Threshold - Hypothetical (2001)

Ik ben juist een fan van Threshold met Mac achter de microfoon, een prachtige stem had hij.

Het enthousiasme wat ik had was niet en had niet met een afkeer van de stem van Mac te maken, eerder met de meerwaarde van het geluid van Wilson zelf en met het avontuur in de muziek met hem erbij.
Ik heb de Clone tour mogen meemaken en ik genoot van Mac, net als ik genoot met hem op die cd. Net als dat ik meteen Morgan apprecieerde, had ik dat ook met Mac. De 1ste 4 cd's waren parels voor mij, waarbij ik zelfs de 3e (met Wilson) de mindere vind.
Daarna werd het voor mij gewoon minder, totdat Wilson terugkeerde, avontuur was ook weer terug voor mijn gevoel, de band kreeg een boost. Maar ik ga de paar laatste met Mac binnenkort weer eens beluisteren.

Fenomenale plaat. Wat een topalbum. Progmetal van het aller aller aller hoogste niveau. Een geweldige collectie zeer krachtige songs met een prachtige flow. Beter wordt het niet in dit genre. Deze allerbeste plaat van Treshold blaast alle concurrentie incl DT omver. Wat een belevenis deze plaat. 5 sterren

Toeval of niet maar deze vanochtend weer eens gedraaid. En inderdaad, veel beter gaat het in dit genre niet worden is ook mijn oordeel. Geen moment dat het inzakt. Van begin tot eind een betoverende rit. R.I.P. Mac

5 sterren. Of had ik dat al gezegd

Ik begrijp weinig van die paar lauwe reacties hierboven. Dit is een ongelooflijke, krachtige plaat vol briljant geschreven progmetal parels. Alle nummers zijn ijzersterk, zitten vol afwisseling en met de geweldige zang van Mac. Zowel voor progliefhebbers als metalliefhebbers is dit album niet te versmaden: het klinkt als een klok.

Nog eens opgezet vandaag, onmogelijk om hier maar 2 favoriete tracks te kiezen. Long way home. Light and space. The ravages of time. Dat zijn er al drie, en dan heb je de rest nog.

Hadden ze Keep My Head eraf gelaten, had deze (voor mij) perfect geweest. Een ballad, oke. Maar dit is echt niks. De andere 7 nummers zijn natuurlijk geweldig, en Mac was een uitstekende zanger, bijna net zo goed als Glynn Morgan.

Klopt wel, het is een ietwat lauw nummer , zeker vergeleken met de geweldige variatie en power van alle andere nummers op dit album. Echt slecht vind ik hem niet maar een piepklein smetje. Piepklein want ik houd toch de score op 5 sterren voor deze verbluffende, wonderschone progmetal klassieker die met gemak alle concurrenten in dit drukbevolkte genre de baas is!

Toen deze zou uitkomen, was er sprake dat Richard West de band zou verlaten. Toen ik een promo-kopie in handen kreeg en opzette, hoorde ik moderne synth-licks, in plaats van de wat 'oubollige' keyboards die Richard West gebruikte op voorgaande platen. Later toen ik gewoon de normale cd had gekocht, las ik in het boekje dat Richard gewoon van de partij was.

Richard was dus flink op zoek gegaan naar wat modernere geluiden (al is het orgel en de piano nooit ver weg). Voor zover Richard West.

Laten we vooral nieuwe drummer Johanne James niet vergeten. Hij past iets beter bij de sound van Threshold en weet beter de grooves te pakken te krijgen dan Mark Heany. Een waardevol en belangrijk nieuw bandlid. Johanne is een drummer die meer de nadruk legt op groovende ritmes en niet zo bezig is met lange ingewikkelde fills. En dit past heel goed bij de wat compacte sound van Threshold. Less is more, maar intussen wel een ontzettend drukke drummer. Daar waar Mark Heany eigenlijk een ingehuurde studio-kracht was, is Johanne James volwaardig lid en omdat hij ook al met de band meetourde is hij veel meer onderdeel van het geheel.

Deze plaat lijkt wat dikker aangezet dan voorgaande platen. De productie lijkt wat meer dichtgesmeerd. Karl Groom heeft de productionele touwtjes altijd stevig in eigen handen gehouden. Als eigenaar van de Thin Ice Studios heeft hij ook alle apparatuur en tijd van de wereld. Intussen verdient hij ook bij als producer van bevriende bands (Shadowland, Pendragon, Shadowkeep, Powerquest).

Songmatig lijkt de band iets meer tempo er in te houden. De songs zijn nog immer midtempo en echt snelle songs zal Threshold nooit maken. Maar de band weet zoals altijd weer heel groovy riffs te schrijven.

Hoe verrassend de plaat ook was, en hoe gaaf iedereen deze plaat altijd vond, dit is nooit een favoriet van mij geworden. In tegenstelling tot Clone en Critical Mass sla ik hier ook teveel songs over, omdat ze me niet kunnen boeien. Misschien is het wel het teveel dichtgesmeerde geluid. Met name de twee lange songs vind ik gewoon niet goed uitgewerkt en geen mooie hooks hebben, waar de band juist zo goed in is.

De opener Light and Space is fantastisch en heeft meer tempowisselingen dan ik kan tellen. Sheltering Sky is een atmosferische semi-ballad met een diepe tekst waarvan ik de zinnen 'I need you to help me escape from this ocean. I need you to stop me from learning to drown' dringen bij mij diep naar binnen. Dit is een song met veel meer rustpunten en is niet volledig dichtgemetseld.

Een andere song die ik erg gaaf vind is Keep My Head. Long Way Home met zijn huppelende ritme en riff en zijn ontzettend catchy vocal hook in het refrein mag er ook zeker zijn. Met vier songs die ik erg gaaf vind en een zwik songs die mij maar niet kunnen boeien, kan ik niet zo euforisch zijn als anderen over deze plaat.

Kijk, volledig dichtmetselen is een rekbaar begrip. Per definitie is progmetal een genre waar meer dan andere genres de productie en arrangementen tamelijk nauwgezet zijn. Het is geen singer songwriter muziek. Je kunt ook zeggen, het is juist geweldig goed geproduceerd. Want ik vind echt dat alle songs op dit album geweldig goed klinken en dat het spel en productie steeds in dienst staat van de compositie. Dit bv in tegenstelling tot DT die zich nog weleens verliezen in instrumentaal gepriegel. Hier is alles raak en geen noot te veel of te weinig. Althans in mijn ervaren oren.

Juist bij Prog. omdat er zoveel gebeurt moet je het niet dichtsmeren, het moet helder en overzichtelijk blijven, de details moeten eruit komen. Ik vind bij de nieuwere uitgaves dat dat soms teveel gebeurt (het dichtsmeren). Ik heb daardoor liever de eerdere versies, zoals bij Psychedelicatessen niet perfect, maar het geeft een beter beeld van de nummers an sich.
Maar smaken verschillen.

Ik heb bij elke plaat een aparte review gegeven, dan blijft het overzichtelijk en on-topic. Voor de geïnteresseerden; bij Clone staat hoe ik die productie ervaar en waarom ik dat zo fijn vind.

Voor de nostalgie en de prachtig gezongen harmoniëen van de band, toch een halve punt erbij. 'Light and Space' is wat mij betreft wel een voorbeeld van compacte progressive metal met 1001 tempowisselingen en modulaties zonder dat het tergend lang moet duren. Daarmee vind ik het beter geslaagd dan 'Narcissus' en 'Ravages of Time' die me beiden nooit hebben kunnen boeien.

Na bijna 24(!) jaar klinkt de mix van dit album enigszins belegen, maar zijn de nummers nog altijd enorm sterk. Threshold laat horen meester te zijn in het maken van goed in het gehoor liggende progressieve metal met enorm catchy refreinen. Ravages Of Time is hier een mooi voorbeeld van, maar een van de beste refreinen die de band maakte is toch wel die van Tune On Tune In. Wat een pracht!

Enige echte minpunt van dit album is het mierzoete en tenenkrommende Keep My Head.

Sterker nog, ik vind dit meesterwerk dat bijna zijn 25 jarig jubileum viert, waar blijft de tijd, nog altijd het beste progmetal album aller tijden!