Hooverphonic - Jackie Cane (2002)

Ik heb dit altijd als hun minste album bestempeld. Nu wil ik dat toch enigszins nuanceren. Mijn grootste probleem met HPJC is de complete omslag na het vierde nummer. Sometimes, One, Human Interest en Nirvana Blue zijn typische Hooverphonic liedjes die ook op The Magnificent Tree hadden kunnen staan; melodieus en prettig in het gehoor liggend. Hierna wordt het echter te wisselvallig om van een geslaagd project te kunnen spreken. Hoe een bijna irritant opgewekt niemendalletje als The World Is Mine aan 13 voorkeurstemmen is gekomen is mij een raadsel. Een groter contrast met de resterende tracks is moeilijk denkbaar, hier wordt de instorting van Jackie Cane (en haar uiteindelijke zelfmoord) met de nodige zwaarmoedigheid en pathos uit de doeken gedaan. Nummers als Jackie's Delirium, Day After Day en Opium vind ik ronduit zwak. Sad Song, Shampoo en Others Delight halen daarentegen wel een acceptabel niveau, hoewel ze kwalitatief zeker niet even sterk als de albumopeners zijn. De afsluitende drieluik doet me altijd onwillekeurig denken aan Dog Man Star van Suede; de in elkaar verglijdende Opium en The Last Supper leunen op piano, viool en bijna griezelig te noemen synthesizerklanken en zijn doordrongen van een sinistere emotionaliteit, waarna in The Kiss weer enige berusting doorklinkt en vrede met het lot van Jackie. HPJC is absoluut een buitenbeentje in het oeuvre van Hooverphonic. Het is geen uitzonderlijk goed (concept)album, maar wel gedurfd, en op basis van de goede momenten vind ik een 3,5* uiteindelijk toch gerechtvaardigd.