Joe Bonamassa - So, It's Like That (2002)

De overige nummers op dit album konden mij niet zo boeien maar Pain And Sorrow is werkelijk fenomenaal. Hij gaat hier volledig over-the-top in een lange gitaarsolo die ontaard in een grote wolk van feedback en chaos a la Hendrix.

Dit album klinkt mij te poppy, als je het vergelijkt met zijn voorgaande en volgende album(s). Doe mij maar Blues Deluxe
Toch 3,5*

Heb zin in 11 maart als hij in Tivoli staat... Ben erg benieuwd

Een lekkere pop/blues achtige plaat. In vergelijking met de andere albums is dit meer richting de pop. Gelukkig is dit dan nog steeds stukken beter dan de pop wat tegenwoordig voorgeschoteld krijgen..Het laat wel de veelzijdigheid van Joe Bonamassa zien. Pain and Sorrow is een meesterwerkje. De afsluiter 'The Hard Way' mag ook tot zijn beste nummers worden gerekend!

Toch de minste van deze man. Te poppy, weet eigelijk niet waarom hij dit album gemaakt heeft. Mountain time is btw een prachtig nummer. Al met al een 3,5 ster. Sommige zijn namelijk wel mooi.

Dit vind ik nu een rare opmerking. Misschien wel om dezelfde reden waarom hij die andere albums heeft gemaakt?

Niks te poppy, Gewoon een lekker rockalbum, en van mij mag ie nog eens zon album maken. Zorgt voor wat variatie tussen al zijn bluesballads en zo. Topplaat!

Wederom weer een heerlijke plaat van Joe
Iets meer toegankelijker dan zijn bluesplaten, maar zeker niet vervelend. Zorgt inderdaad voor een goede afwisseling van z'n repertoire.

Dit is van alle Joe Bonamassa platen degene die me het minst weet te boeien. Is het daarmee een slechte plaat? Nee, verre van zelfs. Bonamassa kiest op "So, It's Like That" voor een met name op rock gebaseerde aanpak. Op deze plaat zijn weinig echte blues songs (met uitzondering van het titelnummer) te vinden. Het lijkt erop alsof hij het blues idioom van zich af wil schudden en gewoon een rockplaat wil maken. Dat doet hij overigens met verve, maar ik hou van de bluesman in Joe Bonamassa. Ook qua gitaarwerk is het de blues stijl waarin hij mij het meest weet te overtuigen. Het gitaarwerk is overigens op "So, It's Like That" prima in orde, alleen al afgaand op het meeslepende en ruim 10 minuten durende "Pain and Sorrow". Voor Joe Bonamassa begrippen is "So, It's Like That" een gewone rockplaat. Maar gewoon in de wereld van Joe Bonamassa levert toch een meer dan voldoende plaat op.

Lekker stevig album van bonamassa. Veel meer rock dan blues. Helemaal niet erg. Hij beheerst deze beide stijlen erg goed. Op al zijn andere albums is er ook altijd ruimte voor een stevig potje rock.

Inderdaad, wat meer radiovriendelijk zoals meerdere reviewers voor mij al hebben aangeduid, maar het is toch nog steeds wel een fijn albumpje geworden hoor! De uitschieters zitten wat mij betreft vooral op kant B(Ja ik heb het vinyl) met Pain and Sorrow & The Hard Way maar ook Takin' the Hit mag er zijn! Eigenlijk wel grappig, op het debuut van Bonamassa 2 jaar hiervoor hoorde je al door een nummer zoals Miss You, Hate You welke kant hij op dat moment wilde opgaan, minder blues, meer poppy.. ach hij doet het zeker niet verkeerd en het album ligt wat mij betreft gewoon lekker in het gehoor.

De voorkeur gaat uit naar het meer rauwere debuut van deze man, maar dit is ook alles behalve een miskoop.
3,5*

Halfje erbij, blijft een heerlijk album!

Lekkere plaat, juist omdat het geheel wat minder blues is. Prettig deze afwisseling in stijl. Het titelnummer is toch echt wel een fijn bluesnummer. Ben het oeuvre van deze gigant aan het verzamelen. Tot nu toe geen teleurstellend album tegengekomen. Dik verdiende 4.5 ster voor dit album.