Wall of Voodoo - Call of the West (1982)
mijn stem
29 stemmen
0
geplaatst: 8 december 2008, 20:34 uur
Wall of Voodoo is de band van Stan Ridgway. Deze meneer werd bekend met o.a. "Camouflage" en "Calling out to Carol".
Zijn band heeft echter geen commercieel succes gekend bij ons, niet geheel onterecht want de band heeft een alles behalve commerciële sound.
Muziek wordt gedreven door elektronische beats met af en toe een mondharmonica, een flard gitaar en ijle synthesizers. Voeg daar nog eens een Stan Ridgeway aant toe (die mompelt alsof hij uit het wilde westen komt) en je hebt Wall of Voodoo.
Hoogtepunten uit dit album:
-Lost Weekend het meest weemoedige nummer.
-Mexican Radio, de single.
-They don't want me, hypnotiserend nummer met acid gitaren
Al zijn de andere nummers ook niet slecht. Wat te denken van Factory, dat zijn naam niet gestolen heeft, of Tomorrow, wat me tekstueel erg doet denken aan 'Morgen' van Belgian Asociality.
Voor de liefhebbers van uitdagende 80s muziek.
Zijn band heeft echter geen commercieel succes gekend bij ons, niet geheel onterecht want de band heeft een alles behalve commerciële sound.
Muziek wordt gedreven door elektronische beats met af en toe een mondharmonica, een flard gitaar en ijle synthesizers. Voeg daar nog eens een Stan Ridgeway aant toe (die mompelt alsof hij uit het wilde westen komt) en je hebt Wall of Voodoo.
Hoogtepunten uit dit album:
-Lost Weekend het meest weemoedige nummer.
-Mexican Radio, de single.
-They don't want me, hypnotiserend nummer met acid gitaren
Al zijn de andere nummers ook niet slecht. Wat te denken van Factory, dat zijn naam niet gestolen heeft, of Tomorrow, wat me tekstueel erg doet denken aan 'Morgen' van Belgian Asociality.
Voor de liefhebbers van uitdagende 80s muziek.
0
geplaatst: 29 september 2010, 19:37 uur
In het najaar van 1982 maakte ik kennis van de muziek van deze band toen ik een platenwinkel binnenstapte waar deze muziek toevallig gedraaid werd. Ik vond dit zo mooi en kocht onmiddellijk deze LP - de CD moest immers nog uitgevonden worden. Dat deze weemoedige muziek mij zo zeer raakte was misschien ook omdat ik destijds in een behoorlijke depri herfststemming verkeerde.
Vandaag heb ik de muziek tijdens een herfstwandeling opnieuw beluisterd en de muziek heeft 28 jaar later aan zeggingskracht voor mij nog steeds niets verloren. Nummers die er echt uitspringen zijn voor mij het nummer 'Factory' en ook dat instrumentale nummer 'On Interstate 15'. Mooi ook die mondharmonica die mij nogal doet denken aan de mondharmonica spelende Charles Bronson met de passende naam "Harmonica" in die bekende spaghetti western van Sergio Leone. Toevallig is dat ook weer niet. Dit album heet niet voor niets "Call of the West".
4,5*
Vandaag heb ik de muziek tijdens een herfstwandeling opnieuw beluisterd en de muziek heeft 28 jaar later aan zeggingskracht voor mij nog steeds niets verloren. Nummers die er echt uitspringen zijn voor mij het nummer 'Factory' en ook dat instrumentale nummer 'On Interstate 15'. Mooi ook die mondharmonica die mij nogal doet denken aan de mondharmonica spelende Charles Bronson met de passende naam "Harmonica" in die bekende spaghetti western van Sergio Leone. Toevallig is dat ook weer niet. Dit album heet niet voor niets "Call of the West".
4,5*
0
geplaatst: 4 augustus 2012, 11:22 uur
Stan Ridgway heeft een goede stem maar het nivo van de meeste songs blijft daar toch bij achter.De song mexican radio is leuk en tomorrow, het titelnummer en het instrumentale on interstate 15 zijn aardig.Voor de rest,gedateerde pop waarbij het gebruik van de vele ritmeboxen ed het allemaal nog wat irritanter maakt
* denotes required fields.
* denotes required fields.