Misery Index - Heirs to Thievery (2010)

En mijn twijfelgeval tussen #1 en #2 dit jaar. Shining gaat voor de jaarlijstjes toch de nummer 1 claimen vanwege hun uitzonderlijke originaliteit, maar qua songwriting (vooral in metaltermen) is dit een plaat van jewelste. Wat een beheersing, met name qua drumwerk, fantastisch. Maar ook de teksten zijn genreontstijgend goed. Ik kende de band al langer, maar heb pas dit jaar écht ontdekt hoe goed Misery Index eigenlijk is. En Heirs to Thievery is voor mij duidelijk hun beste werk tot nu toe.

Als ik deze band op een festival zou zijn, zou ik het denk ik erg goed vinden vanwege het hoge tempo en de algehele (aangename) bruutheid die deze muziek afstraalt. Dit album kan me als ik het zo thuis hoor, net genoeg boeien, maar na een half uur ben ik dan toch wel weer murw gebeukt en zijn er eigenlijk weinig dingen voorbij gekomen die zijn blijven hangen. Heeft vast iets met de snelheid te maken.
Er is me niks wat me in dit album tegenstaat: de riffs zijn prima, de grunt ligt me goed, en de productie is goed in de zin dat alle instrumenten goed hoorbaar zijn. Alleen, er is ook niks dat me echt enthousiast maakt.

Derhalve 3.0*

Ik heb een beetje hetzelfde als wizard. Niets mis met deze plaat, maar ik veer er ook niet van op of zo. De muziek zou het beter live doen, op een podium. Ik hoor namelijk wel dat er heel wat energie aanwezig is, en die zou men beter aan de man kunnen brengen op een festivalweide of iets dergelijks. Gegarandeerd sfeer, zeker als er nog wat bier mee gepaard gaat.

Een kleine 35 minuten duurt deze plaat, en dat is voor platen in dit genre misschien zelfs iets te lang. Het valt moeilijk vol te houden naar mijn mening (al ben ik niet erg gewend om dit soort muziek te beluisteren). Het is zoals wizard zegt; prima riffs, dito grunt, maar er blijft weinig hangen. Bruut geweld, het is nooit helemaal m'n ding geweest, en zal dat ook nooit worden.

Toch moet ik ook opmerken dat hier best wel goeie songs opstaan, die er stevig inhakken. Dat is geen unicum binnen dit subgenre van de metalmuziek, maar ik gebruik "er stevig inhakken" nu in een iets selectievere zin, in die mate dat het gaat om de kwaliteit. Ik hoor heel wat aardige riffs, zoals in 'Fed to the Wolves' of 'The Spectator'. Of ik dit plaatje nog veel ga beluisteren, dat weet ik niet, en of ik ander werk van de band ga opzoeken, dat is al helemaal een groot vraagteken. Time will tell.

3 sterren

In uw positie. Klaar? Start! We zijn ermee weg vanaf de eerste seconde in een half uurtje dik plezier ten Huize Spamalot want het gaat heerlijk vooruit op dit album. Om een Spamalotisme te gebruiken: “niet te veel peinzen maar meedeinen op de muziek.”

Snel, haast manisch maar uiterst beheerst. De teksten zijn inderdaad de moeite om te volgen en een paar heerlijk gitaarsolo’s komen te voorschijn. Geweldige drummer, ik denk hij na een optreden goed in het zweet baadt. Te veel analyseren is niet altijd aangewezen, gewoon luisteren en genieten is ook een keer geestig tijdens elf korte nummers. Waarom vertellen in tien minuten als het in drie of vier minuten ook kan?

Ik zou dit niet alle dagen opleggen, want eerlijk is eerlijk, na een dik half uur ben je murw. Mooiste beukers vind ik Heirs to Thievery en The Spectator (vanaf de eerste draaibeurt al!). The Seventh Cavalry vind ik iets minder.