Bola - Gnayse (2004)

Hier zit toch juist érg veel gevoel in (verstopt) vind ik. Alleen niet zoeen aangenaam gevoel. De 'bliepjes' en veel elementen zijn hier wat onderkoeld gebracht, maar dit klopt allemaal als je de achterliggende emotie weet te vatten. Het is een zeer treurige plaat en dan minder schreeuwerig gebracht dan Radiohead het doorgaans doet (wat ik overigens geen slechte groep vind). De emotie ligt er niet zo bovenop, maar ligt er meer sluimerend in. De cello in 'Sirasancerre' past in de stijl van Murcof. Alles is keurig geproduceerd en Gnayse heeft in mijn ogen het mooiste geheel van alle Bola albums.

Qua productie kan ik enkele parallellen trekken met Autechre's Amber, ook een plaat waar subtiele, scherpe percussie in ambient-tapijten staat verweven. Die plaat is alleen als een prachtig ondergaande zon, terwijl dit meer bij een melancholische regenachtige dag past. Bij deze muziek kan ik tranen achter m'n ogen voelen als ik het luister. De onderkoeldheid van de bliepjes en percussie houdt het nog zo dat dit makkelijker te onderdrukken is. Dit is als een zachte klassieke requiem in het computertijdperk.