Strangeways - Strangeways (1986)

Het debuut van een zeer getalenteerde melodic rock band. Hier staat alleen de verkeerde tracklist! Deze is van het album Walk in the fire.
Je kunt op dit debuut al horen tot waartoe deze band in staat is en wat ze op album nummer 2 en 3 tot in de puntjes perfectioneren. Daar speelt de komst van Terry Brock, na dit album binnengehaald, een grote rol in. Niet dat originele zanger Lidell niet kan zingen. Absoluut niet maar Brock is nu eenmaal van de buitencategorie en dat lift elke band naar een hoger niveau.

Een erg fijn debuut plaatje van deze rockers uit de U.K.
De productie heb ik wel beter gehoord, maar de kwaliteit van de muzikanten is al wel goed te horen. Vooral het gitaarwerk klinkt gewoon erg fijn. Voor de liefhebbers van het melodieuze rock genre kan Strangeways zeker weer een interessante band zijn.

Deze eerste plaat is nog met Tony Liddell, wie later nog bij Tygers of Pan Tang als zanger zou aantreden.

De muziek van Strangeways is al redelijk gekristalliseerd. Wat je hier hoort, hoor je ook op de twee volgende platen. Uitstekende en goed gespeelde, stevige AOR, dus.

Liddell klinkt een beetje als een kruising tussen Pete Goalby en Lou Gramm, wat dus ook erg uitstekend is. Het bevreemdt mij, dat zo'n goede zanger, verder niet bekend is geworden.

Het gitaarwerk, maar ook het interessante drumwerk is om te smullen.

Hier klinkt Strangeways nog als Foreigner met spierballen, misschien ook omdat zanger Liddell wel wat weg heeft van Lou Gramm.

Persoonlijk vind ik het tweede en derde album echt een stuk beter, maar dat ligt niet aan de kwaliteit van deze plaat, maar aan de buitengewone kwaliteit van die andere twee.

Voor een debuut is dit echt vreselijk goed. Goede productie, scherp gitaarspel, leuke keyboarddeuntjes, alleen zijn de songs soms wel wat kort en tel ik teveel fade-outs. Maar de mensen in de eighties wilden geen anthems meer maar korte songs. Helaas is dat tegenwoordig nog steeds de norm.

Deze moet ik nodig weer eens luisteren. Staat altijd en immer in de schaduw van de twee platen die hierna komen. Terecht maar daarmee doe ik dit album wat te kort eerlijk gezegd.

Zanger Lidell zingt redelijk en de muziek is vrij degelijk, de songs zijn voldoende en de productie spettert niet. De twee opvolgers van dit schijfje zijn op al deze fronten sterker. Terry Brock is uiteraard een fenomenale zanger hoewel Lidell zich knap staande houdt op deze worp. Het plaatje is redelijk consistent en kent weinig zwakke broeders maar telt ook geen hoogtepunten wat mij betreft. Onwillekeurig doet de muziek mij steeds aan die typische jaren 80 'Brat pack' films denken, zonder daarmee afbreuk te doen aan het gebodene. Desalniettemin vind ik dit plaatje te vrijblijvend, te weinig onderscheidend van veel andere bands uit dezelfde periode, maar voor een debuut is het ruim voldoende.

Geen speld tussen bovenstaande te krijgen. Perfect omschreven!

Jongens, probeer YaYa (de tweede plaat) ook eens. Ik vind die te gek!
Deze dus: Ya Ya - II (1988) - MusicMeter.nl

Ken ik alleen van naam. En die vond ik altijd nogal bedenkelijk over komen dus ik heb me er verder nooit in verdiept. Maar op een naam af gaan heeft me wel vaker interessante bands gekost ben ik achter gekomen door de jaren heen. Dizzy Mizz Lizzy en Killer Dwarfs om er maar eens een paar te noemen.

Of Bang Tango: slechte naam, goede band. Cinderella is ook beter dan de naam doet vermoeden.
En zo kunnen we nog wel even door

Dit is toch een zeer goede AOR plaat vind ik, het debuut van Strangeways. De zang is prima en de songs van een behoorlijk niveau, beter dan 99 procent van wat er tegenwoordig uit wordt gebracht in dit genre. De produktie is ietwat mat, maar de sound bevat toch alle benodigde ingrediënten en de band klinkt hongerig en urgent. Heerlijke rockmuziek, absoluut met ballen. Hard draaien en genieten !

Desalniettemin vind ik dit plaatje te vrijblijvend, te weinig onderscheidend van veel andere bands uit dezelfde periode, maar voor een debuut is het ruim voldoende. [/quote]

Tja, we praten ook over de absolute piekperiode van dit genre en de bands die je bedoelt, o.a. Heart, Foreigner, Survivor, Europe, Journey, behoorden op dat moment tot de wereldtop. Ik denk dat je toch de kwaliteiten van deze plaat iets te kort doet. Het is echt een meer dan uitstekende, puntige rockplaat, lekker songmateriaal, beter dan alles wat de laatste 20 jaar in dit genre is uitgekomen. De plaat weigert domweg in te kakken en houdt een lekkere drive. De zanger vind ik zeer goed, ik ken de man niet maar zijn hoge uithalen en goede timbre zijn meer dan uitstekend. Kortom, geweldig goede, genietbare AOR die we moeten koesteren, uitstekende band dit. Merkwaardig dat de comeback zon slappe bedoening was, wat alsnog de kwaliteiten van dit debuut onderstreept.

Ben blij dat ik dit debuut van Strangeways weer op vinyl heb gevonden. Heerlijke AOR of Melodic Rock, zie dat beide 'genre namen' hier genoemt worden. Dit debuut vindt ik over het algemeen wat steviger dan die beide opvolgers, luister er in ieder geval graag naar!