Lee Morgan - The Sidewinder (1964)

IJzersterke jazzplaat van Lee Morgan. Precies wat Aero zegt, een jazzalbum voor als je je in het genre begint te intesseren. Ik draai het zekers nog vaak.

4,5 ster.

Lee Morgan liet al van zich horen bij Blue Train van John Coltrane en Moanin' van Art Blakey. Tijd om materiaal te beluisteren van de jazzlegende zelf. En dan kom je meteen uit op zijn bekende album The Sidewinder. Heerlijk titelnummer waarbij het even duurt voor de trompet invalt. Alsof de andere muzikanten zo het doek openen voor hem en het publiek al in de mood brengen. Al snel gaat de aandacht naar de trompet van Morgan. Heel mooi nummer.

Blijkbaar heeft het album toen Blue Note van het faillissement gered en was toen het best verkochte album van het label. Het ablum klinkt ook levendig en heeft naast The Sidewinder zelf ook wel wat te bieden. Een album dat je een tijd moet beluisteren. Dat heb ik toch persoonlijk wat met hardbop. Maar net als bij Moanin' van Art Blakey is het zeker de moeite en hoort dit tot de top van de jazz.

Met: Lee Morgan (trompet); Joe Henderson (tenorsax); Barry Harris (piano); Bob Cranshaw (bas); Billy Higgins (drums)

Lee Morgan op zondagmorgen, deel 1. Eerst zijn bekendste plaat maar weer eens draaien. Ook zijn terugkeer naar het Blue Note-label na drieënhalf jaar, waarin zijn drugsverslaving met hem aan de haal was gegaan. Wie de documentaire I Called Him Morgan op Netflix heeft gezien, kent het tragische feit dat dezelfde vrouw die hem er weer bovenop zou helpen, hem later noodlottig zou worden.

Het verhaal gaat verder dat het iconische titelnummer, met het destijds populaire 'boogaloo'-ritme, door Morgan op wc-papier werd gecomponeerd in het toilet van de studio, toen er nog één nummer nodig was voor op de plaat. Het werd uiteindelijk een hit, zelfs buiten de jazzwereld, en redde kennelijk het toen noodlijdende Blue Note van faillissement (men mag hopen dat ze met de winst ook wat zachter wc-papier hebben aangeschaft voor in hun studios, als dit gebruikt kon worden om muziek op te schrijven, maar goed).

Dit titelnummer blijft het visitekaartje van de plaat, mede met dank aan de retestrakke ritmesectie en de uitstekende chemie tussen Lee Morgan en Joe Henderson. Veel swingender kan het gewoon niet. Dat wil niet zeggen dat de rest van de plaat vulsel is: 'Totem Pole' is stilistisch vergelijkbaar maar muzikaal iets complexer, een broeierige track met een uitmuntende solo van Henderson.
De B-kant is als vanzelf ietsje minder, maar ook deze drie tracks - allemaal nieuwe composities van Morgan, bruisen en swingen de pan uit.

Een plaat die zo populair is heeft natuurlijk een remmende voorsprong. En dit is ook zo'n band die het allemaal 'makkelijk' doet klinken. Maar voor mij blijft dit een van de beste Hardbop-platen.