The Divine Comedy - Bang Goes the Knighthood (2010)

Ik keek eigenlijk best wel uit naar Bang Goes the Knighthood: zo'n beetje alle Divine Comedy albums worden door mij goed gewaardeerd en qua stijl past het helemaal bij mij.
Al heel snel valt op dat het vaudeville-sfeertje weer volop aanwezig is en ik kan dus alleen maar zeggen: heerlijk, hier ben ik dol op.
En toch lukt het me tot nu toe niet echt om er goed in te komen: ik mis iets. Het kabbelt allemaal wat te veel voort. Jazeker, er staan gezellige stukjes muziek op zoals bijvoorbeeld Assume the Perpendicular, maar gezellig staat niet gelijk aan worden opgezogen door de mooie melodieën zoals op een aantal vorige albums. Gezellig voortkabbelen kan op den duur zelfs een beetje onverschillig maken en dat gevoel krijg ik een klein beetje.
Bang Goes the Knighthood is een prima album met muziek die ik waardeer, maar het is net even wat te stoffig en neuzelig om het te rekenen tot de betere Divine Comedy albums.
Teleurgesteld? Okee, een klein beetje dan. Slecht? Nee, dat nu ook weer niet want daarvoor hou ik toch te veel van vaudeville en barokpop en daarbij heb ik nog wel de hoop dat dit album nog wat zal groeien.
Als dat het geval is bent u de eerste die dat van mij te horen krijgt.

Bovendien kent gezelligheid geen tijd uiteraard.

En ik ben weer een ontdekking rijker dit jaar. Neil Hannon en zijn Divine Comedy, voor mij tot even terug onbekend. Maar ik ben blij dat ik ze nu WEL ken. Popmuziek zoals die zelden nog gemaakt wordt!

'Bang Goes The Knighthood' is een toch wel afwisselende plaat, naar mijn mening. Ook staat ze bol van de ironie (ik heb hier gelezen dat dit wel eigen is aan Hannon), en daar hou ik wel van.

Zo vertelt 'The Complete Banker' op lacherige manier het verhaal van de financiële crisis, maar het doet je toch ook nadenken. Treffende tekst, mooie omkadering.

Andere hoogtepunten voor mij zijn de titeltrack, over hoe lang het duurt om tot ridder te worden geslagen, en hoe je in één flits door de tabloids kan worden weggevaagd. Ook hier weer die heerlijke ironie; verder het heerlijke relaxete 'Neapolitan Girl' en opener 'Down In The Street Below', een song die wederom uitpakt met sterke lyrics.

Andere songs om te vermelden zijn het zomerse, luchtige 'Island Life' (mooi refrein ook met die vrouwenstem), en 'Can You Stand Upon One Leg', waarmee Hannon voor mij bewijst een cabaretier te zijn, maar, zoals uit de andere nummers blijkt, een cabaretier met een uiterst scherpe tong. Toch is dit nummer een verademing, heerlijk speels en bij vlagen clownesk.

Zijn de andere songs het vermelden niet waard misschien? Oh jawel, zeker, maar ik ga het hierbij laten.

Ligt dit in de lijn van vorig werk of niet? Indien ja, dan heeft The Divine Comedy er een fan bij.

3,5 sterren

Toch wel een kleine mispeer dat dit album in het voorjaar werd uitgebracht. Deze plaat gedijdt bij haardvuur, pepernoten, Sinterklaaskoopavonden.

Vooral dat eerste nummer is erg sfeervol, een beetje hak-op-de-tak en over-de-top, maar dat wisten we nog van de vorige platen: volle arrangementen die in perspectief worden geplaatst door licht-cynische teksten. Je loopt meteen door een koude drukke avondstad waar de lichtjes voor de feestdagen alvast branden.

The Complete Banker is niet licht-cynisch, maar gewoon snijdend. Niet dat Hannon zich er een buil aan kan stoten, want hij bezingt iets waar iedereen het toch wel mee eens is. Dan vind ik een zinnetje uit A Lady Of A Certain Age uit het vorige album veel krachtiger:

You had to marry someone very very rich
So that you might be kept in the style to which
You had all of your life been accustomed to
But that the socialists had taxed away from you

Deze subtiliteit is op The Complete Banker afwezig. Daar zingt Hannon, bijna met geheven vingertje:

But God I loved it: making a profit from somebody's loss
I never knew exactly whose money it was
And I did not care as long as there was
Lots for me, the complete banker
In a black Bentley

En dat is exemplarisch. Muzikaal is het nummer wel aardig, misschien wat sesamstraat-achtig, maar prima geschikt om achter een Gert-Jan Dröge-achtig programma geplakt te worden.

Verder is het titelnummer ook wel aardig, net iets experimenteler dan de rest van de CD. Bij At The Indie Disco en Have You Ever Been In Love haak ik echter af. Niet vernuftig, niet pakkend, niet zelfreflecterend, niet aan mij besteed.

En omdat ik bij het vervolg van de CD ook niet meer opveer, is 2,5 ster het maximale wat ik hier kan geven.