The Magic Numbers - The Runaway (2010)

Kijk, dit zegt al genoeg. Nog geen berichten geplaatst en pas 11 stemmen uitgebracht. The Magic Numbers waren in de ogen van veel critici in 2005 toch een kleine sensatatie. Daar waar het debuutalbum nog wel aardig was, is het in mijn ogen daarna niet echt meer goed gekomen met de band. Na het 2e album vind ik dit 3e album ook gewoon saai. Het is best verzorgd allemaal, maar het doet me niet veel.

Nou ik moet er ook een beetje aan wennen. Nu hebik de laatst e tijd veel matriaal in huis wat ik aan het beluisteren ben en aan deze ben ik nog niet zo aangekomen. Het klinkt allemaal niet slecht,mar ook niet sensationeel. Op het randje van je stoel gaan zitten, doe ik ook al niet. Neen, het klinkt allemaal wat vlak, wel goed verzorgd, maar saaihied ligt wel op de loer.
Misschien moet ik 'm gewoon meer draaien. Kweet niet.
Op mijn cd's staan trouwens 14 nummers en het laatste is wél heel apart. Door de echo's in dat (reggae)nummer tilt de koptelefoon bijna van je hoofd. Da's eigenlijk het allerleukste van de cd

Dat zijn inderdaad twee dingen die spelen bij dit album. Je moet er wat aan wennen. Er staan minder catchy nummers op als we gewend waren van the Magic Numbers. Het is allemaal wat bedaarder, dus ik moest ook even schakelen. En helaas is het soms wat saai: niet alles is even goed. Daarnaast is het ook een cd die je een paar keer moet draaien, dan kan je 'm wat meer waarderen.

Het probleem met de saaie wat mindere nummers is, dat die achter elkaar staan. Daardoor lijkt het hele album wat saai.
De openingssong The Pulse is ouderwets goed. Hurt So Good is een mooi typisch MN nummer. Why Did You Call is niet zo van dat niveau, maar klinkt toch aardig.
De nummers daarna zijn minder. Once I Had is volgens mij deels mislukt. Ze proberen een andere manier van samenzang, maar op Resless River, verderop op dit album, klinkt dat veel beter. A Start With No Ending & Trowing My Heart Away zijn op z'n gunstigst mindere B-kantjes. Saai en simpel.
Restless River is dus wel een mooi en origineel nummer.Only Seventeen klinkt wel aardig, maar Sound of Something is wat meer catchy en een prima song. Bij The Song That No One Knows zijn we weer op het niveau van de openingssong. De laatste 2 nummers zijn ook aardig, I'm Sorry eindigt (na een stilte) met prachtige strijkers.

Op de live versies op de bonus cd hoor je dat the Magic Numbers live beter zijn, dan op de plaat. Ze kiezen gelukkig 4 goede nummers van dit album, die beter uit de verf komen zo.

Kortom, een wisselend oordeel over dit album. Over het geheel haalt het niet het niveau van de voorgangers, maar als je naar de juist nummers luistert is het helemaal niet onaardig. De huidige score van 3,14 is dan ook aan de lage kant.

Nou west, als je je eigen tekstje nog eens terug leest, dan is 3,14 toch niet aan de lage kant? Een album met vier aardige nummers, dat verdient toch een dikke onvoldoende?
Magic Numbers, ze zijn mega-sympathiek, maar dit is echt ondermaats. Op naar het volgende album.

Ik begrijp jouw punt en ik pas inderdaad mijn score aan mijn tekst aan: 3,0*
Zou jij jouw score ook wat aan jouw tekst kunnen aanpassen? 1,5* is wel weer heel extreem laag voor dit album.

Ik probeer het zo objectief mogelijk te bekijken, en ondanks dat ik het de Magic Numbers van harte gun, heb ik het album al reeds van mijn iPod verwijdert. En om het nog erger te maken: ik zal het ook nooit missen ook. Ik blijf dan helaas ook bij mijn 1,5.

De andere twee albums had ik nog niet beoordeeld, die heb ik zojuist resp. 5 en 4,5 ster gegeven.

Ik heb een gesigneerd exemplaar van deze cd, dus hij krijgt een plekje in mijn kast. Anders was-ie, vrees ik, op het stapeltje met weg te geven c.q. te verkopen cd's uit mijn collectie beland.
Deze plaat wil ook na meerdere draaibeuren helaas niet beklijven. Inderdaad nogal saai, zoals hieronder al een paar keer is opgemerkt.