Stone Temple Pilots - No. 4 (1999)

Een beetje veel weg van rock. dit is niet echt grunge meer. Hoewel "I Got You & Atlanta" voortreffelijk zijn

"I I Got You" en "Atlanta" zijn zker goede nummers maar mijn voorkeur gaat ook uit naar "Pruno"

Weer zo'n band die naar mijn idee alleen maar minder werd, helaas, want hun eerste album vond ik geweldig!

Als je vind dat Core de beste cd was, ben je nog idioter dan ik dacht. TE COMMERCIEËL

Pruno zuigt

Sour Girl heeft een mooie clip, doet "Buffy" in mee. Het nummer is ook het mooiste van dit album.

klopt

ja en jullie zijn duidelijk gestoord "I Got You & Atlanta" zijn veel mooier

naarmate ze onbekender werden de muziek steeds beter.....

ik vind deze plaat ook beter dan core, de andere twee heb ik niet.

Vandaag weer eens de clip van Sour Times gekeken met Buffy.
Wat heeft die Scott Weiland toch een geluk.

Idd Sour Girl is een geweldig nr. Allemaal goede nrs trouwens, al vind ik dit plaatje ietwat onsamenhangend vergeleken met eerder werk.
De nrs opzich blijven lekker! Het begint ook erg fijn met Down!

Atlanta doet mij erg aan The Doors denken. De sfeer, de zang..het is bijna alsof Jim Morrsion meedoet. Lekker plaatje, maar ook niet meer dan dat. De nummers gaan soms buiten de geschreven grunge wetten om, maar het meeste is toch wel erg voorspelbaar. Maar lekker blijft het.

3,5*

Atlanta is ook een nummer van de Doors haha. De rest van de cd is gewoon van de Stone Temple Pilots. Church on Tuesday is een eigentijdse I am the Walrus. Dat is dan weer een nummer van The Beatles. Ook dit plaatje van STP mag er weer zijn.

Nee hoor...

Het was ook een grapje.

Falling farther with a flaming hand
I knew the question but I lost the answers.. (Pruno)

Er zijn van die platen waarvan het een godswonder mag heten dat zij ooit het levenslicht hebben gezien. Stone Temple Pilots vierde langspeler getiteld No. 4 valt in die categorie. Korte synopsis: In 1997 valt STP, geplaagd door geannuleerde tournees als gevolg van zanger Scott Weiland’s heroïneverslaving, uit elkaar. De gebroeders DeLeo en drummer Eric Kretz brachten vervolgens een album uit onder de banier Talk Show en Weiland zelf werkte aan zijn chaotische en bij vlagen schitterende solodebuut 12 Bar Blues (1998) en zakte daarnaast verder weg in zijn miserabele junkiebestaan. Gedurende zijn tournee voor 12 Bar Blues maakte hij naar verluid van zijn tourbus een zogenaamde ‘shooting gallery’ en werd hij bijna slachtoffer van een steekpartij omdat Weiland op eigen houtje bepaalde wijken inging voor zijn ‘fix’.

Begin 1999 ondernam STP een nieuwe poging om weer een band te zijn. Weiland was op dat moment sober en de eerste repetities leverde songs als Down, Sour Girl en Church On Tuesday op. Maar wederom hadden de haken der verslaving zich diep in het lichaam van Weiland geketend en de opnames voor No. 4 werden regelmatig onderbroken en vervolgens weer hervat omwille van de staat van de gezondheid van de frontman. Die zomer werd hij opgenomen in een ziekenhuis in Los Angeles na een bijna-fatale overdosis. De overdosis betekende tevens zijn derde drugs-gerelateerde proeftijdschending en als gevolg hiervan moest hij enkele maanden zitten. Dat hij het daar toentertijd uithield was eveneens een klein wonder – een lid van de Mexicaanse maffia in het zelfde cellenblok wist namelijk wie hij was en bood Weiland aan om hem te voorzien van genotsmiddelen die zijn voorkeur genoten. Na zestig dagen zou hij de gevangenis verlaten.

No. 4 zag uiteindelijk het levenslicht op 26 oktober 1999. Stilistisch gezien waren enkele songs een ‘return to form’ in vergelijking met de muzikale lappendeken van voorganger Tiny Music. Openers Down en Heaven & Hot Rods zijn STP op haar stevigst met Weiland’s artsy vocale twists. Daarnaast geven Pruno en No Way Out duidelijk blijk van erkenning voor bands als Deftones en andere namen uit het toentertijd populaire Nu-metal genre. Het zijn hierbij wederom de vocalen die de songs naar een hoger niveau tillen. Maar de hoogtepunten op No. 4 vormen de songs waarbij STP blijk geeft van hun kunde voor melodie. Het Beatle-esque Sour Girl – voorzien van schitterende clip met Sarah Michelle Gellar –, het rootsy I Got You – It's the craving for the good life / That sees me through troubled times / When the mind begins to wander to the spoon.. – en afsluiter Atlanta alwaar de geest van Jim Morrison zich in Weiland lijkt te nestelen terwijl deze zijn scheiding bezingt.

No. 4 was en is - zoals eigenlijk elke Stone Temple Pilots plaat - een beetje grillige release. Dat lag in de aard van de band. De invloeden komen uit zoveel hoeken dat voor sommige liefhebbers de coherentie binnen het album een beetje wordt gemist. Daarnaast blijft er productioneel ook nog wel het een en ander te mopperen. Bij deze vierde STP is de sound weliswaar stevig maar hier en daar ook wat blikkerig. Dat heeft opvolger Shangri-La Dee Da dan weer voor op No. 4. Het lot van Stone Temple Pilots – en het bijzonder dat van Scott Weiland – is nagenoeg bekend. Dat doet niets af aan de rehabilitatie die de band in mijn ogen verdient en waar dit stukje een kleine bijdrage aan tracht te leveren.

OMG ze hebben gewoon David Bowie-artwork zitten jatten!!`!!1!

Bowie de Black Star. Weiland de White Star. De wereld is één grote speeltuin.

No. 4 is een wat vreemd plaatje. Het is wisselvallig, dat typeert het oeuvre van de band. De heavy songs klinken saai en haast alledaags hoewel No Way Out nog wel een fijne dwingende groove kent.
Het zijn de rustige songs waarin de band zijn troeven inzet; met gevoel voor melodie, de fijne zang van Weiland en de harmonieën onderscheiden de heren zich van veel concurrenten in het genre van destijds. Nummers als Sour Girl, I Got You en Atlanta zijn van een wonderlijke eenvoudige schoonheid, ze contrasteren tevens met de obligate rockers op dit schijfje. Het is en blijft jammer dat de labiele Weiland zo'n stempel op de groep drukte, ik ben benieuwd of de heren tot meer in staat waren geweest in de toekomst, getuige Purple maar ook enkele songs op dit schijfje gaven de mannen toch echt wel blijk te geven van enig compositorisch talent.

Zanger Weiland zat rond deze tijd al vol met zijn neus in de verboden snuifjes en snoepjes en werd op deze manier een ongeleid projectiel. Zijn labiele persoonlijkheid had hem hierdoor al enige tijd achter tralies doen verdwijnen. Hij werd echter in genade aangenomen na de geannuleerde tour van Tiny Music. Dan No 4. De interessante muzikale ontwikkeling van de heren komt even tot stilstand. De heren kiezen voor een rechttoe-rechtaan benadering die maar ten dele fascineert. De hardere rocksongs gaan recht op hun doel af maar klinken wel erg eenvormig. Zo gauw de mannen wat meer kleur bekennen levert dat direct enkele juweeltjes op, met name de semi-akoestische songs; I Got You, Sour Girl en het heerlijke Atlanta maken indruk. Hier ligt dan ook de kracht van de band, de melodie zijn werk laten doen en de song aanvullen met fraaie arrangementen die de nummers van extra cachet voorzien. Helaas zijn de overige tracks toch wel een pak minder en dat maakt de plaat net niet zo goed als zijn voorganger.

Tussenstand:

1. Purple
2. Tiny Music
3. No. 4
4. Core

Precies het trio dat ik ook aangevinkt hebt.