Naomi Shelton and The Gospel Queens - What Have You Done, My Brother? (2009)

Op zich een aardig plaatje. Het heeft echt een authentieke soul-sound, terwijl ik wat moderners had verwacht. Dat opzich is natuurlijk niet echt een minpunt, maar het doet me momenteel nog vrij weinig. Het heeft voor mij net iets te weinig eigen geluid, en daarom komt 't een beetje op mij over als een 'been there, done that' album.
Al met al is het zeker een aardig plaatje om een keertje op te zetten. De zangeres heeft opzich een heel bijzonder stemgeluid, want ik heb soms toch echt het gevoel dat ik naar een man luister (of moet ik mijn oren laten uitspuiten?), en daar valt prima naar te luisteren.

Ik kom na 2 luisterbeurten op een magere 3.0*

Ik kan me volledig vinden in de eerste zin van Brains: op zich een aardig plaatje. De zangeres lijkt idd veel op een man qua stemgeluid. Alles aan dit album klinkt veel ouder dan het is; zelfs de hoes lijkt uit vervlogen jaren te stammen. In eerste instantie vond ik het teveel eenheidsworst, maar na herhaaldelijk luisteren kom ik tot 3*. Geen hoogvlieger, maar binnen het genre is het zeker een aardig album.

Ik heb eigenlijk maar weinig toe te voegen aan de berichten van mijn collega's. Het stemgeluid van Shelton kan ik best appreciëren, maar toch goed dat er al eens een andere Gospel Queen op de voorgrond treedt. De beste nummers ken ik van de Daptone verzamelaar eind 2009. Het album heeft me verder ook niet verrast. Ik volg: 3*.

Ik dig die zware Van Nelle-stem van Shelton wel. Tel daarbij op die magnifieke hoes en dat prima orgeltje dat je meesleept naar een klein kapelletje op een verlaten akker waar gospel van het geile soort gebezigd wordt. De frasering van deze oude dame in combinatie met dat beetje viezige zingen (Am I asking to much-AHHH?) brengen de soul in deze soulplaat. Enige minpuntje is dat de nummers weinig verheffend zijn, beetje van hetzelfde. Daardoor stoort het niet dat niet veel nummers boven de 3 minuten uitkomen.

Degelijk soulalbum zonder meer. Zang en sound zitten goed voor mij, de songs op zich en het achtergrondkoortje vind ik wat minder.

Ik vind het ook wel een aardig album. Het album is van constant niveau, maar de numers klinken toch teveel van hetzelfde. Er steken niet echt nummers uit. De stem van Naomi vind ik goed, zo'n oude vrouw soul stem (ik vind het niets als een man klinken).

Idd, het achtergrondkoortje vind ik vervelend worden.

Twee keer beluisterd, maar eigenlijk wist ik al na de eerste keer: onvoldoende voor mij. Muziek en zang is allemaal niets mis mee, maar ik hoor teveel dat er een ´product´ wordt gemaakt. Kwalitatief in orde met alles zoals het moet zijn, en dan is de authentiek/ouderwetse sound daarbij nadrukkelijk inbegrepen. Voor het titelnummer moet ik een uitzondering maken want dat swingt wel en is qua compositie origineler. Maar voor de rest vind toch dat er weinig uitspringt en ook het altijd weer mooie Change is Gonna Come brengt daar geen verandering in. Ik mag zeker niet zeggen dat ik het voor gospel veel te weinig soul vind hebben, maar dat is wel zoals ik het voel.


Gospel met meer soul

Ik zie net dat ze geprogrammeerd staan op Roskilde dit jaar.. Misschien tóch even langs gaan...

Bij gospel wil ik me ín de kerk wanen en dat ontbreekt hier wat mij betreft. sq verwoordt het prima: hier is teveel over nagedacht. Neemt niet weg dat de dames iets kunnen en bij Trouble in my Way veerde ik zowaar even op. Toch 3 sterren, want door de schitterende stemmen gaat deze plaat niet voortijdig af.

Er zijn niet veel vrouwen die hun debuutalbum uitbrengen op hun 66E. Naomi Shelton maakt daar een uitzondering op en levert een prachtig soulalbum met hier en daar wat gospel invloeden. Een rauwe en doorleefde stem die af en toe lichtelijk doet denken aan Mavis Staples is het geheime wapen van Naomi.

"What Is This" opent met de orgelklanken en meteen wordt al duidelijk wat je van dit album kan en mag verwachten. "What More Can I Do?" is wat opzwepender en hierna volgen de beste nummers van het album. De absolute hoogtepunten van deze cd zijn het toepasselijke "I'll Take The Long Road" en "What Have You Done"; pure soul van de bovenste plank. Daarna volgt "I Need You To Hold My Hand" en keren we terug naar wat gospel, en tja, eigenlijk is dit nummer ook een hoogtepunt op het album waarbij vooral het achtergrondkoor duidelijk naar voren komt. Vervolgens neemt Naomi het weer over met "Trouble in My Way" en weet Jezus alle problemen weer op te lossen. "Jordan River" en "He Knows My Heart" zijn (ook weer) twee gospels, de een gaat over hoe de rivier over te steken om bij de Heer te komen en bij de ander wordt er een verhaal vertelt vanuit haar point of view. Bij "By Your Side" wordt het allemaal rustiger en is besloten om het het nog altijd mooie en door Sam Cooke geschreven "A Change Is Gonna Come" te eindigen.

De emotie, de diepgang, de doorleefde stem en het achtergrondkoor zorgen voor een heerlijke sfeer die zowel opzwepend als ingetogen is. Ik hoop dat we door de jaren heen nog veel van deze "oma" mogen horen want een betere combinatie tussen gospel en soul is er bijna niet te vinden, vooral niet in/uit recente(re) jaren.

In het jaar dat dit album uitkwam kreeg ik een paar gunstige recensies onder ogen, en ook mijn platenboer was enthousiast. Helaas vind ik het na al die jaren weliswaar een sympathiek album, maar sleept het me nog steeds niet mee, iets wat bijvoorbeeld Mavis Staples wel voor elkaar krijgt. Daarvoor vind ik het te stijf en swingt het te weinig, en dat geldt ook voor het koortje. Vandaag maar weer eens een nieuwe kans gegund, want ik houd van het genre, en bovendien is het vandaag (bijna Kerstavond) weer tijd voor wat stichtelijke muziek. Ik moet echter constateren dat mijn 3,5 * blijven staan.

Wel een fijn plaatje maar voor mijn smaak een beetje te weinig variatie.