Jan De Wilde - Hè Hè (1990)

HE HE 1990
is een naar Jan De Wilde normen verrassend snelle plaat.

Amper drie jaar na zijn voorganger en met een fraaie gastmuzikanten.
Henny Vrienten is de producer en hij heeft de bijna voltallige
bezetting van zijn Magnificent Seven meegebracht.

The Magnificent Seven deed omstreeks 1990 een tournee
door Nederlandse en Vlaamse zalen met eigen arrangementen
van bekende (teken)film themaatjes ... aan boord bevonden zich
onder ander Fay Lovskey, Jan Pijnenburg en Joost Belinfante.

Jan herziet twee oude klassiekers: Een Vrolijk Lentelied
en Walter Ballade van een Goudvis. Vooral dat eerste nummer
lijkt nu verdacht veel op een lekker swingend Doe Maar liedje.

Naakte Man is een cover van Jans idool Randy Newman.
En ook Pik het en Slik is een cover, ditmaal van John Prine.

Tel daarbij nog drie nummers die geschreven werden
door de schuchtere liedjesmaker Lieven Tavernier en meteen
wordt duidelijk waarom De Wilde zo snel klaar was met Hé Hé.

Tavernier leverde het ijzingwekkende mooie Eerste Sneeuw,
waarin de ik-figuur mijmert bij het graf van zijn overleden moeder.

Fanfare van Honger en Dorst is een ongekend krachtige klassieker.
Een nummer dat voorbijsleept als een psalm van Tom Waits.
In 2008 trouwens nog meesterlijk gecoverd door Thé Lau ...

Hier in Aaigem is het tweede, uptempo luik van de Aaigem trilogie
en Golden Retriever, weer een ode aan vrouwlief, het hondnummertje.

Zouden we bijna de titelsong Hé Hé nog vergeten, waarin Jan
zich bijzonder beschaafd aan een potje scheldwoordslingeren waagt
waarin Kapitein Haddock nog een behoorlijk puntje kan zuigen.

Integraal op CD verkrijgbaar en met de ogen toe kopen.

In 1990 ging ik net als de voorgaande jaren op vakantie naar de camping in Kasterlee. Rond die periode begon de scouts ook met een jaarlijkse 'Herfstontmoeting' tussen de verschillende groepen in de nabije Hoge Rielen. Elk jaar kwam (en komt) daar een artiest optreden en in 1990 was dat Jan De Wilde die net zijn cd Hé Hé had uitgebracht. Het moet één van mijn eerste festivalervaringen geweest zijn (het voelde toch zo aan) en meteen verkocht aan de Vlaamse troubadour. In het pré-tijdperk van downloaden en mp3-spelers, haalde ik mijn muziek via radiozenders (toen nog geen eenheidsworst zoals nu) en cassettes van oudere neven die mij de klassiekers bijbrachten. Hé Hé was mijn eerste cd, en ik kan de nummers nog altijd met veel plezier meezingen.

Jan De Wilde is een vertellende zanger die niet slecht is in zijn teksten, maar iets minder in zijn melodieën. Daarom misschien dat deze plaat zijn beste is geworden. Verschillende liedjes waren covers of geschreven door Lieven Tavernier. Producent Henny Vrienten zorgt voor de ideale mix tussen folk, kleinkunst en luisterpop. En Jan De Wilde is in topvorm om deze melodieuze verhalen geloofwaardig weer te geven. Ik ken de versies van Lieven Tavernier en die kan met zijn zang niet tippen aan Jan. Bij Jan De Wilde lijkt het wel biografisch te zijn.

Ik ben een groot liefhebber van singer-songwriters, welk genre ook, omdat die vertolkers ook de nummers mee hebben gemaakt en de muziek zo veel persoonlijker wordt. Maar zoals je ziet kan een zanger liedjes zingen alsof hij ze zelf zou geschreven hebben. En dat is zeker het geval bij Jan De Wilde en zijn album Hé Hé.