Misery Index - Heirs to Thievery (2010)

Vond 'm eerst niet super, maar dat is vast omdat Relapse er van die vervelende pieptonen doorgooit. Zonder klinkt 'ie een stuk beter. Lekker felle death metal, niet te modern maar ook niet te oubollig. Veel dynamiek en energiek spel.

En mijn twijfelgeval tussen #1 en #2 dit jaar. Shining gaat voor de jaarlijstjes toch de nummer 1 claimen vanwege hun uitzonderlijke originaliteit, maar qua songwriting (vooral in metaltermen) is dit een plaat van jewelste. Wat een beheersing, met name qua drumwerk, fantastisch. Maar ook de teksten zijn genreontstijgend goed. Ik kende de band al langer, maar heb pas dit jaar écht ontdekt hoe goed Misery Index eigenlijk is. En Heirs to Thievery is voor mij duidelijk hun beste werk tot nu toe.

Briljante plaat! Niet gedacht dat ze "Traitors" zouden kunnen toppen. Na de eerste luisterbeurt leek deze plaat ietwat tegen te vallen, maar na vijf luisterbeurten was ik overtuigd van z'n kracht. Misery Index heeft het vermogen ontwikkeld geen saaie nummers meer te kunnen schrijven. Echt ieder nummer, zelfs de nummers die misschien iets minder zijn, heeft wel een geweldige hook wat dat nummer toch iedere keer weer de moeite waard maakt te beluisteren. Deze plaat is gewoon keihard intimiderend!

Als ik deze band op een festival zou zijn, zou ik het denk ik erg goed vinden vanwege het hoge tempo en de algehele (aangename) bruutheid die deze muziek afstraalt. Dit album kan me als ik het zo thuis hoor, net genoeg boeien, maar na een half uur ben ik dan toch wel weer murw gebeukt en zijn er eigenlijk weinig dingen voorbij gekomen die zijn blijven hangen. Heeft vast iets met de snelheid te maken.
Er is me niks wat me in dit album tegenstaat: de riffs zijn prima, de grunt ligt me goed, en de productie is goed in de zin dat alle instrumenten goed hoorbaar zijn. Alleen, er is ook niks dat me echt enthousiast maakt.

Derhalve 3.0*

Ik heb een beetje hetzelfde als wizard. Niets mis met deze plaat, maar ik veer er ook niet van op of zo. De muziek zou het beter live doen, op een podium. Ik hoor namelijk wel dat er heel wat energie aanwezig is, en die zou men beter aan de man kunnen brengen op een festivalweide of iets dergelijks. Gegarandeerd sfeer, zeker als er nog wat bier mee gepaard gaat.

Een kleine 35 minuten duurt deze plaat, en dat is voor platen in dit genre misschien zelfs iets te lang. Het valt moeilijk vol te houden naar mijn mening (al ben ik niet erg gewend om dit soort muziek te beluisteren). Het is zoals wizard zegt; prima riffs, dito grunt, maar er blijft weinig hangen. Bruut geweld, het is nooit helemaal m'n ding geweest, en zal dat ook nooit worden.

Toch moet ik ook opmerken dat hier best wel goeie songs opstaan, die er stevig inhakken. Dat is geen unicum binnen dit subgenre van de metalmuziek, maar ik gebruik "er stevig inhakken" nu in een iets selectievere zin, in die mate dat het gaat om de kwaliteit. Ik hoor heel wat aardige riffs, zoals in 'Fed to the Wolves' of 'The Spectator'. Of ik dit plaatje nog veel ga beluisteren, dat weet ik niet, en of ik ander werk van de band ga opzoeken, dat is al helemaal een groot vraagteken. Time will tell.

3 sterren

Geweldige drums en af en toe pakkende passages geven dit album een krappe voldoende. Er is inderdaad niet veel mis met deze muziek, maar ook niet veel goeds. Het hoogtepunt is het middenstuk betreffende The Spectator, The Illuminaught en The Seventh Cavalry.

Ben in principe geen groot death metal fan, maar een band als Misery Index weet me altijd te vermaken. Waarschijnlijk vanwege het feit dat het wel wat grindcore invloeden heeft en daardoor wat sneller (en naar mijn idee ook frisser) klinkt dan de meeste death metal. Vooral de razendsnelle drums doen het goed. Ook de grunts zijn voor death metal begrippen goed te verstaan en daar hou ik wel van. Samen met Suffocation en Kataklysm dus wel behorend tot mn favoriete death metal.

In uw positie. Klaar? Start! We zijn ermee weg vanaf de eerste seconde in een half uurtje dik plezier ten Huize Spamalot want het gaat heerlijk vooruit op dit album. Om een Spamalotisme te gebruiken: “niet te veel peinzen maar meedeinen op de muziek.”

Snel, haast manisch maar uiterst beheerst. De teksten zijn inderdaad de moeite om te volgen en een paar heerlijk gitaarsolo’s komen te voorschijn. Geweldige drummer, ik denk hij na een optreden goed in het zweet baadt. Te veel analyseren is niet altijd aangewezen, gewoon luisteren en genieten is ook een keer geestig tijdens elf korte nummers. Waarom vertellen in tien minuten als het in drie of vier minuten ook kan?

Ik zou dit niet alle dagen opleggen, want eerlijk is eerlijk, na een dik half uur ben je murw. Mooiste beukers vind ik Heirs to Thievery en The Spectator (vanaf de eerste draaibeurt al!). The Seventh Cavalry vind ik iets minder.

Ik begin er toch wel wat meer in te horen. De nummers zitten wel aardig in elkaar, dit is helemaal niet slecht in het genre.

Geweldige plaat is dit toch. Ik had deze al in de collectie zitten, maar altijd leuk om plaatjes weer even een aantal keer te draaien voor het forum
Misery Index bestaat uit een aantal ex leden van Dying Fetus (plus wat nieuwe mensen). Het is ook wel te horen dat ze Dying Fetus invloeden hebben, maar ze geven er toch een behoorlijke eigen twist aan. Het is allemaal lekker catchy, op volle snelheid met hier en daar even een rustpunt. The Carrion Call en Heirs to Thievery behoren tot mijn favorieten, maar eigenlijk is het hele album gewoon goed.

Een tijdje terug werd deze voorgesteld in het metal album van de week. Inmiddels kan ik ook een beoordeling geven.

Ik vind er jammer genoeg niet veel aan. De algehele sound ligt me niet. Lege herrie vind ik het eerlijk gezegd. De drums zijn veel te aanwezig, dat is het grootste mankement. De riffs zijn wel aardig maar ook niet al te bijzonder en hetzelfde geld eigenlijk voor de vocalen. Het gaat wel, maar het doet me compleet niets, geen emotie, niet iets waarvan ik denk: dit is vet, nauwelijks sfeer: niks. Daarnaast werken de hoge gitaarsolo's me om de één of andere reden op de zenuwen. Ik kan dit daarom ook geen voldoende geven, al geef ik ook geen lage onvoldoende omdat het ook weer niet verschrikkelijk is.

Draai hem nu weer eens en ik blijf het echt een geweldige plaat vinden. Wat mij betreft is het een juiste keuze geweest om de drums duidelijk te laten horen, die Adam Jarvis is echt een van de meest kundige metaldrummers als je het mij vraagt, hij timmert werkelijk elk gaatje effectief vol, met voor death metal behoorlijk creatieve fills en veel breaks en tempowisselingen. Ook qua songwriting ben ik nog steeds onder de indruk. Geen eendagsvlieg! (hoewel meningen verschillen natuurlijk, zie Niels' bericht)

Dit blijft na een heerlijke plaat en is nog steeds mijn favoriet van de band. Heerlijk catchy en bruut.