Stone Temple Pilots - No. 4 (1999)

Falling farther with a flaming hand
I knew the question but I lost the answers.. (Pruno)

Er zijn van die platen waarvan het een godswonder mag heten dat zij ooit het levenslicht hebben gezien. Stone Temple Pilots vierde langspeler getiteld No. 4 valt in die categorie. Korte synopsis: In 1997 valt STP, geplaagd door geannuleerde tournees als gevolg van zanger Scott Weiland’s heroïneverslaving, uit elkaar. De gebroeders DeLeo en drummer Eric Kretz brachten vervolgens een album uit onder de banier Talk Show en Weiland zelf werkte aan zijn chaotische en bij vlagen schitterende solodebuut 12 Bar Blues (1998) en zakte daarnaast verder weg in zijn miserabele junkiebestaan. Gedurende zijn tournee voor 12 Bar Blues maakte hij naar verluid van zijn tourbus een zogenaamde ‘shooting gallery’ en werd hij bijna slachtoffer van een steekpartij omdat Weiland op eigen houtje bepaalde wijken inging voor zijn ‘fix’.

Begin 1999 ondernam STP een nieuwe poging om weer een band te zijn. Weiland was op dat moment sober en de eerste repetities leverde songs als Down, Sour Girl en Church On Tuesday op. Maar wederom hadden de haken der verslaving zich diep in het lichaam van Weiland geketend en de opnames voor No. 4 werden regelmatig onderbroken en vervolgens weer hervat omwille van de staat van de gezondheid van de frontman. Die zomer werd hij opgenomen in een ziekenhuis in Los Angeles na een bijna-fatale overdosis. De overdosis betekende tevens zijn derde drugs-gerelateerde proeftijdschending en als gevolg hiervan moest hij enkele maanden zitten. Dat hij het daar toentertijd uithield was eveneens een klein wonder – een lid van de Mexicaanse maffia in het zelfde cellenblok wist namelijk wie hij was en bood Weiland aan om hem te voorzien van genotsmiddelen die zijn voorkeur genoten. Na zestig dagen zou hij de gevangenis verlaten.

No. 4 zag uiteindelijk het levenslicht op 26 oktober 1999. Stilistisch gezien waren enkele songs een ‘return to form’ in vergelijking met de muzikale lappendeken van voorganger Tiny Music. Openers Down en Heaven & Hot Rods zijn STP op haar stevigst met Weiland’s artsy vocale twists. Daarnaast geven Pruno en No Way Out duidelijk blijk van erkenning voor bands als Deftones en andere namen uit het toentertijd populaire Nu-metal genre. Het zijn hierbij wederom de vocalen die de songs naar een hoger niveau tillen. Maar de hoogtepunten op No. 4 vormen de songs waarbij STP blijk geeft van hun kunde voor melodie. Het Beatle-esque Sour Girl – voorzien van schitterende clip met Sarah Michelle Gellar –, het rootsy I Got You – It's the craving for the good life / That sees me through troubled times / When the mind begins to wander to the spoon.. – en afsluiter Atlanta alwaar de geest van Jim Morrison zich in Weiland lijkt te nestelen terwijl deze zijn scheiding bezingt.

No. 4 was en is - zoals eigenlijk elke Stone Temple Pilots plaat - een beetje grillige release. Dat lag in de aard van de band. De invloeden komen uit zoveel hoeken dat voor sommige liefhebbers de coherentie binnen het album een beetje wordt gemist. Daarnaast blijft er productioneel ook nog wel het een en ander te mopperen. Bij deze vierde STP is de sound weliswaar stevig maar hier en daar ook wat blikkerig. Dat heeft opvolger Shangri-La Dee Da dan weer voor op No. 4. Het lot van Stone Temple Pilots – en het bijzonder dat van Scott Weiland – is nagenoeg bekend. Dat doet niets af aan de rehabilitatie die de band in mijn ogen verdient en waar dit stukje een kleine bijdrage aan tracht te leveren.