Samsara Blues Experiment - Long Distance Trip (2010)

dudes
dit is vet
maf hoe vet dit is!

stoner/blues/psych

Oké gast, ik zal hier eens naar luisteren.

heeft wel wat weg van bv. Earthless - Sonic Prayer, maar wel met wat vocals.

Één grote trip waar bijna niet uit te komen is, zwaar verslavend.

damn, stoner/psychedelisch. electric wizard meets sleepy sun.

Heel sterke plaat is dit. Jammer dat zo weinig mensen dit kennen

De ene keer zwaar doorjakkeren, de andere heerlijk wegdromen. Maar één ding is deze plaat van de eerste tot de laatste minuut: intens. Ongelooflijk intens.

Zwaar verslavend, inderdaad, ik betrap me er altijd op dat ik de plaat na afloop weer wil opleggen.. Qua opbouw is het ook een sterke plaat.

Dit verdient gewoonweg een hoge score!

4 sterren

Die afsluiter is gewoonweg machtig, ik kan het niet anders verwoorden!

'Double Freedom' verveelt geen seconde.

damn, eerste luisterbeurt gehad, nu al overdonderd!

Lekker voor in de auto, een aanrader.
Favoriete nummers: center of the sun (staat bij mij gewoon op mijn cd, maar wordt hier niet aangegeven), singata mystic queen en double freedom.

Center of the Sun stond inderdaad aleen op de cd (track 4), maar nu ook op de 2013 heruitgave op dubbel vinyl.
(Ik heb een correctie voor toevoeging van de track verstuurd)

Wat krijg je als je elementen van blues, Jimi Hendrix, hardrock, stonerrock, en psychedelisch gitaarwerk door een trechter gooit, en de verkregen mix aanbiedt aan vier jonge honden uit de wereld der muziek ? Juist; het debuutalbum van Samsara Blues Experiment.

Maar laat je vooral niet al té veel misleiden door dat woord Blues... , want dat is toch niet alles waar het om draait op deze release !

Met deze eersteling van SBE hebben we te maken met een opzienbarend , eigenlijk best wel een sensationeel debuutalbum, wat mij betreft.

Long Distance Trip; een passende titel voor dit album, want we treffen 6 tracks aan in de speelduur van 66, 5 minuten. Dat is dus een gemiddelde tracktijd van zo'n 11 minuten...
De basis van alles is een soort standaard bezetting van een rockband : slaggitaar / leadgitaar / basgitaar / drums. Maar bij een aantal tracks wordt er ook gebruik gemaakt van, c.q. opgevuld met sitar en/of toetsen. Een zeer welkome aanvulling, of misschien beter gezegd : een verrijking van de totale beleving die je ondergaat tijdens het luisteren naar dit album.
Tempo wisselingen in een aantal tracks dragen er bovendien toe bij dat het geen ééntonige geluidsbrij wordt.

Met het eerste nummer wordt gelijk de toon gezet; dwarrelende, vibrerende gitaren op een solide, bluesy ondergrond. Dan de 2e track; een heerlijk slepende gitaarritme, misschien moet ik wel een VET ritme zeggen... Als je het voor het eerst hoort, zou je zo maar kunnen denken, dat het (bijvoorbeeld) een instrumental van Kyuss zou kunnen zijn.
Ondertussen zijn we aanbeland bij track 3 : For The Lost Souls; en dat is voor mij persoonlijk hét hoogtepunt op dit album ! Begint heerlijk rustig, om na een paar minuten over te gaan in een geweldige groove. Om het nummer niet uit je boxen te laten blijven spatten, zit er na een tijdje een mooi, rustige passage in, om even later weer verder te gaan met die ijzersterke riff.
Werkelijk een magistrale track; genieten in optima forma !
Track 4 : Center of the Sun; weer zo'n geweldig nummer, met ook hier niet constant het gaspedaal volledig ingetrapt.
Voordat we naar de afsluiter van 22 (!) minuten gaan, hebben we eerst nog een mooi nummer met acoustisch gitaarwerk. En ja; dan de slottrack. De titel is Double Freedom, maar het zou ook maar zo het titelnummer van dit album kunnen zijn. Zoals gezegd : speelduur 22 minuten, oftewel een Long Distance Trip... !

Op deze langspelers kan ik maar 2 minpunten ontdekken : 1. de zang; dat is niet het allersterkste punt
bij dit Samsara Blues Experiment, en 2. voor het mooie duurt het slotnummer mij toch net even te lang.

Om het hele album nou in één keer helemaal te draaien; nee, dat vind ik eigenlijk toch een beetje veel gevraagd. Dan moet je echt in een bepaalde mood zijn, die bij mij in ieder geval héél weinig voorkomt.

Conclusie : wereldplaat, maar geniet met mate..; dan blijft het hoogtwaarschijnlijk een blijvertje, als je begrijpt wat ik bedoel !

Knappe mix van stoner en psychedelic rock. Je zou ook niet vermoeden dat deze plaat uit het jaar 2010 komt

Eergisteren voor de eerste keer opgelegd, nadat de groepsnaam me niet geheel onbekend was en nadat ik het full album als suggestie op Youtube zag passeren. Even proberen dus maar. Na één minuut wist ik al dit een ultieme trip zou worden. Bij de eerste minuten van For The Lost Souls kreeg ik een extra boost ("holy shit kan het nog lekkerder, trippier") en ook aan Center of the Sun en Double Freedom (hoewel dit wel erg lang is) was geen ontkomen aan. Gelukkig maar. Was deze muziek mijn gijzelnemer, ik ontwikkelde stante pede een Stockholm syndroom.

Hopelijk komen ze binnenkort nog eens live langs. Geen geestverruimende middelen nodig, deze long distance trip volstaat. Misschien op Stoned from the Underground of Krach am Bach komende zomer? Voor de liefhebbers: voor die laatste zijn onder meer Motorpsycho, Elder en Causa Sui al bevestigd. Check de voorlopige/onvolledige line-up van beide