Eli "Paperboy" Reed - Come and Get It! (2010)

Staat op de Luisterpaal van Radio 6

Erg swingende en lekkere soulplaat met een goeie zangstem. Zeer verslavend.

Dit klinkt leuk! Ben benieuwd of het bij een tweede keer luisteren net zo'n fijne plaat is..

Een stuk beter dan zijn debuutplaat. Erg veilig, maar helemaal niet vervelend om te luisteren.....

Lekkere 60ties Soul plaat, alleen het laatste nummer is net even te veel.

Geweldig album! Lekkere soul!. Wordt er vrolijk van.

Ik begrijp echt niet waarom er tegenwoordig zoveel artiesten zijn die dit soort muziek opnieuw moeten uitvinden.

Draai dan gewoon wat (betere) soulplaten uit die tijd....

Wat een lekkere plaat. Jaren 60...

Halfje omlaag. De originaliteit is ver te zoeken helaas. Daarbij kan ik de nummers niet uit elkaar houden....

Glad maar toch wel lekker. Denk wel dat ik dit over een jaar ben vergeten

Ook met zijn tweede album weet Eli mij wel te boeien. Al vind ik hier de muziek ietsje meer gelikt klinken en ook zijn rauwigheid op stemgebied iets meer gepolijst. Ik heb gisteren deze man + band voor de 2e keer live mogen zien en ook hier zie ik dezelfde verschuiving naar iets meer gelikt en veilig. Toch blijft het een prettig album en een man met een goede stem en een hoofd dat je daar niet bij zou plaatsen. Het laatste nummer van zowel dit album als zijn voorganger, zijn verre van mijn favorieten, maar ze doen het wel erg goed als afsluiter tijdens zijn optredens.

Het is zelfs zijn 3e plaat. Maar die andere moet nog toegevoegd worden

Er zijn idd betere soulplaten verschenen in het verleden maar op deze manier komt de jeugd toch op een goede manier in contact met de soulmuziek. Ik vind deze plaat alles behalve een slechte kopie van andere soulmuziek...

Gewoon een lekkere soulplaat!
Wel een gebrek aan originaliteit, het gaat behoorlijk vervelen op een gegeven moment..

Op zich wel aardig. Niet bezuinigen op een toetertje meer of minder, maar gewoon alle registers open, en knallen.
Toch heb ik bij deze plaat een beetje het "Popstars gevoel": Ze doen hier IMO net wat teveel hun best om een 60's/70's sfeertje na te bootsen.
Als het gaat om old school soul door nieuwe artiesten, hoor ik toch liever producties van het Daptone label. Die klinken een stuk authentieker.

Vrolijke, zomerse plaat, niet bijster origineel, maar zeker geen slechte manier om in kennis te maken met soul. 'Young Girl'; 'Come And Get It' en 'Tell Me What I Wanna Hear' zijn ongelooflijk catchy, en voor de rest zijn het gewoon stuk voor stuk degelijke songs, je hoort wel dat deze jongen z'n klassiekers kent.

3,5 sterren

R&B, het staat voor Rhythm & Blues. Alleen is de term de laatste tijd in de hitlijsten verbasterd en is het vooral arrenbie geworden. Maar nu hebben we hier wat een anders. Een review van de nieuwe plaat van Eli ‘Paperboy’ Reed & the True Loves. Weten we meteen weer wat R&B echt is.
Het album ‘Come and Get This’ is reeds zijn derde plaat, maar wel zijn eerst bij een major label.

Eli Reed, geboren als Eli Husock, is een zanger met een lekkere rasp op zijn stem die makkelijk alle hoge en lagen haalt. Zijn True Loves zijn een bont gezelschap. De één speelt gitaar en tamboerijn, de andere bass, dan hebben ze er nog één voor de drums, natuurlijk iemand voor het orgel, de piano en clavinet. Om het geluid allemaal nog wat organischer te maken mogen ook een saxofonist en een trompettist niet ontbreken. Zwarte muziek gemaakt door een mengeling van blank en zwart.

Opener ‘Young Girl’ zet meteen de toon van het album. Ongecompliceerde, lekkere soulmuziek met een positieve vibe. Met ‘Name Calling’ wordt hierin nog een extra schepje bovenop gedaan. Het aanstekelijke refrein blijft lekker in je hoofd hangen.
‘Help Me’ had zo van James Brown kunnen zijn qua vibe. Lekker nummer waarin Eli helemaal los gaat. ‘Just Like Me’ is qua opbouw weer wat anders. Hierin wordt vooral leuk gespeeld met de instrumentatie die dan weer meer dan weer minder aanwezig zijn. Hoe dit in het refrein samenkomt met de zang van Eli doet je hoofd meeknikken en hoe het aan het eind total-loss gaat. ‘Come and Get This’, de titelsong, is misschien wel de meest swingende en catchy song van dit album. Goed gezongen, retestrak gespeeld en voetjes van de vloer. De drums pompt immers lekker voort en de gitaren grooven er op los.
‘Pick a Number’ gooit daarop het tempo een stukje omlaag. Zo kan iedereen uitrusten van het vorige nummer door een leuke partner uit te zoeken, dicht tegen elkaar aan te kruipen en leggen heen en weer te schuifelen. Zit ook een leuke break in.
Uitgerust en wel beginnen we ‘Found You Out’. Het tempo gaat weer een versnelling hoger. Mooie rol voor de hoorbaar aanwezig Hammond orgel in dit nummer.
Nog een nummer dat tot erg catchy gerekend kan worden is het swingende ‘Tell Me What I Wanna Hear’. Vooral het koperwerk neemt muzikaal gezien de hoofdrol op zich. Fantastisch hoe vol de sound dan wordt.
‘Time Will Tell’ laat je weer wat meer meedeinen. In een trager als dit nummer hoor je ook goed dat Eli met zijn stem ook dit makkelijk draagt. Power, souplesse en overtuiging, zo zingt hij.
Een lekker opvallend gitaarrifje in de intro van ‘You Can Run On’. Het klinkt zelfs een beetje gospelachtig. Staan en meeswingen terwijl je lekker ritmisch in de handen meeklapt. Lekker nummer zeg! ‘Pick Your Battles’ is weer een lied for the lovers. Het bevat alles wat een goede soulballad in zich moet hebben. Het album sluit af met ‘Explosion’. En die titel zegt genoeg. Eli en zijn True Loves gooien nog één keer alles uit de bak voor een muzikale orgie die als een waardige afsluiter geldt.

Dus ben je wel in voor een goed soulalbum met echte R&B invloeden. Daarbij in acht nemend een ijzersterke stem en een superstrakke band. Dan kan je de nieuwe plaat van Eli Reed blindelings uit de schappen halen.

Spijker op zijn kop.
Eli doet niet zijn best iets toe te voegen aan de 60s sound; om dezelfde reden trek ik Sharon Jones ook niet zo. Doe mij dan maar Mayer Hawthorne of Mark Ronson, die doen het met een dikke moderne knipoog.

Fantastisch album, fantastische stem.

Het begint zo lekker met "Young Girl" (overigens ook beste nummer van het album in mijn ogen), Maar helaas zet hij het album niet door in deze stijl. Jammer want de man heeft echt een hele goed stem.
Hoopte wat meer op echte catchy songs die meteen blijven hangen na de eerste luisterbeurt. Vind het soms toch net ff wat te braaf en in herhaling vallen. Maar never the less toch wel een ok album.

hehe ik vind young girl juist het minste nummer...voor de rest begrijp ik niet helemaal wat hier nou zo braaf aan is of te gelikt. Het is gewoon ongecompliceerde soul muziek met een duidelijke link naar de oude soul van de jaren 60. Een beetje zoals bij paolo nutini...
3,5*

Mijn eerste kennismaking met Soul beviel redelijk goed; dit album bevat 12 knallende nummers die je gegarandeerd vrolijk maken. Eli Reed heeft een heerlijke stem met soms een lekkere rasp, de band is heel goed op hem ingespeeld en de nummers zitten goed in elkaar. De hoogtepunten zijn voor mij het heerlijk vrolijke Young Girl, Come and Get It en de energiebom Explosion. Wat me wel een beetje gaat irriteren na verloop van tijd is dat in ieder nummer om de 3 seconden Oeh Baby wordt geroepen, en dat volgens mij ieder nummer wel over Eli's intense liefde voor zijn vriendin. Daarom 3,5*.

Over zijn vorige album "Roll with you" schreef ik dat het klinkt als een album vol covers, terwijl het allemaal 'nieuwe' nummers zijn. Dat geldt voor deze opvolger in feite ook, want wederom valt er veel r&b en soul uit de jaren 60 te horen. Daar is op zich niks mis mee; Sharon Jones laat bijvoorbeeld horen dat dat prachtige platen kan opleveren. De muziek van Eli "Paperboy" Reed is kwalitatief echter aanmerkelijk minder dan het origineel. Met name de geforceerd klinkende schreeuwen en uithalen, die doen denken aan James Brown of Wilson Pickett, zijn storend en verraden Reeds gebrek aan originaliteit. Het is over het geheel genomen geen straf om naar dit album te luisteren, maar memorabel wordt het nergens. Al met al levert deze "krantenjongen" met "Come and get it!" wel een iets beter album af dan in 2008, maar een topalbum is het allerminst.

Echt een heerlijk plaat dit.... Goede zanger ook!

Ik ken dit album nog niet bijzonder lang maar heb hem desondanks al veelvuldig beluisterd. Dit album bevalt me erg goed. Wat betreft de (vele) reacties dat de originaliteit ver te zoeken is vind ik wat krom overkomen; er zijn in de afgelopen jaren maar weinige ‘echte’ originele albums gemaakt, alle genres en combinaties zijn voor zover ik weet al gemaakt en uitgevonden. Dat er nu alwéér een artiest is die soulmuziek maakt vind ik alles behalve een ramp, ik luister veel liever naar dit ‘soort’ muziek dan die troep die we tegenwoordig in de hitlijsten vinden.

Binnen het genre is dit album ietwat aan de commerciële kant maar aangezien dit een major label release is (Parlophone) vind ik dat wel begrijpelijk. Commercieel betekent overigens niet altijd slecht, daar is een album als deze een goed voorbeeld van. Eli “Paperboy” Reed heeft een prachtige stem die op ieder nummer geweldig tot zijn recht komt. De arrangementen zijn erg smaakvol en het album ademt een warme sfeer uit. Of geprobeerd is om de 60s doen te herleven zet ik mijn vraagtekens bij; het voelt misschien wel aan als 60s soul maar het is niet te vergelijken met bijvoorbeeld Nicole Willis of Sharon Jones – zij proberen wel een authentieke soulvolle sound neer te zetten – iets waar ik bij Eli mijn twijfels over heb, niet alle soulmuziek hoeft immers gerefereerd te worden aan de tijd van weleer.

Affijn, ieder nummer op dit album is bovengemiddeld goed. Voor mij staat er geen enkele misser op. Ik ervaar het dan ook als een plezier om dit album van begin tot eind te beluisteren. ‘Time will tell’ vind ik echt een absoluut meesterwerk! Binnenkort maar eens zijn andere albums beluisteren.

Alleraardigst album.Heb hem ooit live gezien op een festival in Tegelen. Beetje een showmannetje en leuk om een keer mee te maken. Komt behoorlijk wat geluid uit zijn strot.