Fats Domino - Greatest Hits (2007)

Een uitstekende compilatie met 19 van de 33 Amerikaanse top-40-hits die Fats Domino tussen 1955 en 1961 had (inclusief alle elf top-10-hits), plus een aantal vroege nummers (= vanaf 1949) toen hij nog niet de cross-over naar een blank publiek had gemaakt maar al wel diverse hits op de R&B-charts had. Maar liefst 27 van de 30 nummers hier zijn door Domino zelf geschreven, waarvan 22 met zijn vaste producer en arrangeur Dave Bartholomew – een enorme productiviteit dus, hoewel je ook kunt zeggen dat (zoals bij wel meer vroege rock & rollers) veel van deze nummers op elkaar lijken. Zo hoefde hij voor Don't blame it on me niet veel aan het arrangement van Ain't that a shame te veranderen, en voor Poor me nog minder, maar Fats' aanstekelijke speelplezier en de lach die altijd in zijn muziek doorklinkt vergoedt veel.
        Manco: de compilatie loopt dus maar tot 1961. In Amerika (en trouwens ook in Engeland) had Domino daarna geen noemenswaardige pophits meer, maar zijn vier Nederlandse top-10-hits uit de jaren 60 (Jambalaya, There goes my heart again, When I'm walking en Red sails in the sunset) staan hier dus ook niet op. Los daarvan een perfect overzicht voor wie 's mans beste werk op één schijfje wil hebben, en met heel veel ander werk naast de overbekende klassiekers als Ain't that a shame, Blueberry Hill en Blue Monday. 30 nummers in 67 minuten = nog geen 2 minuten en 15 seconden per nummer, dus wanneer het saai wordt (zoals bij het afgezaagde My blue Heaven met die irritante klemtoon op de laatste lettergreep van de titel) zit je zó weer in de volgende meedeiner. Heerlijk, en precies genoeg.
        En soms leert een mens ook nog wel eens wat nieuws. Een halve eeuw lang heb ik gedacht dat de openingsregel van Blueberry Hill "I found my freedom" luidt, maar laat Domino daar nou "I found my thri-ull" blijken te zingen...