Bonnie Raitt - Fundamental (1998)

voor de liefhebbers van countryrock en aanverwante genres

hier is echt niet zoveel mis mee prachtige balads (lovers wil) maar ook wat betere rockers (spit of love)bij Bonnie heb je het gevoel dat ze weet en meent waar ze over zingt...dit is ook een beetje een groeiplaatje,niks moeilijk ofzo.... stiletjesaan ga je toch een beetje van Bonnie houden

Mocht je haar aantreffen in de uitverkoopbak...kopen!!

Dit schijnt toch meer naar de blues te neigen. En deze cd schijnt volgens Allmusic haar minste te zijn...?? Ze heeft al een behoorlijke lijst albums op haar naam staan en daar zitten ook een aantal 4 en 5 sterren bij..(volgens allmusic)

Ik ga toch eens wat meer van deze dame beluisteren...

Bonnie Raitt, de grande dame van de blues. Draait al weer een aardig tijdje mee en speelt niet onverdienstelijk gitaar. Ken niet veel van haar, behalve haar hit Nick of time en In the mood met John Lee Hooker. Zoals een blues artieste betaamt, heeft ze zelf het nodige achter de rug en is alcohol & drugs haar niet vreemd.

Dit album kabbelt rustig voort en stoort nergens, maar echt betoveren doet het ook niet. Wel blijkt dit album toch wel een bepaalde relaxte vibe te hebben, omdat het toch met enige regelmaat in de speler beland.
Het opent fris en monter met The Fundamental Things, daarna lekker bluesy met Cure for love.
Round & Round, heeft een porch achtige sfeer, schommelstoel en een piepende hortdeur. Heerlijk.

Spit of love met dat temmende keyboard sound en ritmische drum, komt al rollend de speakers uit, met Bonnie op de slide. Beetje JJ Cale gevoel, maar dan langer.
Lover's will is een nummer van John Hiatt, (voor wie heeft deze man geen nummers geschreven, vraag ik me wel eens af) Rustige begeleiding, waardoor de intentie van de tekst, nog duidelijker naar voren komt en al bijna uitnodigt om mee te scanderen bij het refrein...lover's will. (Ja zelfs een beetje No Woman, No Cry gevoel daarbij)

Blue for no reason, gaat dan wat meer richting up-tempo en verdraaid gaat Bonnie's stem opeens klinken als Courtney Love. Een zeg maar ietwat rustig nummer van Hole, daar doet dit mij wel wat aan denken. Maar niet genoeg om het kabbelend beekje van zijn koers te doen wijzigen.
Meet me Half Way, heeft wel wat lekkere ritmes, die zo door elkaar heen vloeien, maar blijft een beetje half om half. Nog het een of het ander. Had liever gezien dat zij dan toch all the way ging.
I'm on your side, met dat reggae sausje over zich, past ook prima in dit kabbelende beekje album, maar voelt toch wat onaf. Het komt m.i niet echt over. De sfeer die deze instrumenten met zich mee kunnen brengen blijven toch wel wat op de achtergrond.

Fearless love, brengt dan eindelijk na de vorige mislukte 3luik weer wat sfeer, easy going akoustische gitaar lick en met een lekkere zweverige refrein. Samen met Lover's will mijn favoriet van dit album.
I need love, wederom een up-tempo maar met de ingehouden wijze van haar gitaarspel en het matte drumwerk, blijft het weer aan de oppervlakte en wil het maar niet echt rocken.
One belief away en zo eindigt een album, wat een paar heerlijke relaxte momenten kent en dat ook m.i de beste momenten zijn en met een paar uitstapjes naar exotische achtige sferen die niet zoveel los maken, alsook dit nummer niet kan beklijven.

Al bij al wel een voldoende, zij het wat aan de krappe kant.

iets minder dan de vorige maar toch nog een goed album !

de opvolger van "Longing in their Hearts" liet 4 jaar op zich wachten. verwacht geen onvervalste blues rock maar eerder beschaafd klinkende bluesy pop rock met hier en daar een reggae of calypso sausje.

4 Bonnie Raitt originals (4,6,8 en 11) waarvan 2 co-written het up-tempo "Blue For No Reason" met de Ierse folkie Paul Brady en het middelmatige "Meet Me Halfway" (Beth Nielsen Chapman/Annie Roboff).

haar eigen liedjes zijn op "Fundamental" niet de sterkste en in combinatie met de wat mindere songkeuze van de covers leidt dit tot een wat minder album. ook weer niet echt teleurstellend, want daar staat haar muzikale vakmanschap en de uitvoering van de songs garant voor.

de sterkhouders zijn wat mij betreft de fraaie mid-tempo opener het bluesy/funky "The Fundamental Things", het relaxte "Round & Round" (Willie Dixon/J.B. Lenoir), het lekker zwoele sfeertje van "Fearless Love" met warme accordeon klanken en met name de laid-back John Hiatt cover "Lover's Will" van wie zij eerder "Thing Called Love" en "No Business" coverde, hoewel deze versie een beetje het vuur van het origineel mist.

goede tweeden zijn haar eigen "Spit of Love" en het up-tempo "I Need Love" een nummer van Joey Spampinato, bassist van de rockband NRBQ dat nog enigszins wil "rocken".

de reggae pop nummers "I'm On Your Side" en "One Belief Away" luisteren weliswaar lekker weg maar Bonnie Raitt heeft betere nummers geschreven dan dit 2-tal. ook de zwakke melodie van het bluesy "Cure For Love" van Los Lobos leden David Hidalgo en Louie Perez met een vervelend na na na refrein beklijft een stuk minder. een nummer dat in 2010 verscheen op hun duo album "The Long Goodbye".

opvallend is dat de min of meer vaste line-up van muzikanten op de 3 voorafgaande albums behoorlijk gewijzigd is, uitgezonderd de oudgedienden Scott Thurston (keyboards) en James "Hutch" Hutchinson (bass).

sluit mij aan bij de inmiddels 16 jaar oude post van Madjack71 dat dit album wel wat meer scherpe randjes had mogen hebben. toch een ruime voldoende voor deze middenmoter binnen haar oeuvre.

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom, Bonnie Raitt & Tchad Blake
Recorded at the Sunset Sound Factory, Hollywood, California