Manfred Mann's Earth Band - Soft Vengeance (1996)

Dit is eigenlijk best een aardige plaat. Verrassende cover van de Stones en verder lekker in het gehoor liggende symfo light.

Zelfs meer dan aardig, zou ik zeggen!

10 jaar na Criminal Tango een zowaar verassende hereniging tussen Manfred Mann en zijn succesvolle freelance zanger Chris Thompson.

De laatste is, aantoonbaar of niet, verantwoordelijk voor de grote commerciële successen van Manfred Mann's earth band geweest. Vanaf zijn debuut bij de cd The roaring silence (1976) en de Bruce Springsteen cover Blinded by the light.

Zijn kenmerkende, enigszins schuurpapieren, robuuste stemgeluid past wonderwel bij de symfonische rock van Manfred Mann's earth band.

Manfred Mann zelf speelt al vanaf het begin van MMEB (1971) minimoog synthesizer, een heel herkenbaar geluid en ook op Soft Vengeance terug te vinden.

Toen Mick Rogers, als origineel lid, zanger en gitarist was, had Manfred Mann's earth band niet datzelfde commerciële succes als met Thompson. Helaas, zal ik erkennen, want cd's als Solar fire (1973) en Nightingales and bombers (1975) staan bij mij op eenzame hoogte.

Manfred Mann is een eigenzinnige man, naast uiteraard naamgever en leider van de band. Het succes van Manfred Mann's earth band, dat dus voor een belangrijk deel werd toegeschreven aan Thompson, was hem altijd een doorn in het oog.

En hoewel Chris Thompson altijd buitengewoon loyaal is geweest, geen bijzondere rol heeft opgeëist en akkoord is gegaan met allerlei veranderingen die Mann altijd doorvoerde (extra vocalisten e.d.), werd hij in 1986 na Criminal tango uiteindelijk toch weggebonjourd.

Je kunt zeggen, Manfred Mann wilde weer eens wat anders, hij wilde niet meer gebonden zijn aan de stijl die was ingezet met The Roaring silence.

Daar staat tegenover dat Chris Thompson zeer veelzijdig was en de bombastische symfo van de eerste cd net zo gemakkelijk aankon als de vocalen op Somewhere in Africa, dat bijna als symfonische wereldmuziek mag worden aangeduid.

Ook de rock van Criminal tango, waar de symfonische kant van Manfred Mann's earth band bijna wordt weggelaten, lag hem prima. Er zijn in de periode Thompson geen slechte MMEB platen te vinden.

Toch werd hij dus aan de kant gezet en, toeval of niet, de belangstelling voor alles dat daarna verscheen van Manfred Mann zakte in als een plumpudding, de verkopen daalden dramatisch en latere cd's konden, van een originele handtekening voorzien, voor de helft van de prijs bij Manfred Mann persoonlijk worden opgehaald.

Dat maakt, dat de liefhebbers van de samenwerking Thompson/Mann, zoals ondergetekende, natuurlijk een klein traantje moesten wegpinken toen Soft Vengeance verscheen en er nagenoeg alleen maar 'momenten van herkenning' op deze cd zijn terug te vinden. Met name het begin opent alsof de tijd heeft stilgestaan (het geweldige Pleasure and pain en Play with fire)

Het klinkt uiteraard allemaal een stuk moderner dan ten tijde van Watch, Chance en Angel station maar Mann's Minimoog en Chris Thompson onvolprezen vocalen zijn weer onmiskenbaar aanwezig.

Net overigens als de gitaar (en background vocalen) van oudgediende Mick Rogers, die ook zijn hele leven loyaal aan Manfred Mann is gebleven, ondanks zijn verbanning in de periode 1976-1985, juist toen Chris Thompson dus de vocalen van hem overnam. In 1986 werkten Thompson en de weer teruggekeerde Rogers overigens voorbeeldig samen op Criminal tango.

Manfred Mann kon het op Soft vengeance toch niet laten om Noel McCalla als extra vocalist aan te trekken maar elke MMEB luisteraar kent natuurlijk inmiddels heus wel het verschil tussen een Toyota Yaris en een BMW 5 serie.

Helaas leidde dit alles niet tot een grandioze verzoening en om de twee jaar een nieuwe cd. Soft Vengeance was toch niet waar Manfred Mann op uit was, hij vindt het zelf maar een matige cd.

Het heilige 'moeten' is ook al jaren verdwenen bij Manfred Mann (1940). In de jaren '70 brachten topbands als Manfred Mann's earth band jaarlijks een cd uit, soms zelfs twee. Die productie zakte in de jaren 80 in en na Soft vengeance is alleen de cd 2006 nog verschenen, met slechts een klein rolletje voor Thompson.

Het begin klinkt vaag als de oude Manfred Mann's Earth Band, maar na Play With Fire verwaterd dat gevoel al heel snel. Noel McCalla is een goede zanger, maar de Earth Band had niet voor de derde keer van zanger moeten veranderen. Verder is deze plaat waar bijna alleen maar covers op lijken te staan hopeloos gemoderniseerd en helaas ten slechte. Ik kan begrijpen dat Manfred deze plaat zelf niet heel geweldig vind. Er staan wat aardige deuntjes op, maar verder niets om over naar huis te schrijven.

Erg sterke rockplaat, met een mooie en melancholische atmosfeer.

Pleasure and the Pain is wel een erg overduidelijke Chapman/Knight song.

Omdat er aan deze plaat zo'n 100 drummers en 100 gitaristen meewerken, weet ik echt niet wie op welke song meespeelt. Ik zal eens zoeken, of ik daar achter kan komen. Want het totaalgeluid is wel erg mooi.

Je kunt je met recht afvragen of Manfred Mann '06 with Manfred Mann's Earth Band - 2006 niet nog gewoon een album is van Manfred Mann's Earth Band, en niet slecht ook, maar anders zitten we inmiddels al 25 jaar zonder album van MMEB.

En dat is, als we Soft Vengeance nog weer eens kritisch beluisteren, toch wel erg jammer. Mann is inmiddels de 80 gepasseerd dus hoeveel mag je er nog van verwachten. Hoewel ook leeftijdgenoot Hans Dorrestijn nog gewoon TV-programma's maakt, dus wat zou er in de weg staan. Maar er van uitgaande, dat het hierbij gaat blijven is Soft Vengeance een prachtige zwanenzang. En de afwezigheid van nieuw werk van MMEB een heel gemis.