Joe Bonamassa - So, It's Like That (2002)

Dit is van alle Joe Bonamassa platen degene die me het minst weet te boeien. Is het daarmee een slechte plaat? Nee, verre van zelfs. Bonamassa kiest op "So, It's Like That" voor een met name op rock gebaseerde aanpak. Op deze plaat zijn weinig echte blues songs (met uitzondering van het titelnummer) te vinden. Het lijkt erop alsof hij het blues idioom van zich af wil schudden en gewoon een rockplaat wil maken. Dat doet hij overigens met verve, maar ik hou van de bluesman in Joe Bonamassa. Ook qua gitaarwerk is het de blues stijl waarin hij mij het meest weet te overtuigen. Het gitaarwerk is overigens op "So, It's Like That" prima in orde, alleen al afgaand op het meeslepende en ruim 10 minuten durende "Pain and Sorrow". Voor Joe Bonamassa begrippen is "So, It's Like That" een gewone rockplaat. Maar gewoon in de wereld van Joe Bonamassa levert toch een meer dan voldoende plaat op.

Inderdaad, wat meer radiovriendelijk zoals meerdere reviewers voor mij al hebben aangeduid, maar het is toch nog steeds wel een fijn albumpje geworden hoor! De uitschieters zitten wat mij betreft vooral op kant B(Ja ik heb het vinyl) met Pain and Sorrow & The Hard Way maar ook Takin' the Hit mag er zijn! Eigenlijk wel grappig, op het debuut van Bonamassa 2 jaar hiervoor hoorde je al door een nummer zoals Miss You, Hate You welke kant hij op dat moment wilde opgaan, minder blues, meer poppy.. ach hij doet het zeker niet verkeerd en het album ligt wat mij betreft gewoon lekker in het gehoor.

De voorkeur gaat uit naar het meer rauwere debuut van deze man, maar dit is ook alles behalve een miskoop.
3,5*