Justin Bieber - My Worlds (2010)
mijn stem
38 stemmen
Canada
Pop
Label: Island
-
One Time (3:35)
-
Favorite Girl (4:16)
-
Down to Earth (4:05)
-
Bigger (3:17)
-
One Less Lonely Girl (3:49)
-
First Dance (3:42)
met Usher
-
Love Me (3:13)
-
Common Denominator (4:10)
-
Baby (3:33)
met Ludacris
-
Somebody to Love (3:40)
-
Stuck in the Moment (3:42)
-
U Smile (3:16)
-
Runaway Love (3:32)
-
Never Let You Go (4:24)
-
Overboard (4:11)
-
Eenie Meenie (3:22)
met Sean Kingston
-
Up (3:54)
-
That Should Be Me (3:53)
0
geplaatst: 8 juni 2010, 16:37 uur
In een masochistische bui besloot ik dit verzamelalbum ( 
) toch maar te gaan luisteren, en het voldoet redelijk aan de verwachtingen.
Zoetsappige, vrolijke popmuziek die meestal ongeïnspireerd is maar soms toch best leuk. Het album heeft vooral te lijden onder wel erg kinderlijke teksten (ook van Ludacris en Usher overigens), debiele drums (uit de overhyped TR-808 en 909 drumcomputers
) en de irritante stem van Justin Bieber, die me al na 2 of 3 nummers danig de keel uithangt en (zeker tijdens de eerste helft) nog irritanter blijkt te zijn dan de zangkunsten van de heer/mevrouw Bill Kaulitz (om Tokio Hotel er maar weer bij te halen).
Dit neemt niet weg dat er enkele leuke stukjes op staan (vooral op My World 2.0), zoals het redelijk geslaagde Somebody to Love, het catchy Eenie Meenie of het Michael Jackson-achtige Bigger. Ook in de betere nummers overheerst echter de voorspelbaarheid en het geheel overstijgt nergens het niveau van achtergrondmuziek, muziek die soms prettig is als behang maar zeker niet interessant of spannend genoeg om geboeid naar te blijven luisteren.
Al met al vond ik dit beter dan Kempi
1.5*
) toch maar te gaan luisteren, en het voldoet redelijk aan de verwachtingen.Zoetsappige, vrolijke popmuziek die meestal ongeïnspireerd is maar soms toch best leuk. Het album heeft vooral te lijden onder wel erg kinderlijke teksten (ook van Ludacris en Usher overigens), debiele drums (uit de overhyped TR-808 en 909 drumcomputers
) en de irritante stem van Justin Bieber, die me al na 2 of 3 nummers danig de keel uithangt en (zeker tijdens de eerste helft) nog irritanter blijkt te zijn dan de zangkunsten van de heer/mevrouw Bill Kaulitz (om Tokio Hotel er maar weer bij te halen). Dit neemt niet weg dat er enkele leuke stukjes op staan (vooral op My World 2.0), zoals het redelijk geslaagde Somebody to Love, het catchy Eenie Meenie of het Michael Jackson-achtige Bigger. Ook in de betere nummers overheerst echter de voorspelbaarheid en het geheel overstijgt nergens het niveau van achtergrondmuziek, muziek die soms prettig is als behang maar zeker niet interessant of spannend genoeg om geboeid naar te blijven luisteren.
Al met al vond ik dit beter dan Kempi
1.5** denotes required fields.