Hooverphonic - The Magnificent Tree (2000)

Toegankelijk album dat niet weet te verrassen maar wel voor genot zorgt. Want? Muzikaal steekt het allemaal prima inelkaar, instrumentaties klinken helder en zijn netjes binnen de lijntjes en de zangeres heeft een fraaie stem die het beste is op een krachtiger nummer als Mad About You. Bij de ingetogen nummers is ze niet interessant genoeg, een beetje te vlak zelfs. The Magnificent is eigenlijk wat te braaf, maar is het alternatief voor als je wilt ontspannen met muziek die goed klinkt en die toch niet te nadrukkelijk aanwezig is.

Mad About You is absoluut het hoogtepunt.
Jackie Cane komt er aardig bij in de buurt.

Duidelijk minder dan "A New Stereophonic Sound Spectacular". Het album bevat zeker aardige nummers maar het doet vergeleken met Hoover(phonic)'s debuut nogal commercieel aan. Dat dit album de internationale doorbraak betekende van deze Belgisch band verbaast mij daarom eigenlijk ook niet. Songs zoals "Mad About You" en "Jacky Kane" klinken heel makkelijk in het gehoor maar gaan daarom ook heel snel vervelen en dat kan niet gezegd worden van de songs op Hoover's "A New Stereophonic...".

3,5*

Snel vervelen?

Pure kwaliteitspop.

Dat het kwaliteitspop is ontken ik niet. Het album heb ik ook beoordeeld met een ruime voldoende.
Eigenlijk had mijn zin moeten luiden;
"In vergelijking met die van Hoover(phonic)'s debuut gaan de nummers op dit album eerder vervelen". 'Heel snel' is inderdaad wat overdreven.

Vervelen is ook overdreven.

Hoe kan kwaliteitspop nu vervelend zijn?

Dat je het minder indrukwekkend vindt dan het debuut,
daar kan ik mee leven. Maar vervelend vind ik een vervelend woord.

En verder no hard feelings, hoor.

Album met een stel klassiekers, en een stel 'gewoon' goede nummers. Hoor je niet vaak. Onder de klassiekers reken ik Mad about you, Jackie Cane en Visions, en deels ook Autoharp en Vinegar & salt. Daarnaast heeft de intro van Frosted flake wood ook wel iets. De rest is ook wel goed, maar komt niet op het niveau van de genoemde 'klassiekers'. 4* dus.

Echt onbegrijpelijk dat deze band niet wereldberoemd in Nederland is.

Wereldberoemd niet, maar toch wel bekend dacht ik. Het ligt er natuurlijk wel aan naar welke Nederlandse zenders je luistert. Kink FM, verreweg de beste Nederlandse muziekzender - zeg maar gerust de enige goede - heeft destijds best wel aandacht aan dit album besteed. 'Mad About You' werd dacht ik best veel gedraaid.

Naja, wereldberoemd misschien niet inderdaad. En Radio 2-muziek is het ook niet echt helaas. Maar Visions zou gemaakt zijn voor het EK 2000 - en ze zouden daar ook voor 1 miljard mensen opgetreden hebben. Dan vind ik het toch vreemd dat ik in de tien jaar daarna nooit wat van Hooverphonic heb gehoord. Ook al was ik 6 in 2000...

Ik vind dit eigenlijk typisch iets voor Radio 2. Het is niet alleen maar top 2000-muziek wat je daar hoort...

Zal ik eens wat van dit album proberen aan te vragen? En misschien luister ik dan op de verkeerde tijden, maar ik hoor toch een hoop 'ouwe-lullen-muziek' op Radio 2 hoor. Vind ik ook wel gaaf hoor, maar daar reken ik Hooverphonic niet echt onder.

Maar hee, het is de moeite van het aanvragen waard!

Zoals ik op 25 juni 2008 vermeldde, dit vind ik het hoogtepunt van Hooverphonic. Erg sfeervol en geraffineerd en enkel prachtsongs.

Ik vind dit album toch maar middelmatig. Er staan wel sterke melodieen op en de songs zijn mooi afgewerkt maar het voelt voor mij allemaal zo kunstmatig en oppervlakkig aan. Ik heb dit album destijds aangeschaft omdat ik de riff in Jackie Cane leuk vond maar voor de rest vind ik er maar weinig aan.

Ook de zangeres, die toch serieus bejubeld geweest is, heb ik nooit wat gevonden. Dan vind ik de nieuwe interessanter ...

Was al bang dat ik de enige was die er zo over dacht . Liesje blijft voor mij toch dé zangeres van Hoover(phonic)

Klopt het dat ik Thomas Dolby's I scare myself hoor in het laatste nummer?

Heel snel vervelen... Neen, toch niet. Vanavond heb ik dat album opnieuw beluisterd en vond het gewoon erg mooi. Waarschijnlijk was ik voor dit album niet in de stemming toen ik bovenstaande recensie schreef. Kan gebeuren.

Waardering; verhoogd naar 4,0*

Ongelofelijk dat dit album al 13 kaarsen mag uitblazen.De nummers zijn 1 voor 1 vakkundig afgewerkt,alleen vind ik het een beetje te afgestoft,mss wel naar 't beeld van Alex Callier zelf.Niet slecht,doch wat meer lef,had het allemaal wat boeiender gemaakt.Btw,Geike vond ik stukken straffer dan Noemie Wolfs,die mij nogal steriel overkomt.

Voor mij persoonlijk een prototypevoorbeeld van een album met enkele uitschieters en enkele laagvliegers. Mad About You, Jackie Cane, Vinegar & Salt en ook wel Out of Sight vind ik zeer goed (misschien ook het meest toegankelijk). Autoharp, Frosted Flake Wood, Everytime We Live ... en Pink Fluffy Dinosaurs doen me dan weer zeer weinig. Moeilijk te beoordelen, schommelt ergens tussen de 3 en 3,5.

Prima albumpje. Destijds fijn naar geluisterd. Massive Attack light? Ach, het songmateriaal is dik in orde dus het zij ze vergeven. Beetje gedateerd wel, in de zin dat ik het nu niet gauw meer zal aanzetten, daarom een halve punt aftrek. Zo gaan die dingen.

3,5*

Mooi album, met ook voor mij Mad About You, Jackie Cane, Vinegar & Salt en Out of Sight als uitschieters. Bij de ingetogen nummers komt Geike's stem minder tot haar recht. Voorlopig vind ik Hooverphonic een stuk beter dan hoger aangeschreven genregenoten als Massive Attack en Portishead, maar naar die groepen heb ik ook nog niet veel geluisterd.

Belgisch toppertje. Destijds heel vaak gedraaid. Een parel uit 2000.

Precies, EttaJamesBrown ... Destijds veel gedraaid. Albums ervoor en erna trouwens ook, maar na Jackie Kane hield het voor mij op. Iets met 'tijdperk-muziek' denk ik. Ik studeerde in die periode, zal daar wel aan gelegen hebben.

Momenteel al tijden niet meer geluisterd blijkt uit mijn last-fm historie. Dit jaar ANSSS en TMT een keertje, en in 2016 helemaal geen Hooverphonic.

On topic: Ik heb ze dus eind jaren '90 en begin 2000 veel geluisterd en ook vaak gezien. Herinner me nog concerten in de (oude) Effenaar en 013 die echt weergaloos waren.

*Hooverphonic klaarzetten om binnenkort weer te luisteren*

Qua score... Moeilijk. Een 4 is teveel vanwege geen tijdsbestendigheid maar een 3 is te weinig. Dus er tussenin

Dit vind ik het mooiste studioalbum van de band. 'Vinegar & Salt' is een monumentale song. 'Mad About You', 'Jackie Cane' en het afwijkende 'Frosted Flake Wood' zijn voor mij zeer geslaagde nummers. Productie is beter geslaagd dan op het tweede album.
Hooverphonic breekt met dit album commercieel door en mag het Euro 2000 (voetbal) openen met 'Visions' dat alleen als bonustrack op speciale edities van het album staat.
Nederland blijft tot op de dag van vandaag vrijwel doof voor de band. De singles 'Mad About You' en 'Jackie Cane' komen hier niet hoger dan 83 en 100 in de Mega top 100.

Een klassieker uit de Belgische muziekgeschiedenis. Hooverphonic had doorheen de jaren al meer zangeressen dan dat er ooit leden van K3 waren. Een album van zijn tijd met muziek die ondertussen misschien ingehaald is, maar wel nog altijd sterke nummers bevat en goed geproducet is. Muzikaal blijft het dan ook rond dezelfde kern draaien die weet wat ze willen en rond de tijd van The Magnificent Tree hadden ze met Geike Arnaert ook een zangeres die echt lid was van de groep en geen zangstem van het moment.

Ik was gisteren Portishead "Portishead Roseland NYC Live" aan het beluisteren en ik moest direct denken aan Autoharp van Hooverphonic .
Weeral een goeie reden om deze plaat weer eens op te zetten. Mooi plaatje

Live in Utrecht
Mad About You
Vinegar & Salt