Joe Bonamassa - Had to Cry Today (2004)

Heb hem een paar maanden geleden aan het werk gezien en met acht! verschillende gitaren liet hij even zien waar hij tot in staat was.
Albums van hem ken ik (nog) niet.

Ik heb eigenlijk helemaal niks met pure blues maar gelukkig is daar op dit album ook helemaal geen sprake van. Er komt echt van alles voorbij bluesballads, country, rustig spul, heftiger werk maar alles wel van uit een bepaalde bluestraditie gespeeld maar ook altijd met een lekker scheut rock. Dat maakt het ook dat ik dit album zo ontzettend lekker vind: het is niet eenkennig.

Reconsider Baby is zo'n heerlijk bluesballade met slepende gitaarsolo maar Around The Bend zou ook zo op een album van de Dixie Chicks hebben kunnen staan ware het niet dat Bonamassa dit nummer met zijn elektrisch gitaarspel op een stuk hoger plan trekt. En over gitaarspel gesproken: iedere gitarist zal na het horen van 10 Gallon Hat een diepe buiging in de richting van Bonamassa moeten maken. Foei, wat een flitsend spel in de fingerpicking stijl. Het titelstuik is origineel een nummer van Blind Faith.

Inderdaad, wat een staaltje techniek en op wat voor lekkere wijze gebracht. Bonamassa is echt een meester op de gitaar en weet zijn geweldige beheersing als ondersteuning te gebruiken van een heerlijk nummer. Daarom vind ik hem ook groter dan een gitaargod als Steve Vai, Yngwie Malmsteen of John Petrucci: bij hun heb ik altijd het gevoel dat ze in eerste plaats willen showen hoe geweldig goed ze wel niet zijn, en het muzikale gevoel vind ik maar povertjes. Nou, daar hoef je bij deze makker niet bang voor te zijn.
En luister ook eens naar solo/akoestische afsluiter Faux Martini

Geweldig album, te meer omdat Bonamassa meerdere stijlen beheerst, zoals ChrisX al zei, pure blues, heavy blues, country, rock, de hele mikmak

Ik luisterde ten tijde van de uitkomst van dit album vrij veel naar Arrow Classic Rock, en daar werd dit album nogal gehyped, vandaar dat ik het destijds ook heb geluisterd. Op dit album wijkt Joe Bonamassa een beetje af van zijn eerdere, pure bluesalbums. Dit album bevat een smeltkroes van diverse soorten Amerikaanse muziek, met name blues, americana en country, door Bonamassa voorzien van een flinke dosis gitaarpower. Het album opent met een cover van B.B. King, en daarna gaat het tempo er goed in met Travellin' South. Wat volgt is een zeer behoorlijk gitaaralbum, met als uitschieters Reconsider Baby, The River en de Blind Faith-cover Had to Cry Today. Echter wat ik een beetje heb met dit album, dat ik het halverwege een beetje heb gehad met het gitaarwerk, iets wat ik met eerder werk wat ik van hem ken, niet zo heb. Vandaar slechts 3,5*

Erg mooi album. Moest wel een tijdje groeien bij mij, maar waardeer hem steeds beter. Nog niet zo goed als You and Me en Sloe Gin, maar wel beter dan zijn voorgangers. Ben benieuwd hoe het nieuwe album wordt, of de stijgende lijn voortgezet wordt. Ik (denk) hoop van wel!

Ook zo'n lekker gevarieerd album van mijn grote vriend.
Revenge of the 10 Gallon Hat en Travellin' South zijn echt geweldig. Country meets Joe Bonamassa zal ik maar zeggen. En dan het o zo mooie When She Dances. Heerlijk.

Ik heb het geloof ik al vaker geroepen maar dit is een gitarist van het hoogste niveau. Weg met John Mayer en andere mannetjes die voor het grote geld gaan. Hier is ie dan. De reincarnatie van alle grote gitaarhelden van vroeger + Eric Johnson

Deze Joe Bonamassa is wel heel erg goed. Ik heb hem nog niet zo heel lang geleden ontdekt, maar ben zijn muziek aan het opzuigen. Goh, wat goed. Dit album is in mijn ogen zijn beste. Het schitterende Reconsider Baby is DE uitschieter. Het geheel klopt, zijn gitaarspel is onvoorstelbaar, ik ken maar weinig gitaristen die hem mijns inziens overtreffen, en hij heeft ook een heerlijke stem. Had To Cry Today is een prachtige beweking van het origineel van Blind Faith. Ik denk dat Clapton zijn vingers aflikt bij deze versie.

De veelzijdigheid is hier al eerder genoemd, en ik sluit me er helemaal bij aan. Soms kan een teveel aan veelzijdigheid een geheel in de weg staan, maar daar is hier helemaal geen sprake van. Gewoon klasse!

Vrij lekkere bluesmuziek, ik denk dat naar mate het album groeit, het cijfer nog wel zou kunnen verhogen.

Op Faux Mantini laat Joe trouwens horen dat hij ook geen enkel probleem heeft om de akoestische gitaar te beheersen.

Potverdulleme wat kan die Bonamassa een lekker potje gitaar spelen. Niet klinisch maar met een dikke saus gevoel erboven op. Als hij heeeeeeeeeeeeeeeeeeh doet dan geloof ik het dat het een heeeeeeeeeeeeeeeeeeh is. Yep wat Joe doet doet Joe goed!!

Na het door blues gedomineerde "Blues Deluxe" laat Joe Bonamassa op "Had to Cry Today" weer een stevige mix horen van rock en blues. Dit album, vernoemd naar het gelijknamige Blind Faith nummer, klinkt daardoor zwaarder en steviger dan zijn voorganger. Zoals te doen gebruikelijk bij Joe Bonamassa is het gitaarspel fantastisch. Zoals gezegd overheerst het rock geluid, als de blues voorbij komt is het een soort van speed blues die klinkt als rock, maar het gevoel en de ritmiek van de blues benaderd. Even gaat het tempo naar beneden op "Reconsider Baby". Deze slowblues is het hoogtepunt van deze plaat als je het mij vraagt. Naast het vele elektrische werk, komt ook regelmatig de akoestische gitaar voorbij. Op "Te River" levert dit een mooi samenspel op door enerzijds de intro akoestisch te spelen (het klinkt daardoor als authentieke blues), maar anderzijds al snel te ontpoppen in een heerlijke elektrische bluesrocker. Op de instrumentale afsluiter "Faux Mantini" laat Bonamassa horen dat hij akoestisch net zoveel virtuositeit in huis heeft als elektrisch. De titelsong "Had to Cry Today" kan zich goed meten met het origineel van Eric Clapton's en Steve Winwood's Blind Faith, maar ik vind de versie van Joe Bonamassa vocaal wat minder. Dit is een klein smetje op een verder meer dan uitstekende bluesrock plaat. Joe Bonamassa zet zijn opmars voort, wederom zonder teleur te stellen.

De eerste Bonamassa-plaat die ik echt goed vind. Nu ga ik nogal kriskros door zijn discografie, terwijl ik normaliter bij het begin begin.

Ik voel dat ik zijn oudere werk lekkerder vind, dus ik kan nu net zo goed bij het begin beginnen.

Fijne, open en warme productie, goede songkeuze, goede sequencing van de songs, excellente speelduur, gave plaathoes. Een geslaagd album, wat mij betreft.

Liefhebbers van het nummer "Revenge of the 10 Gallon Hat" zouden eens het nummer "Waterhole" van het debuut van Outlaws moeten luisteren. Gaaf dit soort uptempo boogie-shuffle-instrumentals.

Op de één-na-laatste studioplaat van Joanne Shaw Taylor staat ook zo'n song. Heerlijk.