menu

Joe Bonamassa - A New Day Yesterday (2000)

mijn stem
3,95 (86)
86 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Blues
Label: Okeh

  1. Cradle Rock (3:50)
  2. Walk in My Shadows (3:27)
  3. A New Day Yesterday (4:45)
  4. I Know Where I Belong (5:38)
  5. Miss You, Hate You (3:39)
  6. Nuthin' I Wouldn't Do (For a Woman Like You) (5:10)
  7. Colour and Shape (5:03)
  8. Headaches to Heartbreaks (4:56)
  9. Trouble Waiting (3:25)
  10. If Heartaches Were Nickels (7:51)
  11. Current Situation (3:35)
  12. Don't Burn Down That Bridge (4:21)
totale tijdsduur: 55:40
zoeken in:
avatar van animalkrullie
4,0
Steengoeie heavy gitar blues.
Lekkere solo's
4*

MetalDex
Wat een debuutplaat, zeg. Het begint al heerlijk met een Rory Gallagher-cover, imo de beste bluesrock-gitarist ooit, en verder staat hte vol met instant klassiekers; een nummers als If Heartache Were Nickels, Nuthin' I Wouldn't Do, Miss You, Hate You en Colour and Shape zijn gewoon fenomenaal. Het gitaarspel is ook schitterend, om maar te zwijgen van die lekker jankende gitaarsolo's. Een dikke 4,5*

avatar van BenZet
3,5
Lekkere debuut plaat van deze man. Ik moet erwel bij zeggen dat zijn werk steeds beter wordt. En vergelijken bij zijn laatste twee albums, (Sloe Gin en Ballad of John Henry) vind ik deze wel wat onvolwassen. Maar dat neemt zeker niet weg dat het een sterk debuut is, van een gitarist/ zanger die alleen maar beter wordt!

avatar van jeroenheinz
4,0
Zoals gezegd een erg sterk debuut van deze klasbak. Waar het op deze plaat soms nogal veel op elkaar lijkt ( wat zeker niet erg is ), zijn zijn volgende platen wat gevarieerder. Je hoort ook duidelijk dat hij zich steeds verder ontwikkeld en een van de beste muzikanten is van deze tijd Absolute knaller op deze plaat is voor mij toch wel If heartaches were nickels. 4*

avatar van richiedoom
5,0
1 van de weinige platen waarbij ik gewoon niet weet welke 3 songs ik als favoriet moet aanvinken. Bij elke luisterbeurt verandert dat gewoon. Die gitaar klinkt hier zo heerlijk, ik krijg er meters kippevel van. Ook drum - en baswerk klinkt fantastisch strak. Joe heeft nog niet 1 slechte plaat gemaakt, maar zijn debuut en opvolger behoren m.i. toch echt tot zijn allerbeste werk. Maar niet 1 van zijn albums scoort voor mij onder de 4 sterren. Een absolute klasse artiest!!

avatar van Rogyros
4,0
Wat een goeie plaat zeg! Dit is muziek zoals ik het graag wil horen. Dit neigt naar een waardering van 4,5 ster. Geweldig!

avatar van ricardo
4,5
Pracht plaat, een beetje in de Rory Galagher stijl, maar zeker niet minder goed. Ken de beste man zijn oevre nog niet zo goed, maar vind deze zeker een 4.5* waard.

avatar van ricardo
4,5
Pracht plaat die ik nu compleet aan het grijs draaien ben, wat een power en wat een kracht. Deze plaat rockt als de mieters, en ik kan maar niet stil blijven zitten op dit album.

Als ik op internet bij verschillende sites kijk dan is deze beslist niet zijn best gewaardeerde album, maar volgens mij denkt hij daar zelf wel anders over. Want waarom is dit anders zijn enige studio album die hij ook compleet live heeft uitgebracht?

Op rateyoumusic word dit album zelfs als 1 van zijn minder goede albums beoordeeld. Hier heeft hij het hoogste gemiddelde, maar wel weinig stemmen.

avatar van Ronald5150
4,5
Dit is Joe Bonamassa's debuutplaat, en wat voor een zeg. Direct is duidelijk wat een talent deze man is. Na de Rory Gallagher cover "Cradle Rock" komen er direct vier hoogtepunten voorbij in "Walk My Shadows", "A New Day Yesterday", "I Know Where I Belong" en "Miss You, Hate You" (en dan niet de rock radio mix, maar de originele volledige opname). Het gitaarspel van Bonamassa is spetterend qua techniek en emotie. Het is knap hoe Bonamassa op zijn debuut direct al laat horen dat hij een van de toekomstige vaandeldragers van de blues zal blijken te zijn. Op "A New Day Yesterday" is rock de basis, maar blues is onmiskenbaar te horen, vooral op het fantastische "If Heartaches Were Nickels", waar Bonamassa bijgestaan wordt door Leslie West op gitaar en zang en door legende Gregg Allman op toetsen en zang. Deze song is voor mij het hoogtepunt van de plaat, al is het alleen maar door de zinssnede "If heartaches were nickels, I'd be the richest fool alive". Als dat geen blues is, weet ik het niet meer. "A New Day Yesterday" markeert het begin van het Joe Bonamassa tijdperk, en wat mij betreft het beginpunt van de wederopstand van de moderne blues.

avatar van RebelINS
Foei Rebel! Waarom kende je dit nog niet? Even aan het beluisteren ter voorbereiding voor Pinkpop komende zaterdag en wat een fantastische plaat. Echt mijn soort blues. Lekker heavy en het stemgeluid van die kerel is prachtig rauw, om nog maar te zwijgen over zijn gitaarkwaliteiten.

avatar van glenn53
4,5
Ronald5150 schreef:
Dit is Joe Bonamassa's debuutplaat, en wat voor een zeg. Direct is duidelijk wat een talent deze man is. Na de Rory Gallagher cover "Cradle Rock" komen er direct vier hoogtepunten voorbij in "Walk My Shadows", "A New Day Yesterday", "I Know Where I Belong" en "Miss You, Hate You" (en dan niet de rock radio mix, maar de originele volledige opname). Het gitaarspel van Bonamassa is spetterend qua techniek en emotie. Het is knap hoe Bonamassa op zijn debuut direct al laat horen dat hij een van de toekomstige vaandeldragers van de blues zal blijken te zijn. Op "A New Day Yesterday" is rock de basis, maar blues is onmiskenbaar te horen, vooral op het fantastische "If Heartaches Were Nickels", waar Bonamassa bijgestaan wordt door Leslie West op gitaar en zang en door legende Gregg Allman op toetsen en zang. Deze song is voor mij het hoogtepunt van de plaat, al is het alleen maar door de zinssnede "If heartaches were nickels, I'd be the richest fool alive". Als dat geen blues is, weet ik het niet meer. "A New Day Yesterday" markeert het begin van het Joe Bonamassa tijdperk, en wat mij betreft het beginpunt van de wederopstand van de moderne blues.


Ter info: A new day yesterday is een cover van Jethro Tull

avatar van Shaky
4,5
Mijn eerste cd van Bonamassa was ook daadwerkelijk zijn debuutalbum. Geweldig album met Cradle Rock, A New Day Yesterday en If Heartaches Were Nickels als absolute hoogtepunten voor mij. M fantastisch gitaarspel en een top band om zich heen weet Bonamassa een knaller van een debuutalbum af te leveren. Dat het allemaal niet zo lekker gezongen is, nemen we dan maar op de koop toe. Top album.

avatar van Rogyros
4,0
Niet zo lekker gezongen? Dat valt toch wel mee?

avatar van Shaky
4,5
Rogyros: Ik ben even gaan luisteren, want nu begin ik te twijfelen of ik het verkeerde album voor ogen heb. Het is vooral het live album A New Day Yesterday waar Bonamassa zich nog geen zanger toont. Dit album is qua zang ook niet al te best, maar nog wel te doen. Maar goed, nu moet Bonamassa het ook niet bepaald van zijn stem hebben natuurlijk

avatar van Rogyros
4,0
Bonamassa excelleert natuurlijk op de gitaar, Shaky. Zoveel is uiteraard duidelijk. Dat doet hij niet met zijn stem, maar ik vind zijn stem altijd prettig om naar te luisteren. Niks mis mee. Ik ken beroerdere zangers in het (blues)rockgenre.

Ik zou zijn stem nooit typeren met 'niet al te best'. Eerder met 'prima' of zo.

Maar soit, allebei zijn we uitermate tevreden met dit album!

avatar van Karma_To_Burn
4,0
Lang gewacht met het debuut van Bonamassa, maar als ik het dan doe dan doe ik het natuurlijk gelijk goed! De vinyl versie aangeschaft en nu vanavond op de speler gelegd.
Ik had dit album niet zo heavy verwacht dan dat het is, maar dat in geheel positieve zin! Dit was de boost die ik nodig had na een lastige periode in mijn leven, dit album overviel mij gelijk!

Een meer uitgebreide review ga ik hier nog eens op loslaten, voor nu een dikke 4.

avatar van joko150
3,5
7 Augustus komt er een 20th anniversary editie van dit album met bijna alle nummers weer opnieuw opgenomen, en een paar remasters. Ook een paar bonus straks staan er op.

avatar van rider on the storm
4,5
De Ltd 20th anniversary edition op mooi blauw vinyl al enkele malen op de speler gelegd. En mensen wat een plaat!!... de remaster klinkt gewoon geweldig en de gitaar spat de boxen uit.

Joe rijgt het ene fraaie nummer aan het andere en zorgt diverse malen voor het benodigde kippenvel.
En hoe gaaf dat hij opent met een cover van Rory Gallagher. Hij weet waar Abraham de (bluesrock) mosterd vandaan haalt.

Plaat is opnieuw ingezongen en aangevuld met drie fraaie (behoorlijk ruige) bonus tracks. Hierbij valt met name het bijna punky “I want You” op.

Hou je van bluesrock, spetterende gitaren (zodat je onwillekeurig mee gaat doen) in de stijl van pak hem beet Rory Gallagher en Walter Trout dan ben je hier aan het goede adres.

Verslavend album die bij mij nog regelmatig op de speler zal liggen.

Titel van de remaster is aangepast naar “A new day now” ... leuke vondst.

avatar van Geert van der Loo
4,5
Niks toe te voegen aan deze review van Rider On The Storm. Het was al een geweldige plaat, maar in deze nieuwe remix klinkt het helemaal fris en spetterend. Door de hoge productie van de heer Bonamassa heeft hij al een flinke deuk in mijn financiële reserves geslagen, maar deze plaat is het in ieder geval dubbel en dwars waard.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:26 uur

geplaatst: vandaag om 11:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.