Stone Temple Pilots - Shangri-La Dee Da (2001)

Toch een erg fijn album. Beter dan de twee daarvoor!
Jammer dat ze uit elkaar zijn. Ik vind Stone Temple Pilots (en G n' R) beter dan Velvet Revolver.

en gelijk heb je.
Velvet is veel gruwer en veel harder.
Pure rock

Je kunt ook beter "Army of anyone" vergelijken met STP dan Velvet revolver.

Stone Temple Pilots heeft zelf ook introductie-reclame gemaakt voor "Army of anyone" op hun website www.stonetemplepilots.com Het zal vast geen slechte band zijn.

Alleen maar geweldige nrs! Op het moment van uikomen had ik de hoop verloren dat ze nog een plaat zouden maken. (net als bij no 4)
Maar deze is echt briljant. Ultieme pop/rock! Komt echt heel erg dicht bij mijn favoriet Purple in de buurt. Purple wint net, dankzij de hang naar nostalgie. Mooie tijd!!

Blijkt dit ineens een heel leuk fris poppy rockplaatje te zijn

Kende alleen Plush - steengoed nummer - en dat vond ik genoeg, maar hij bevalt me aardig

Edit, komt weinig voor dat ik een plaat meteen na de eerste keer meteen weer draai maar bij deze is dat het geval

tis in mijn beleving een no nonsens schijf die je kan blijven draaien en niet snel zal vervelen

Geef um nu al een 4

Wat is "Hello It's Late" toch een schitterend mooi nummer. Jammer dat ik dat nu pas moet ontdekken *schaam*

Op een gegeven moment verlies je bepaalde bands uit het oog, om ze later te herontdekken en kom je tot de ontdekking dat het totaal niet nodig was ze links te laten liggen. Zo ook met deze band.

Shangri-La is het utopische toevluchtsoord dat wordt beschreven in de jaren dertig roman Lost Horizon van de Britse schrijver James Hilton. Een mythische, harmonieuze doch geïsoleerde gemeenschap of plek die huist hoog in de bergen. Een vredig aards paradijs dat aan het wereldlijke verval onttrokken lijkt.

Nu waren Stone Temple Pilots zeker niet de eerste popartiesten die speelden met dit concept. Zo was er bijvoorbeeld in de jaren zestig de Amerikaanse meidengroep The Shangri-Las. En schreef Ray Davies van The Kinks datzelfde decennium de albumtrack Shangri-La naar aanleiding van de vlucht van diens zus Rosie en zwager Arthur van het Naoorlogse Engeland naar het zogenaamd beloofde land Australië. Daarnaast betitelde Andrew Wood van Mother Love Bone de bühne, het podium als zijn enige echte thuis (This is Shangri-La).

Met Andrew Wood hebben we de directe connectie met deze vijfde langspeler van STP. Het oorspronkelijke idee van de gebroeders DeLeo en de zijnen was om een dubbelalbum ter nagedachtenis aan de vroeg ontvallen Wood op te nemen. Daar stak platenmaatschappij Atlantic echter een stokje voor. Daarnaast was er het streven om – gelijke The Beatles begin 1969 te Twickenham Film Studios – het gehele opnameproces door een bevriende fotograaf te laten filmen en deze documentaire als een soort moderne Let it Be op te voeren. Zoals bij wel meer plannen van STP lijkt ook dit voornemen niet volledig gerealiseerd te zijn. De documentaire kwam er weliswaar niet, Shangri-La Dee Da zag echter wel het levenslicht. Het gegeven dat de studio-opnames grotendeels plaatsvonden in een luxe villa in het noorden van Californië geeft de albumtitel een misschien nog grotere Lost Horizon-connotatie mee.

Evenals de voorgaande STP-platen vanaf Purple is ook hun vijfde langspeler een soort bizarre clash tussen enerzijds de klassieke rockinvloeden van gitarist Dean DeLeo en het compositorische vernuft van diens jongere bassende broer Robert, en anderzijds de eclectische, arty – sommige boze tongen zouden beweren pretentieuze – invulling van de kant van zanger Scott Weiland. Dat levert een bij tijd en wijlen schizofrene mix aan stijlen op die de gehele tracklist doorkruisen. Van de flirt met metal (Dumb Love, Coma) naar pure pop (Days of the Week, Too Cool Queenie) en meer experimentele klanken (Regeneration, Bi-Polar Bear, Transmissions..) en tot slot als afsluiter pure Led Zeppelin verafgoding. Ondertussen vliegt men ook nog eens twee maal volledig uit de bocht door iets te willen doen met R&B, hetgeen resulteert in twee weeïge miskleunen (Wonderful, A Song for Sleeping).

Hoewel ditmaal niet gehinderd door detentieverplichtingen of afkickkliniek perikelen blijft het tumultueuze leven van Weiland de tekstuele leidraad. “Couldn't get outta bed.. Ten ton bricks layin' on my head.” [Dumb Love] – “Your appetite’s insatiable.. Devouring one thousand souls.”[Coma] – “Left my meds on the sink today. My head will be racing by lunchtime. [Bi-Polar Bear]. En dan laten we de bespiegelingen over zijn tête-a-tête’s met weduwe Courtney Love of de wat misplaatste lofzang op het vaderschap maar even inhoudelijk achterwege.

Toch behelzen al deze elementen ook juist de charme van Shangri-La Dee Da en eigenlijk de gehele STP-erfenis – moeten we waarschijnlijk concluderen na het overlijden van Scott Weiland afgelopen jaar. De plaat knalt er genadeloos in, en na één of twee tikken op de Fast Foward-knop – suggestie rondom track#5 – valt er na het einde toe weer genoeg te genieten. Daar waar het gogme van beide Deleo’s, wat betreft interessante songstructuren en hooks, het melodisch talent van Weiland ontmoeten.

Voor Stone Temple Pilots zou Shangri-La Dee Da geen hoopvol vergezicht of zelfs een nieuw harmonieus vertrekpunt betekenen. Binnen twee jaar zou de band uit elkaar komen te vallen, dit wederom omdat Scott Weiland in de klauwen van zijn demonen verstrikt raakte. Alwaar hij eigenlijk sindsdien nooit meer aan heeft kunnen ontsnappen.

Mooie samenvatting James Douglas. Vergeet de invloed van The Beatles ook niet bij STP, hoewel op deze lp wel iets minder dan de voorgangers Tiny music (mijn favoriet) en No. 5. Jammer voor de band dat ze met zo een asshole als Scott Weiland te maken hadden waardoor de regelmaat van albums en tournees zo onzeker waren. Kwaliteit werd er altijd wel geleverd inclusief een onvoorspelbare verscheidenheid aan stijlen. Zo ook op deze interessante lp.

Die Beatles-geluiden zijn inderdaad meer te horen op Tiny Music. Toevalligerwijs ook mijn favoriet. Daar moet ook maar eens een wat uitvoeriger bericht bij geplaatst worden. Wat Scott Weiland betreft; ik denk dat hij gewoonweg een fragiele persoonlijkheid was die eenvoudig uit balans raakte. Treurig, maar wie een blik werpt op de verschillende livebeelden die op het net te vinden zijn ziet een innemende frontman. Misschien vocaal op het podium niet allemaal loepzuiver maar er stond wel een echte performer.

Al weer 16 jaar oud, deze schijf. Waar ik het debuut van de band destijds wel op waarde kon schatten is dat nu niet meer het geval. Deze plaat heb ik echter altijd als een typische 'groeiplaat' ervaren. Het zijn geen makkelijke nummers die de heren aan je serveren, maar de melodieën kruipen langzaam onder je huid. De opener Dumb Love, Coma en Hollywood Bitch neigen nog erg naar het verleden van de band en zijn naar mijn mening ook de minste nummers. Op de tweede helft van de schijf wordt er volop geëxperimenteerd met verschillende stijlen, hier blinken de heren naar mijn mening ook in uit. Wonderful, Hello It's Late en Too Cool Queenie zijn heerlijke nummers. Door een gebrek aan coherentie is echter ook dit album geen klassieker geworden. Een euvel dat de band wel vaker parten speelde.

No.4 bleek bij vlagen een aangename verassing. Het is jammer dat de wat ruigere songs weinig indruk maakten. Shangri-La Dee Da boeide mij destijds helemaal niet. Echter het album heeft aan kracht gewonnen. Niet dat ik omver wordt geblazen door het songmateriaal, de eerste vier songs zijn doorvoor toch te gewoontjes. De riffs klinken obligaat en Weiland murmelt daar wat oninteressante zanglijnen overheen. Hierna begint de plaat te leven. Wonderful doet zijn naam eer aan, zo hoor ik de band het liefste; een muzikaal pallet, rijk geschakeerd met ruimte voor details. Hetzelfde geldt voor tracks als Hello It's Late en Too Cool Queenie, de melodie moet het werk doen, heerlijke gevarieerde tracks. Zo kun je je ook ontwikkelen als alternatieve rockband. De laatste songs van de schijf houden dat niveau niet vast maar dat geeft niet. Afwisseling genoeg. Voor mij is Shangri-La Dee Da een typische groeiplaat gebleken, een album dat moet rijpen en dat bij vlagen indruk maakt.

Tussenstand:

1. Purple
2. Shangri-La Dee Da
3. Tiny Music
4. No. 4
5. Core