Buffalo Springfield - Last Time Around (1968)

Niet echt top dit album. De andere twee van Buffalo Springfield waren veel beter. Het is alsof Neil Young hier gewoon inspiratieloos was en met zijn hoofd bij CSNY zat. Wat nog wel een heel goed nummer is is het nummer "In The Hour of Not Quite Rain" . Een aanrader op een verder matig album.

3,5 *

"I am A Child" mag er ook wezen...

Beter dan het debuut, maar niet zo goed als "Again". Desondanks een meesterwerk. Ik vind elk nummer goed, met name 'The Hour Of Not Quite Rain' en Neil Young's 'On The Way Home' (en ja ook 'I Am A Child'). Niet zo bekend helaas, deze. 5/5

Beter dan debuut inderdaad, stuk beter zelfs. En 'The Hour of Not Quite Rain is zeker apart, mooi, psychedelisch. Consistent album in kwalitatief prima composities.

Ik heb deze plaat een beetje overschat. Eigenlijk is deze helemaal niet zo goed als het debuut. De nummers zijn meer solotracks van de bandleden, maar dat doet niet veel van de kwaliteit af. Het mindere 'Carefree Country Day' past niet op dit album, omdat zanger en schrijver Jim Messina slechts een invaller was voor originele bassist Bruce Palmer. Natuurlijk zijn Neil Young's 'I Am A Child' en 'On The Way Home' (waarom zong Neil dat laatstgenoemde nummer trouwens niet zelf?) erg goed, en ook Richie Furay's 'In The Hour Of Not Quite Rain' blijft prachtig. Toch zijn voor mij de hoogtepunten 'Special Care' en 'Four Days Gone' geworden, beide prachtige songs van Stephen Stills. Buddy Miles drumt op 'Special Care'. Nog steeds een heel goed album. 4.5/5

Neil Young liet Four Days Gone weg van de Buffalo Springfield box omdat Stills, volgens ome Nelis in ieder geval, vals zingt . Hij kon in de 70s niet ophouden met daar over te bitchen bij elk interview waar hij het maar te pas en te onpas in kon wringen. Ook Not Quite Rain staat niet op de box omdat hij het nummer niet serieus kan nemen. De tekst werd geschreven door een high-school kid die daarmee een door de managers van B.S uitgeschreven prijsvraag won. De bedoeling was dat een of meerdere bandleden de muziek erachter zouden schrijven maar niemand had er zin in ( lees: Stills & Young voelden zich er te goed voor ) en uiteindelijk was Richie de l*l.

De BS box blijft daardoor ondanks de prachtige remasters van BS & BS Again een schandalig overprijsde aangelegenheid, maar da's weer een ander verhaal.

Trouwens bij de weg: Jim Messina was degelijk de opvolger van Bruce Palmer en produceerde dit album ....... wat ik dus speciaal nog een keer op CD kocht om die sjit box mee aan te vullen, want ik vind In The Hour Of Not Quite Rain net zo mooi als Broken Arrow of Bluebird. ( Gelukkig kan ome Nelis geen nederlands lezen )

Een wisselvallige zwanenzang van dit gezelschap. Sommige nummers horen wel tot het beste dat Neil Young geschreven heeft (niet voor niets zijn I Am A child en On The Way Home vaak in NY-concerten voorbijgekomen). Ook het nummer Questions is de moeite waard, het is ook gebruikt voor het nummer Carry On van CSN&Y.

Ik denk dat ik hier begin met een 3.5* Ik vind hem op het 1e gehoor toch wat minder dan het debuut en zeker vergeleken met de 2e.

Aardige plaat met als hoogtepunt Questions, van Stephen Stills.

Mee eens dat de andere 2 beter zijn, maar Neil Young inspiratieloos? Nee joh, I Am A Child en On the Way Home zijn gewoon goed (al speelt hij ze solo tig keer beter). Hij gooit er alleen een beetje met de pet naar, maar dat doet de hele band...

Trouwens, hoezo met z'n hoofd bij CSNY? Daar komt hij pas in 1969 bij (Woodstock is pas het 2e optreden van ze), CSN bestond op dit moment nog niet eens, of dit album moet tussen de formatie van CSN door even gemaakt zijn, CSNY ook niet.

Het derde Buffalo Springfield-album verscheen enkele maanden nadat deze band was gesplit, het lijkt mij ook minder een groepsalbum dan de vorige twee omdat er minder samenzang in voorkomt. Maar ook dit is een sterk album vooral dankzij Neil Young die topnummers als "On the Way Home" en "I Am a Child" levert. Als geheel weet dit album mij iets minder te boeien dan de vorige, vandaar 4*.
Crosby, Stills, Nash (& Young) beschouw ik min of meer als de voortzetting van Buffalo Springfield.

Maar als je naar Poco's Pickin' Up The Pieces luistert ga daaraan twijfelen ?

De vorige twee albums zijn wat beter maar ook deze is de moeite wel waard.
Het is van die muziek waar ik eens rustig voor moet zitten, zonder andere afleiding om m'n hoofd.

Het euvel van dit album is,denk ik, dat het zich moeilijk als een eenheid laat beluisteren. In mijn oren klinkt het meer als een verzameling solo-nummers, en daar komt nog eens bij dat Neil Young eigenlijk alleen in I Am A Child (een prijsnummer) vocaal schittert (in het wel door hem geschreven On The Way Home horen we vreemd genoeg Ritchie Furay). Maar toch vind ik dit een schitterend album, omdat de liedjes zo goed zijn (met uitzondering van Carefree Country Day).
De mooiste songs van dit album vind ik The Hour of Not Quite Rain, I Am A Child en Pretty Girl Why.

Furay zong al eerder nummers van Neil. Mede onder druk van managers was Neil onzeker over zijn eigen stem. Hier zal het denk ik vooral te maken hebben gehad met het feit dat Neil weinig interesse in de groep meer had. Hij heeft zich ook altijd gedistantieerd van dit album.

Ik vind dat Stills nog behoorlijk in vorm is hier, alleen ik deel de mening van Neil Young dat ze voor de verkeerde versie van 'Four Days Gone' hebben gekozen. Op Stephen Stills Live en de boxset komt dat nummer véél beter uit de verf.

Zoals opgetekend in dit prima Buffalo Springfield boek was Neil na de begin tijd van de band ofwel spoorloos, of bezig de band te verlaten. One foot on a banana peel and the other on the train zoals de Chinezen zeggen .....

Na de deportatie van Bruce Palmer voelde hij zich helemaal niet meer thuis in de band en verdween steeds verder uit beeld waarna Stills en Furay er maar het beste van maakten. Wat mij vooral stoort is dat hij er niet was toen z'n maats 'm nodig hadden maar hij wel met 20/20 hindsight het eindresultaat torpedeerd. Met zo'n vriend heb je geen vijanden meer nodig ....

Bedankt heren Stijn Slayer en Droombolus voor de aanvullende info over Neil Young, die wel het een en ander verklaart over zijn op het oog enigszins ondergeschikte rol in BS. Hij moest natuurlijk ook opboksen tegen de ongeveer even oude Stephen Stills, die nogal zelfverfzekerd was wat zijn (muzikale) kwaliteiten betrof. Misschien moet ik inderdaad maar eens wat aanvullende literatuur over Young, Stills en BS gaan lezen.

De hoes zegt natuurlijk al een hoop.Alle neuzen dezelfde kant op luidt het oude gezegde ,maar wie gooit zijn kont tegen de krib?Juist,Ome Nelis.Toch zijn zijn bijdrages hier uitermate sterk.De koek was op ,zoveel was wel duidelijk.Stills vlamt nog een keer met Questions.En voor de rest kabbelt het lekker voort.B.S. was een bijzondere band dir misschien een iets langr leven beschoren zou zijn als de ego's iets meer in toom waren gehouden. 3 en halve ster voor deze zwanenzang.

'Special Care' vind ik nog één van Stills' beste nummers. Classic hippie paranoia. Het toont wel letterlijk het einde van de band: alles is door Stills zelf ingespeeld m.u.v. de drums van Buddy Miles. Met Buffalo Springfield heeft het al niets meer te maken. Hetzelfde geldt voor 'Four Days Gone', 'I Am A Child', 'The Hour of Not Quite Rain' en 'Kind Woman' dat eigenlijk al Poco is. En dan zijn er nog een aantal nummers waar slechts twee of drie leden op te horen zijn.

Young ging er eerder ook vandoor met Jack Nitzsche en dan mocht de rest nog een beetje overdubben. Toch opmerkelijk dat veel muziek nog zo goed op plaat terecht is gekomen.

Gezien de omstandigheden is dat inderdaad bijzonder dat alles goed op de plaat is gekomen ,maar kwaliteit verloochent zich niet.En dit gezelschap was te goed om echt een wanproduct af te leveren.

Neil was ook niet aanwezig toen die foto genomen werd, hij is er later tegenaan geplakt. Veel symbolieser krijg je het niet ..........

Tegendraads als ie is haha

Volgens mij is hij er later ingeplakt, omdat hij niet aanwezig was bij de shoot.

Zware nacht gehad Stijn ? Kijk eens 2 posts boven de jouwe ......

Erger nog: kwam net met m'n neus uit teksten van Gilles Deleuze.

Hoef ik het in ieder geval niet meer te controleren.

On the way home is vooral mooi gearrangeerd; It's so hard wordt vreselijk vals gezongen; Pretty girl Why is een typisch Stills nummer, maar niet groots; hetzelfde geldt voor Four Days gone;CCDay is vreselijk, die stemmen van Messina en Palmer zijn tenenkrommend; Special Care is een goed nummer, zoals Stills ze wel degelijk kon maken; de tekst van The Hour is door Micki Callen geschreven, helaas boeit het nummer me niet;Questions is een goed Stills nummer;I am a child is een aardig Young nummer, het enige door Neil gezongen nummer op het album;Merry-go-round is een aardig Furay nummer;Uno Mundo is weer een goed Stills nummer met typisch Stills gitaarwerk;Kind Woman kabbelt wat voort, niets speciaals. Bruce Palmer doet trouwens gewoon het meeste bass werk op de plaat.

De inspiratie was wel een beetje verdwenen. Neil Young (die zich al had 'losgemaakt') schreef nog een paar fraaie nummers waar hij solo ook wel mee verder kon. Maar Buffalo Springfield is in retrospectief toch wel de kraamkamer gebleken van een aantal interessante (weder)geboortes.

Da's een andere plaat Cor

Misschien is het album ook wat wisselvallig van kwaliteit omdat op de meeste nummers de groep incompleet was tijdens opnames. Alleen On The Way Home is met de complete line up opgenomen. En Neil Young zonder inspiratie? Die had mogelijk geen zin meer om zijn beste nummers aan het collectief van de groep aan te bieden, met het oog op een soloalbum. Toch in totaliteit een heel aardig album.

Scherp!

Beoordeel een boek nooit op de omslag maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat de hoes de stemming in de band destijds al goed weergaf. Young kijkt de andere kant op en Stills kijkt bedenkelijk. De fut was eruit, de meeste leden zaten met hun hoofd al ergens anders en nergens weet de plaat echt te overtuigen. Hoewel voorganger Again weliswaar wisselvallig in elkaar stak, elk bandlid eigen songs aandroeg bleek het individuele karakter van de schijf wel bij vlagen te intrigeren. Last Time Around doet zijn titel eer aan, de plaat komt bij mij nooit lekker op gang. Alsof je hoort dat er geen urgentie was om nog een plaat uit te poepen. Pas bij Special Care veer ik wat op, het hammond orgeltje, de zangpartijen van Stills, fraai gearrangeerd, hier kan ik mee uit de voeten. De dramatiek van In the Hour of Not Quite Rain is weliswaar sfeervol maar de zangpartijen van Furay passen voor mijn gevoel niet zo goed bij dit nummer. Questions is aardig, voor mijn gevoel is het sowieso Stills die de kar trekt op dit schijfje, zonder echt tot grote hoogte te komen. Young's I Am a Child kabbelt wat voort, Young houdt het rustig en zingt introvert, dat is mooi aangezien Neil bij mij altijd irritaties opwekt met zijn vocale capaciteiten. De overige nummers ontstijgen wat mij betreft nooit het predikaat voldoende. En dat maakt dat de laatste worp van de heren weliswaar enkele staaltjes individuele klasse bevat maar deze momenten zijn spaarzaam. Nee, de zwanenzang van de heren vormt een mager nagerecht. Hoewel het smaak betreft verbaas ik mij dan ook nog enigszins over de relatief hoge score van deze plaat.