menu

Lee Morgan - The Sidewinder (1964)

mijn stem
4,06 (132)
132 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Blue Note

  1. The Sidewinder (10:21)
  2. Totem Pole (10:11)
  3. Gary's Notebook (6:03)
  4. Boy, What a Night (7:30)
  5. Hocus - Pocus (6:21)
  6. Totem Pole [Alternate Take] * (9:57)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 40:26 (50:23)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,0
Alleen al de funky titeltrack van dit album is de moeite waard.
Maar eigenlijk is de rest van de cd ook zo slecht nog niet.
Een heerlijk relaxt jazz-album waar je als niet echt jazz-liefhebber volgens mij ook geen buil aan kunt vallen.

avatar van Osiris Apis
4,5
T.O. noemde o.a. Lee Morgan in het jazz topic.
Bedankt daarvoor , want deze plaat vind ik erg goed.

Alle nummers zijn lekker uptempo en funky. Bij jazz vind ik langzame nummers niet interessant. En die zijn hierop niet te vinden.

4*

fredpit
Walgelijk fijn jazzplaatje waar Lee Morgan en Joe Henderson wel in een soort 'battle' verwikkeld lijken. Ze lijken niet voor elkaar onder te willen doen en geven felle en virtuoze solo's weg

En zeker een prima album voor de liefhebber die eens aan de jazz wil snuffelen zonder er direct volledig in te duiken.

Ik kan geen reden bedenken waarom ik hier geen 5* aan zou geven.

avatar van Paap_Floyd
4,0
Verhoogd naar 4,5* Wat een superfijne plaat.

avatar van LeRoi
4,0
.....Titelnummer kent denk ik iedereen wel en is idd WEERGALOOS...Nummer vind je ook op veel (Blue Note)verzamelaars terug, in welke vorm dan ook (sample, bewerking,..) terug.
Maar ook 'Boy, What A Night' swingt werkelijk de pan uit en tja, Jazzz waar je niet bij kunt stil zitten dan ben je bij mij aan het goede adres!
Begin op 3,5 (heb 'm nu 2 keer gedraaid) met uitzicht op meer....

avatar van Reijersen
4,0
IJzersterke jazzplaat van Lee Morgan. Precies wat Aero zegt, een jazzalbum voor als je je in het genre begint te intesseren. Ik draai het zekers nog vaak.

4,5 ster.

avatar van LeRoi
4,0
.....Inderdaad, ben het ermee eens.....1/2 puntje erbij......

EVANSHEWSON
Ik dacht dat ik deze klassieker al lang een cijfer had meegegeven, blijk het nog niet gebeurd te zijn. Nou, je mag weten dat dit een onverwoestbaar album is, ééntje om te koesteren!

avatar van Schizophrenia
Dus dit album kan kunnen jullie mij ook aan raden, als beginnende jazz liefhebber?

avatar van aERodynamIC
4,0
Absoluut!

pretfrit
Als je van blues/soul kunt genieten is dit een erg aanstekelijk en toegankelijk bop album. Aan je stemmen te zien zul je snel behoefte hebben aan wat vrijere en uitdagender jazz.

Maar dit is een erg fijn en vooral energiek album, hoort eigenlijk wel thuis in de collectie van iedere (prille) jazzliefhebber. Als je dit album niets aan vind, kun je de conclusie trekken dat jazz niet je ding is.

avatar van Schizophrenia
Haha, ben benieuwd naar dit album, ga morgen even de stad in. Ga denk ik dit album proberen te halen ben zeer benieuwd. Deze is toch wel een beetje makkelijk te krijgen of niet?

pretfrit
Ja hoor, een beetje kwaliteitszaak met een jazzhoekje heeft dit album meestal wel staan

avatar van Schizophrenia
Gelukkig, ik kom hier op terug. Ben zwaar benieuwd wat ik er van vind.

Heemskerktollie
pretfrit schreef:
Als je dit album niets aan vind, kun je de conclusie trekken dat jazz niet je ding is.

Huh????

pretfrit
niet dan?

Heemskerktollie
Vind ik absoluut niet. Lee Morgan vertegenwoordigd toch niet alle jazz die er gemaakt is. Zo kun je wel van Vocale jazz houden of van New Orleans jazz, Swing, Bebop, Mainstream, Cool, Free jazz enz. Er is zoveel jazz en ik vind dat behoorlijk uiteenlopen allemaal.

pretfrit
Ik snap je punt....Toch vind ik The Sidewinder een goed voorbeeld van allemansvriendje. en zodoende dus mijn opmerking.

sorry dat ik je heb laten schrikken

Heemskerktollie
Ik begrijp het

Gish
Uitstekend album, heb met name genoten van het titelnummer.
Toegankelijk OK maar ook erg goed.

avatar van Devoo
4,5
Vind deze stiekem zelf iets beter dan "Kind of Blue" van Miles Davis. Nuja, heb deze nog maar één keer geluisterd, maar hij pakte mij in ieder geval al meteen vast. Waar "Kind of Blue" toch wel enkele luisterbeurten voor nodig had.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Gisteren op de kop getikt, maar ik kende het album al. Na herbeluistering toch maar even een berichtje.

Sterke up-tempo jazz. Inderdaad zeer geschikt als een beginpunt om kennis met jazz te maken. Toch is de plaat ook niet te banaal, muzikaal is dit allemaal op een hoog niveau.

Fredprit (pretfrit?) noemde de 'battle' tussen Morgan en Henderson, waar ik graag aan wil toevoegen dat Barry Harris zich soms ook niet onverdienstelijk in de strijd komt mengen.

avatar van Tupelo
4,0
Na het pakkende titelnummer gaat het voort met uptempo songs. Niks mis hiermee, maar persoonlijk vind ik de opvolger, Tom Cat, een fijnere plaat omdat er wt meer variatie in zit.

avatar van AOVV
4,0
Zeer fijn plaatje, dat bol staat van het spelplezier. Lee Morgan is geen sukkelaar, en de naam Joe Henderson doet bij mij ook meteen een belletje rinkelen. De andere namen zijn voor mij - als leek - vraagtekens, maar wat ik hier hoor, is een vijftal mensen die de tijd van hun leven in veertig minuutje hebben willen gieten. Ze zijn daar aardig in geslaagd.

Het is natuurlijk allemaal niet gewaagd of experimenteel of wat dan ook; neen, 'The Sidewinder' draait 'm om de muziek, en het effect dat dit op zowel de muzikanten als luisteraars kan hebben. Dit is gewoon puur genieten, en soms heb ik niet meer nodig.

4 sterren

avatar van EttaJamesBrown
3,5
In het langdurig project "Zondags ontbijten met jazz om iets van dat genre te gaan begrijpen" hebben we een prima instapmodel met dit plaatje gevonden.

avatar van niels94
3,5
Prettig jazzalbum. Vrolijk en energiek. Geen rare fratsen, ‘gewoon’ pakkende motiefjes, drum- en basspel met lekker veel schwung en verder: soleren maar. Op hoog niveau, welteverstaan, want dit is niet voor niets een klassiekertje. Dit lijkt me dan ook een uitstekende instapper als het om jazz gaat.

Eén dingetje: het is natuurlijk niet zo spannend allemaal. Dat is ook niet de bedoeling, ik weet het, maar mijn jazz mag wel een beetje meer schuren, of emotioneel zijn, of weet ik het, wil ik het geheel echt als top ervaren. Nu is de meeste muziek hier gewoonweg zo goed, pakkend en energiek dat hiervoor wordt gecompenseerd, maar met name Gary’s Notebook ervaar ik als een geinig maar niet al te bijzonder stukje standaardjazz.

En dan is er het titelnummer, The Sidewinder. Gezien de statistieken op de albumpagina ga ik kennelijk iets raars zeggen (daar heerst dat nummer superieur), maar die vind ik wat minder. Het drijft op een motiefje van, meestal, twee tonen dat ik een paar minuten als ‘simpel maar doeltreffend’ ervaar, maar vervolgens een beetje vervelend ga vinden omdat het maar door en door en door gaat. Dan kunnen de blazers nog zo fijn hun ding doen, het doet afbreuk aan mijn beleving.

Niettemin, zoals ik al zei: prettig jazzalbum waar zeker een en ander van voorbij gaat komen in de toekomst. Met name Totem Pole is geweldig, en van het vlotte Boy, What a Night word ik spontaan vrolijk. Het is een album dat een goede bui versterkt, heb ik bovendien gemerkt, dus dat alleen al is een compliment.

avatar van Tony
4,0
Met The Sidewinder had Morgan vrij onverwachts een voor jazz platen ongekend grote hit, de plaat haalde zelfs de pop hitlijsten (niet hoog, maar toch) en het nummer The Sidewinder werd in een commercial gebruikt. Daarop besloot Blue Note dat er eerst een Sidewinder 2 moest komen om het succes optimaal uit te melken, wat overigens niet gebeurde. Veel interessantere platen als Search for the new Land, Tom Cat en Cornbread werden om die reden later en met veel minder aandacht door Blue Note uitgebracht. Genoemde 3 albums zijn voor mij in ieder geval al veel beter dan het inderdaad wat happy de pappy The Sidewinder. Morgan heeft dus betere platen gemaakt en ik zou 'm na dit verhaal eigenlijk moeten verlagen, maar nee, daar zou ik 'm ook weer te kort mee doen.

avatar van Dardan
4,5
Dit album zit zo vanzelfsprekend goed in elkaar waardoor het haast lijkt alsof er een vreemd kant-en-klaar recept van toepassing op is geweest.

Hoe zou zo'n formule er eigenlijk uitzien? Het hoofdingrediënt is natuurlijk een tijdloze klassieker waar zelfs niet-Jazzliefhebbers mee weglopen als stevige basis. Daar voegen we twee theelepels smaakessentie bij die moeiteloos met de ene geweldige solo na de ander de smaakpapillen op hol doen slaan. Essentiëel zijn verder natuurlijk wat peper, zout en een scheutje olijflie. Om het geheel op te vullen ronden we af met een combinatie van vierkruidenmix en room om het gewenste volume te bereiken. Dan rest ons enkel nog als laatste detail de oven op de juiste stand zetten: namelijk die van authenticiteit, anders zit je met gebakken lucht als resultaat en daar is eigenlijk niemand mee geholpen. Zo eenvoudig allemaal

Terug naar dit album dat toch alle eer verdient die het toekomt: het loopt als een funky, bluesy, soulvolle trein en wat maken Lee Morgen en Joe Henderson er toch een energiek Bop-feest van: geen tijd voor zelfs de lichtste vorm van melancholie maar swing! Toch moet ik bekennen dat ondanks hoe aangenaam en fijnklinkend dit album is, het kwartje pas vreemd genoeg viel na enkele bijkomende luisterbeurten. Naast al de aardige composities springt voornamelijk het geweldige blaaswerk van Morgan en Henderson in het oog, met name die trompetsolo aan het eind van Totem Pole is er eentje om in te lijsten! Als je dan speelse Bop wil brengen, doe het dan zoals deze heren aub.

avatar van Film Pegasus
4,5
Lee Morgan liet al van zich horen bij Blue Train van John Coltrane en Moanin' van Art Blakey. Tijd om materiaal te beluisteren van de jazzlegende zelf. En dan kom je meteen uit op zijn bekende album The Sidewinder. Heerlijk titelnummer waarbij het even duurt voor de trompet invalt. Alsof de andere muzikanten zo het doek openen voor hem en het publiek al in de mood brengen. Al snel gaat de aandacht naar de trompet van Morgan. Heel mooi nummer.

Blijkbaar heeft het album toen Blue Note van het faillissement gered en was toen het best verkochte album van het label. Het ablum klinkt ook levendig en heeft naast The Sidewinder zelf ook wel wat te bieden. Een album dat je een tijd moet beluisteren. Dat heb ik toch persoonlijk wat met hardbop. Maar net als bij Moanin' van Art Blakey is het zeker de moeite en hoort dit tot de top van de jazz.

avatar van Teunnis
4,0
geplaatst:
Het titelnummer swingt hem echt helemaal de pan uit. De rest is leuk, maar toch licht teleurstellend na zo'n geweldig begin.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:37 uur

geplaatst: vandaag om 08:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.