Mary Gauthier - The Foundling (2010)

Ben deze zangeres even uit het oog verloren omdat ik haar worp uit 2007 maar matig vond. Deze wil ik toch wel proberen omdat er dit jaar al heel wat folk-pareltjes zijn gemaakt.

De eerste paar songs zijn nog wat transparant maar vanaf het 4de begint het toch wel erg goed te worden. Ze klinkt hier trouwens erg hard als Lucinda Williams.

Mooie conceptplaat van Mary Gauthier over... haar eigen jeugd. Deze plaat leert ons vooral dat Gauthier een erg moeilijke jeugd heeft gehad, als kind te vondeling werd gelegd, is opgegroeid in pleegtehuizen, nee, 't was geen pretje. Dat verdriet weet ze nu te kanaliseren met deze plaat. Gauthier heeft een aangename stem, die goed past bij de gebruikte instrumenten (veel vioolspel, ook wat blazers, naast de traditionele instrumenten zoals akoestische gitaar en percussie).

3,5 sterren

The Foundling is zo'n zielig nummer. Als Mary in 1 ding goed is.. dan is het gevoel overbrengen.
''Falling from space with nobody's eyes and nobody's face''

Another Day Borrowed en Sideshow vind ik ook nog zeer de moeite waard. De rest is ook niet slecht, maar het geheel weet mij nog steeds niet helemaal te bekoren. Misschien dat het allemaal nog komt, maar ik had het geheel liever in de lijn van ''The Foundling'' gehad.

Ok , muziek valt mee , prachtige lyrics ...

Na het laatste optreden in 013 in Tilburg ben ik een nog grotere fan van deze folk artieste en beluister ik langzaam aan de oudere platen. Eens in de 3-4 jaar geeft deze artieste een album uit. Dit is dacht ik het 6e album van Mary Gauthier en daarin bezingt ze haar jeugd. Niet vrolijk, maar geen enkel album van Mary Gauthier is vrolijk. Tijdens optredens heeft ze nog wel wat humorvolle, soms cynische anekdotes, maar op haar platen is het ernstig en serieus. Door haar jeugd is Mary Gauthier een overlever en vechter geworden en dat zet ze voortaan ook in voor de lhbtiq+ gemeenschap.
Dit album is opgedragen aan alle geadopteerden, biologische moeders en vaders en adoptieouders die allemaal nog lijden...Mogen jullie vrede vinden.
Zo begint het bijgeleverde boekje. Mary , zelf geadopteerd, maar dat ging gruwelijk mis, naar kindertehuizen en al heel vroeg proberen zelfstandig te zijn. Hierover zingt ze en doet dat bijzonder fraai. Confronterende teksten, maar prachtig muzikaal omlijst. Folk, country, maar ook wat gospel en wat jazz en alles op verfijnde wijze. Uitstekende muzikanten. Op haar laatste plaat in 2022 begint de zon weer wat te schijnen, ze heeft een partner. Maar op deze plaat is het vooral een aanklacht tegen de maatschappij, tegen zogenaamde hulpverleners, tegen systemen waardoor kinderen vermalen worden. En dat heeft ze ten slotte zelf meegemaakt.
Volgens mij is Mary Gauthier niet te betrappen op een slechte plaat, iedere plaat is persoonlijk, authentiek en met veel zorg en aandacht gemaakt.
Dat kan ook gezegd worden over het bijgeleverde boekje met teksten en illustraties (Lilli Carré). Dat ziet er schitterend uit. Op de laatste plaat (2022) declameert ze bijna meer dan ze zingt. Hier soms ook, maar ze zingt hier toch wel prachtig op. Soms als de song het nodig heeft wat klaaglijk, maar wat zijn de nummers mooi. Je wordt echt geraakt, zowel door de tekst als de muziek. Zeker de violist weet op je gemoed te spelen. Een meer dan mooi album, waar Mary een inkijkje geeft in haar eigen traumatische jeugdjaren en de gehele problematiek rondom adoptie. Maatschappelijk geëngageerd op een geweldige wijze vorm gegeven.
In 2022 zong ze van dit album March 11, 1962 , dit is waarschijnlijk de geboortedatum van Mary. Op dit nummer telefoneert ze na 40 jaar met haar biologische moeder, ongelooflijk schrijnend lied, maar zo mooi, zo kwetsbaar. De pijn breekt gewoon uit het nummer.
Wat een prachtig album van een geweldige artieste.

wil niet teveel in herhalingen vallen, want vrijwel alles wat er over dit conceptalbum te melden valt is hierboven al eerder goed verwoord. sleutelwoorden: emotievol, hartverscheurend, intens, kwetsbaar.

de melancholische, zwierige opener "The Foundling" waarvan de weemoed wordt versterkt door de klanken van accordeon en viool zet meteen de toon van dit album.

de liedjes die volgen zijn merendeels folky langzaam uitgevoerde songs die op dezelfde wijze prachtig worden ingekleurd met door merg en been gaande teksten en muziek met slechts 1 mid-tempo nummer "Another Day Borrowed".

teveel hoogtepunten om hier op te noemen, maar het titelnummer, "Mama Here, Mama Gone", "Goodbye", "Walk in the Water" en "Sweet Words" vallen wat mij betreft hier zeker onder.

onder de gastmuzikanten bevinden zich o.a. Garth Hudson van het legendarische gezelschap The Band en Margo en Michael Timmins van The Cowboy Junkies.

inderdaad een prachtig album dat je als luisteraar raakt.

Album werd geproduceerd door Michael Timmins
Recorded at The Clubhouse, Toronto, Canada

All songs by Mary Gauthier, except "Sideshow" & "March 11, 1962" co-written Liz Rose, "The Orphan King" c/w Ed Romanoff, "Blood Is Blood" c/w Crit Harmon & "Another Day Borrowed" c/w Darrell Scott

Mary Gauthier: vocals, acoustic guitar
Jaro Czerwinec: accordion
Tania Elizabeth: fiddle
Danny Ellis: trombone
Josh Finlayson: bass, high string guitar, piano (track 2), acoustic guitar (track 3)
Ray Ferrugia: drums, percussion
Garth Hudson: keyboards (track 5 & 9), piano (track 4), accordion (track 5 & 9)
Jessie O'Brien: Wurlitzer & organ
Ed Romanoff: acoustic guitar, background vocals
Margo Timmins: background vocals
Michael Timmins: acoustic guitar (track 7), slide guitar (track 7 &

The record is dedicated to all adoptees, birth mothers, birth fathers and adoptive parents who still suffer. May you find peace.

onder Mary's dankzeggingen bevind zich er o.a. 1 aan haar collega singer/songwriter Diana Jones, eveneens een adoptiekind, 'I want to thank fellow adoptee Diana Jones for helping me to see my own story"