Ik heb deze toch wel flink wat keren beluisterd, omdat ik ook iets had van ´objectief sterk´ (mn composities) maar toch geen topgevoel.
Er is nogal wat uit de kast is gehaald bij dit album. Composities zijn groots opgezet: melodien zijn af en toe lekker zwierig, er wordt geexperimenteerd bij het uitgebreide Transition , er is de opvallende opening in The Beat en de fraaie wending naar de slotminuut in Wrong Number is ook bijzonder. Ook de afwerking (sitar-begeleiding, de niet-standaard koortjes - ik vind ze wel goed, sorry Kemm -) is bijzonder voor 1971.
Uitvoering is echter wel rommelig en worden m.i. ook wel wat naar beneden gehaald door Lou zelf, die bij sommige nummers toch een beetje de sluitpost lijkt - alsof hij te weinig inbreng heeft gehad. T is niet dat-ie niet kan zingen, maar hij maakte misschien net zo lief een bluesplaat, zoiets.
Pas na een paar keer bedacht ik: ja! Laat The Beat zingen door Isaac Hayes; Who Am I door Ray Charles Frisco Here I Come door Aretha Franklin, en Crazy About You door Diana Ross. En als ik dan toch bezig ben: wat zou die slotminuut van Wrong Number geweldig zijn door Marvin Gaye uitgevoerd.
Misschien flauw, maar ik vínd dus ook Frisco Here I Come een typisch nummer voor Aretha Franklin; Who Am I is toch zo´n soulgospel typisch voor Ray, etc. En voor deze Lou Johnson is dat allemaal wat hoog over; nummers lijken niet voor hem gemaakt, en het zijn toch ook geen covers (heb er geen herkend althans).
Toch een intrigerend album in meerder opzichten, want anders krijg je al die associaties niet. Teksten zijn bijvoorbeeld ook zeker niet dertien in een dozijn. Is Frisco Here I Come misschien het oudste soulnummer met de frase ´I don´t Need a Computer To tell Me Something´s Wrong`.. ?