Blue Cheer - Vincebus Eruptum (1968)

Uiteraard, alvast (dubbel zo)veel luisterplezier.

Heb jij deze op vinyl? Waarom wil je hem dan op cd hebben, is de plaat niet goed meer ofzo? Ik zou hem ook wel op vinyl willen hebben.

Ik heb al jarenlang geen apparatuur meer om elpees af te spelen, tja....

Band met een geweldige sound, klinkt heerlijk choatisch en rommelig. De versie van Parchment Farm is echt waanzinnig. Spijtig dat ze maar één echt goede plaat hebben.

De opvolger is toch ook zeker de moeite waard.
En 'New! Improved!' is voor de helft goed.

Toch jammer dat Out Of Focus tot nu toe maar 1 stem heeft gekregen.
Breng ik bij deze verandering in...

Ik stem op out of focus!
Wat een wreed nummer!

Dit is wel effe andere koek dan jimi hendrix..
Pff wat een kracht,
wat een power!

Na 2 (eerste) goede lps storte het helemaal in bij BC,
en was t niet meer om aan te horen..

Heeft niemand het dan over die hond? Ja! Die HOHOND!!!
Deze plaat is heavy, maar live waren ze heavtiger. Niet alleen hadden ze een geweldig equipment, 'State of the Art', waarvan ze de speakerboxen helemaal vooraan op de bühne stapelden, ook leek het wel of ze de versterkers op 11 konden draaien.
Een live-concert was dan ook óórverdovend.
Zo snoeihard, dat in de zaal er een HOND aan is doodgegaan. Een tragisch incident, dat hun live-reputatie stevig deed groeien en legendarisch maakte.
Je begrijpt nu wel dat hun geluid absoluut niet op vinyl vast te leggen was.
Eigenlijk danken ze alleen al hun naam en faam aan die dooie hond.

Bij hun eerste opnames bliezen ze ook meteen het mengpaneel en een paar microfoons op.

Dat zegt wel iets over de techniek van destijds, anders zouden er tegenwoordig nog veel microfoons sneuvelen.

Eigenlijk zijn ze een secondhandonehitwonder, want hit met hit van onehitwonder
(of doe ik daarmee Eddie Cochran te kort?) !

Is alleen maar één van de invloedrijkste gitaristen van de vorige eeuw

Dat gaat ook wel weer erg ver.

The Beatles, Jimi Hendrix, Pete Townsend en zo goed als de volledige hoop van Britse bands uit de sixties zeggen beinvloed te zijn door Cochran. Toch niet mis dacht ik zo.

Daarbij duikt hij ook nu nog steeds op in allehande "leer gitaar spelen" boekjes als een verniewend gitarist uit de fifties.

Eddie Cochran was slaggitarist en leverde daarmee het ruwe materiaal voor talloze covers en dus ook een plaats in muziekboekjes. Invloedrijk, jawel, maar ik houd vooral van Eddie's stem, zijn kuif en zijn rebelse rock&roll vol met tienerleed...
De 'bridge' waarmee Blue Cheer zijn solo inluidt vind ik erg muzikaal.

Ik word door Droombolus uit de droom geholpen en moet toegeven dat ik Eddie Cochran tekort heb gedaan al die jaren....

Ik gok dat Fuzz (met Ty Segall en Charlie Moothart) hier goed naar geluisterd heeft. Maar ik moet wel zeggen dat ik Fuzz een stuk beter vind.

Maar tegenwoordig weten ze hoe ze dat soort herrie op moeten nemen. Dat scheelt minimaal 2 slokken op een borrel .............

46 jaar lang kende ik maar één nummer van Blue Cheer. Dat had wat mij betreft zo kunnen blijven. Wat een matig album van een band die nog niet toe was aan het maken van een album. We horen een cover bandje dat een eerste, matige aanzet doet tot een paar eigen nummers. Heel slecht opgenomen, zelfs voor 1967. Ik geef toe dat dat voor het pick upje wat wij thuis hadden staan in die tijd dat niet veel uitmaakte. Anno 2014 kan dit niet meer. Wel één wereldnummer gemaakt en door dat nummer zal Blue Cheer altijd zijn plek op de heavy metal piek behouden. En terecht.

Wo.

Je kunt hier mijn volledige verhaal lezen op de site van WoNo Magazine.

Dat slechte opnemen is juist wat dit album vernieuwend maakt. Alle meters in het rood en ook apparatuur is daarbij gesneuveld. Lekker, die overstuurde sound (al doet de fuzz ook een hoop).

Het geluid van dit album zal door de beroerde opnamen nooit aanzienlijk verbeteren, maar recent is een hybride SACD (dus ook gewoon te draaien op een cd-speler) uitgekomen van Audio Fidelity, een kleine audiofiel label.

Kevin Gray, een geweldige master engineer, is verantwoordelijk geweest voor de remastering die hier een verbetering van het geluid inhoudt.

Wat een herrie! “Summertime Blues” is nog wel aardig, maar de verkrachting van Mose Allinson’s “Parchment” is voor mij niet om aan te horen. De opnamekwaliteit is ook ver beneden niveau, dat kan mijn oordeel nadelig hebben beïnvloed, allemaal waar, maar dat neemt niet weg dat dit naar mijn mening een
overgewaardeerd album is.

Toen ik 14 was en deze plaat net uit was......voor het eerst gehoord! Nu, ruim 50 jaar later, volop in de Spotify tijd, alsnog op vinyl aangeschaft... top! Onder de Kerstboom mijmeren over die eerste luistersessie. In de plaatselijke bioscoop......

Op spotify is een playlist aanwezig met het hele album op Rock me Baby na.
Geen muziek die ik snel opnieuw zal gaan beluisteren. Het is een boel energie die soms ontaardt in een ware kakafonie van herrie. En toch is het niet slecht. Het is mijn ding gewoon niet.
Omdat ik niet het hele album kan beluisteren geen stem. Wat ik wel gehoord heb is 3* waard.
23 in de 100 Greatest Albums of 1968 en 46 in de 1968 chart van Best Ever Albums

Een historisch document, voor mij de eerste echte hardrockplaat. Luisterde hier veel naar begin jaren 90, de vader van een vriend had het en elke keer als ik op visite kwam ging deze op de pick-up. Heb nu een latere vinyl-uitgave. Heerlijke, ruige, onbezonnen heavy blues, een ronkende mijlpaal in de rockgeschiedenis.

Ooit vanaf de zijlijn nog wel eens de discussie gevolgd welke band nu met de eerste heavy metal plaat op de proppen kwam.
Blue Cheer uit San Francisco passeerde ook de revue maar valt voor mij toch niet in die categorie.
De heren schotelen een ruige portie bluesy hardrock voor, onstuimig is het zeker maar heavy metal, neen. Dat is het niet in mijn ogen niet.
Net als Purple, Zeppelin, Cream en ook Steppenwolf kan Blue Cheer onder de noemer hardrock geschaard worden.

Dan de plaat, Vincebus Eruptum, een wat rommelig klinkende plaat, chaotisch, fel en een drummer die overuren maakt. Echt ijzersterk vind ik het album niet, mede ingegeven door de zang van Dickie Peterson.
De beste man is geen slechte zanger maar komt op den duur wel vermoeiend over.
In de verte klinkt Peterson als een jonge versie van Barry Hay die zich regelmatig overschreeuwt.
Het spelplezier maakt echter een hoop goed, zoals reeds vermeld; de drummer is aanwezig en de riffs en solo's gieren om je oren.

Vincebus Eruptum is niet een plaat die vaak uit zijn hoes is gekomen, ondanks dat het songmateriaal zeker voor die tijd bij vlagen overrompelend is. Als geheel klinkt het voor mij erg vrijblijvend.
En ja, de eer van eerste heavy metal band gaat voor mij toch echt naar de 4 heren uit Birmingham wiens titelsong van de debuutplaat, de meeste oudjes een hartverzakking zal hebben bezorgd.