Eli "Paperboy" Reed - Come and Get It! (2010)

R&B, het staat voor Rhythm & Blues. Alleen is de term de laatste tijd in de hitlijsten verbasterd en is het vooral arrenbie geworden. Maar nu hebben we hier wat een anders. Een review van de nieuwe plaat van Eli ‘Paperboy’ Reed & the True Loves. Weten we meteen weer wat R&B echt is.
Het album ‘Come and Get This’ is reeds zijn derde plaat, maar wel zijn eerst bij een major label.

Eli Reed, geboren als Eli Husock, is een zanger met een lekkere rasp op zijn stem die makkelijk alle hoge en lagen haalt. Zijn True Loves zijn een bont gezelschap. De één speelt gitaar en tamboerijn, de andere bass, dan hebben ze er nog één voor de drums, natuurlijk iemand voor het orgel, de piano en clavinet. Om het geluid allemaal nog wat organischer te maken mogen ook een saxofonist en een trompettist niet ontbreken. Zwarte muziek gemaakt door een mengeling van blank en zwart.

Opener ‘Young Girl’ zet meteen de toon van het album. Ongecompliceerde, lekkere soulmuziek met een positieve vibe. Met ‘Name Calling’ wordt hierin nog een extra schepje bovenop gedaan. Het aanstekelijke refrein blijft lekker in je hoofd hangen.
‘Help Me’ had zo van James Brown kunnen zijn qua vibe. Lekker nummer waarin Eli helemaal los gaat. ‘Just Like Me’ is qua opbouw weer wat anders. Hierin wordt vooral leuk gespeeld met de instrumentatie die dan weer meer dan weer minder aanwezig zijn. Hoe dit in het refrein samenkomt met de zang van Eli doet je hoofd meeknikken en hoe het aan het eind total-loss gaat. ‘Come and Get This’, de titelsong, is misschien wel de meest swingende en catchy song van dit album. Goed gezongen, retestrak gespeeld en voetjes van de vloer. De drums pompt immers lekker voort en de gitaren grooven er op los.
‘Pick a Number’ gooit daarop het tempo een stukje omlaag. Zo kan iedereen uitrusten van het vorige nummer door een leuke partner uit te zoeken, dicht tegen elkaar aan te kruipen en leggen heen en weer te schuifelen. Zit ook een leuke break in.
Uitgerust en wel beginnen we ‘Found You Out’. Het tempo gaat weer een versnelling hoger. Mooie rol voor de hoorbaar aanwezig Hammond orgel in dit nummer.
Nog een nummer dat tot erg catchy gerekend kan worden is het swingende ‘Tell Me What I Wanna Hear’. Vooral het koperwerk neemt muzikaal gezien de hoofdrol op zich. Fantastisch hoe vol de sound dan wordt.
‘Time Will Tell’ laat je weer wat meer meedeinen. In een trager als dit nummer hoor je ook goed dat Eli met zijn stem ook dit makkelijk draagt. Power, souplesse en overtuiging, zo zingt hij.
Een lekker opvallend gitaarrifje in de intro van ‘You Can Run On’. Het klinkt zelfs een beetje gospelachtig. Staan en meeswingen terwijl je lekker ritmisch in de handen meeklapt. Lekker nummer zeg! ‘Pick Your Battles’ is weer een lied for the lovers. Het bevat alles wat een goede soulballad in zich moet hebben. Het album sluit af met ‘Explosion’. En die titel zegt genoeg. Eli en zijn True Loves gooien nog één keer alles uit de bak voor een muzikale orgie die als een waardige afsluiter geldt.

Dus ben je wel in voor een goed soulalbum met echte R&B invloeden. Daarbij in acht nemend een ijzersterke stem en een superstrakke band. Dan kan je de nieuwe plaat van Eli Reed blindelings uit de schappen halen.

Over zijn vorige album "Roll with you" schreef ik dat het klinkt als een album vol covers, terwijl het allemaal 'nieuwe' nummers zijn. Dat geldt voor deze opvolger in feite ook, want wederom valt er veel r&b en soul uit de jaren 60 te horen. Daar is op zich niks mis mee; Sharon Jones laat bijvoorbeeld horen dat dat prachtige platen kan opleveren. De muziek van Eli "Paperboy" Reed is kwalitatief echter aanmerkelijk minder dan het origineel. Met name de geforceerd klinkende schreeuwen en uithalen, die doen denken aan James Brown of Wilson Pickett, zijn storend en verraden Reeds gebrek aan originaliteit. Het is over het geheel genomen geen straf om naar dit album te luisteren, maar memorabel wordt het nergens. Al met al levert deze "krantenjongen" met "Come and get it!" wel een iets beter album af dan in 2008, maar een topalbum is het allerminst.

Ik ken dit album nog niet bijzonder lang maar heb hem desondanks al veelvuldig beluisterd. Dit album bevalt me erg goed. Wat betreft de (vele) reacties dat de originaliteit ver te zoeken is vind ik wat krom overkomen; er zijn in de afgelopen jaren maar weinige ‘echte’ originele albums gemaakt, alle genres en combinaties zijn voor zover ik weet al gemaakt en uitgevonden. Dat er nu alwéér een artiest is die soulmuziek maakt vind ik alles behalve een ramp, ik luister veel liever naar dit ‘soort’ muziek dan die troep die we tegenwoordig in de hitlijsten vinden.

Binnen het genre is dit album ietwat aan de commerciële kant maar aangezien dit een major label release is (Parlophone) vind ik dat wel begrijpelijk. Commercieel betekent overigens niet altijd slecht, daar is een album als deze een goed voorbeeld van. Eli “Paperboy” Reed heeft een prachtige stem die op ieder nummer geweldig tot zijn recht komt. De arrangementen zijn erg smaakvol en het album ademt een warme sfeer uit. Of geprobeerd is om de 60s doen te herleven zet ik mijn vraagtekens bij; het voelt misschien wel aan als 60s soul maar het is niet te vergelijken met bijvoorbeeld Nicole Willis of Sharon Jones – zij proberen wel een authentieke soulvolle sound neer te zetten – iets waar ik bij Eli mijn twijfels over heb, niet alle soulmuziek hoeft immers gerefereerd te worden aan de tijd van weleer.

Affijn, ieder nummer op dit album is bovengemiddeld goed. Voor mij staat er geen enkele misser op. Ik ervaar het dan ook als een plezier om dit album van begin tot eind te beluisteren. ‘Time will tell’ vind ik echt een absoluut meesterwerk! Binnenkort maar eens zijn andere albums beluisteren.