 in de Melkweg niet meer zo goed herinneren. Ik had toen al wel van Low gehoord, maar destijds dacht ik ngo dat ze postrock oid maakten.

Ja, respectvol publiek was het zeker. Ik vond het een degelijk en bij vlagen zeer mooi optreden, zeker niet magisch, maar ook dan is het fijn als er niet voortdurend gepraat wordt. Ik vond die zanger ook wel bijzonder sympatiek over komen en het had ook wel wat om de communicatie tussen de bandleden te zien. Grappig was ook dat de zanger de drumster even riep omdat ze blijkbaar even haar aandacht op iets anders gericht had. "Mimi!"

En ik was vergeten dat Mimi staand drumt. Toch ook wel bijzonder.

Ben de plaat nu aan het luisteren en t/m Silver Rider klinkt het in ieder geval behoorlijk goed.

En niet te vergeten de bekertjes van het bier....als die per ongeluk als een voetbal werden gebruikt Indrukwekkend optreden.....alhoewel ik misschien het voorprogramma nog wel leuker vond. Kid Dakota! Waarin overigens op het einde twee leden van Low meededen.

Ja, Kid Dakota was idd. ook erg leuk. Zal hun albums eens luisteren. Eentje heb ik al toegevoegd, de andere moet ik nog even een beter plaatje van zoeken.

Voorlopig vind ik de wat stevigere nummers het spannendst. Monkey, Everybody's Song... Wauw! Aan de rustigere nummers moet ik nog wat wennen.

Een plaat die ik nog beter moet beluisteren, maar het nummer Monkey is in ieder geval prachtig. Erg mooi hoe mannelijke en vrouwelijke stem elkaar ondersteunen. Erg mooi hoe de bas overstemd is.
Te vroeg om te stemmen, maar tot nu toe vind ik het een heerlijke plaat

Na een keer of wat te hebben beluisterd, kan ik tot de conclusie komen dat dit een adembenemend mooie plaat is. Prachtig, prachtig. Heerlijk om ‘s nachts op de fiets te luisteren, en jezelf in een andere wereld te wagen…

Monkey vind ik echt een goed nummer. De samenzang van Sparhawk en Parker is echt weergaloos, zoals ze ook op eerdere albums hebben bewezen.
Low probeert op dit album de magische, trage en majestueuze sound van de voorgaande albums te verlaten, wat resulteert in meer up-tempo nummers en meer ruig gitaarwerk. Een leuk probeersel, maar helaas, het werkt niet. Bovendien staan er te weinig nummers op die op zichzelf de moeite waard zijn om veel vaker te luisteren. Was Trust nog een meesterwerk, hier lijkt Low even de weg kwijt te zijn. Hopen dat de band de weg terug weet te vinden. 3/5

Nou, ik ook maar even reageren dan.

Heb het album al een tijdje op mp3, maar ben er nog niet echt aan toegekomen.
Van de week luisterde ik eens wat en 't is erg mooi!

En ook ik vind 'Monkey' een prachtig nummer.
Ik heb ooit een cd van Low geleend bij de bieb, maar vond het niet zo heel boeiend.
Wel heb ik het in m'n hoofd gehouden, voor als ik klaar was om me in zo'n band te verdiepen. Jaja.
En die tijd is d'r nu wel. In 't rijtje met Radiohead.. wordt ook tijd dat ik me eindelijk eens ga concentreren op Sigur Ros.

Bedoordeling volgt later, als ik het album goed heb beluisterd.

Begin (naast dit album natuurlijk) maar bij Things we lost in the fire (en Trust kan ook wel denk ik), dat is een van de toegankelijkste, daarna, als je wat bent gewend aan de Low-sound, kun je aan de zwaardere kost beginnen, de eerste albums (Die zijn erg traag en met spaarzame instrumentatie, je moet daar wat aan wennen (Ik althans)).

Je mag ook wel punten gebruikten hoor.


'Things we lost in fire' heb ik dus toen in de bieb geleend zie ik net.
Klonk inderdaad wel redelijk hetzelfde (qua toegankelijkheid) als dit album.

Ik kan op zich wel veel hebben als het gaat om aparte muziek (dan denk ik even meteen aan The Mars Volta). Maar ik zal eens kijken.

Ik heb hem weer 's opstaan en wat een prachtige plaat is dit toch...

"Sometimes your voice is not enough"

.....en nog maar 18 mensen die hier op gestemd hebben.....het is een bloody shame!

Maar het is natuurlijk nog een veel bloody'ere shame dat er maar TWEE mensen op The Curtain Hits The Cast hebben gestemd.

Ik ga de cd meteen luisteren....moet toch binnen nu en een paar dagen naar 3 stemmen kunnen !

Ja, maar Low lijdt in het algemeen aan een gigantisch stemmentekort. Kom op, mensen, dit is MOOI...

kende voor deze alleen "Trust" en in dat geval moet ik Paalhaas gelijk geven (even de weg kwijt), al weet ik natuurlijk niet of 1 album juist die weg aangeeft

bovendien vind ik het vooral vreselijk jammer van die overdreven distortie op de drums en bas

The Great Destroyer van Low is één van mijn favoriete cd's. Dit is de cd die mij de ogen opende voor het werk van Low. Maar deze is nog steeds favoriet. Low staat natuurlijk bekend om zijn verstilde muziek. Over het algemeen zijn de cd's van Low van een uitermate laag tempo. En dat is bij deze cd ook zo, maar toch zit er veel meer power in. En dat doet het werk van Low toch erg goed in mijn ogen.

Favorieten op deze cd zijn Monkey, California en Death of a salesman. California gaat over de ouders van de zanger die in California gaan wonen, omdat het zo'n lekker klimaat heeft, maar ook over het trieste van het achterlaten van een vorig leven. Monkey is erg goed omdat er een hele mooie en strakke drum en bas-lijn in zit. En daarnaast is de samenzang op een bepaalde, niet nader te verklaren manier, erg fijn. Death of a salesman is een liedje die alleen wordt begeleid door accoustisch gitaar. Het is gaat over het schrijven van een liedje, maar de schrijver krijgt toch maar het advies om een echt vak te gaan leren. Gelukkig hebben de leden van Low anders besloten . Steady op 4,5*

heel fijn album, al heeft het toch wat moeten rijpen in mijn teergevoelige oorschelpen. De eerste keer dat ik dit album beluisterde bleef er maar weinig hangen. Pas na een derde en vierde luisterbeurt was het recht in de roos. Monkey is een heerlijk nummer die tussen slowcore en noise houdt, het poppy california doet mij denken aan sonic youth. Het derde nummer is helse rock 'n' roll, waar zijn die fluisterliedjes van Low gebleven ? Op dit album zijn die wat naar de achtergrond geschoven. Maar dit album klinkt daarom niet minder, integendeel, ik blijf het de afgelopen maanden maar draaien.
Ik geef het een 4.5, omdat ik vind dat het album vooral teert op het killer-trio waarmee de plaat begint.
Ook nog een speciale vermelding voor "step", zo zie je maar, ook niche-groepen kunnen popsongs schrijven. Moge dit nu voor eens en altijd duidelijk zijn !

Heb nu de eerste paar nummers beluisterd en ben het hiermee eens. Kan het evengoed waarderen. Toch wel een erg lekkere band, deze Low. Dat ik ze nu pas echt ontdek..

Eerlijk gezegd vind ik dit alweer een matig album, met een paar kleine uitschieters: Pissing, When I Go Deaf en Walk Into The Sea...

Neenee, dit lijkt niet echt een band voor mij. Ik kan me levendig voorstellen dat ik tijdens een optreden van deze groep na een tijdje nogal onrustig begin te worden, me afvragend wanneer er eindelijk iets gaat gebeuren...

bij de concerten kon je vaak letterlijk een speld ( of bierglas) horen vallen dudeness. Broeierig en wonderschoon zou ik zeggen , met af en toe een furieuze uitbarsting. luistermuziek dat is het , rocken en swingen is er niet bij , maar wel een van de meest intense live-bands die ik ken. een heel aparte ervaring vind ik het , die Low concerten

In potentie een erg goede plaat, maar het geluid is zo brak en dat scheelt een gigantische slok op een borrel.

Het klinkt alsof de plaat te zwaar overgeproduceerd is.

Ik vind de productie juist heel goed, sommige nummers hebben echt een Wall of Sound karakter. Een nummer als Pissing, zoals dat ontspoort in een kathedraal van galm en noise ... daar zou zelfs Phil Spector van opkijken denk ik.

Wat een geweldige uitvoering van 'Everybody's Song' afgelopen donderdag in Eindhoven! Was iemand daarbij? Memorabel moment. Ik vraag me dan toch altijd af waarom ze het nummer niet zo op het album hebben gezet, maar dat is natuurlijk wel de tactiek om je concerten op te pimpen. Ik ben dit album inmiddels veel meer gaan waarderen door de extra waarde die het optreden heeft toegevoegd. Ga deze band zien als je de kans krijgt!

Nog iemand die zijn snor gedrukt heeft bij zijn mede Musicmeteraars donderdag . Tja... en wat te denken van When I Go Deaf, met al dat witte licht ineens

Het was niet opzettelijk .

Veel Musicmeteraars aanwezig dus? Dat verklaart wel waarom het publiek zo fanatiek was!

Ook maar eens stemmen hierop. 4*