Trouble - Trouble (1990)

Een echt classic van deze doom metal band. Log en zwaar maar wat minder doomy als hun albums hiervoor. Psychotic Reaction en R.I.P. zijn mijn favoriet.

Waanzinnig, maar ik herken er geen doom metal in.

Stevige, smerige rock met een rauw metalrandje. Zang doet me wat denken aan Jon Oliva van Savatage.

Meerwaarde aan deze band vind ik de zang, tempo's en het duo-gitaarwerk.

Zeker een klassieker , het beste album van Trouble.
Als ik deze lp0 opzet waan ik mij weer in 1990, mijn eerste stapjes in bandjes,middelbare school, hardrock chickies

Rick Rubin staat garant voor goud!

Elke band (RHCP, Raging Slab, Beastie Boys en ook Trouble) die met deze baardige producer in aanraking komt, komt met een klassieker van een rockplaat.

Trouble maakt Black Sabbath-muziek, die Black Sabbath zelf niet meer maakt.
Erik Wagner is een beter zanger dan Ozzy en verder beukt deze plaat als een bezetene.

Een echte must-have voor liefhebbers van avontuurlijke en smerige rock/metal.

Ik ken deze helemaal niet. Wel Psalm 9 en The Skull. Is dit album daar nog mee te vergelijken?

Trouble is anno 1990 minder slepend zoals de eerste 2 platen.

Het is een soort retro-doom plaat.
Vergelijkbaar met het betere 70ies werk van Black Sabbath, maar heel vers en fris door Rick Rubin.

Het twin-gitaarspel van Franklin/Warrell is om te smullen.

Ik ben blijer met deze benadering van het doomgenre dan waar die gothicbandjes e.d. mee op de proppen komen tegenwoordig.

Er zijn wat promo-videos van deze plaat, ik meen R.I.P. en At the End of my Daze. Op youtube zou je die zo moeten vinden.

Thanks. Klinkt goed. Ga deze zeker eens beluisteren.

Eric Wagner is overleden, van het weekend deze maar eens even flink hard door mijn huis laten knallen!

Man, dit is me een top album. Wat kunnen die gasten spelen, heerlijk om naar te luisteren. Ik denk dat ik dit zelfs beter vind dan het debuut en daar was ik al behoorlijk van onder de indruk.

Trouble - 4.5*
Psalm 9 - 4*
Run to the Light - 3.5*
The Skull - 3*

Ondertussen al eens geluisterd?

Jazeker. Ik heb hem zelfs in huis. Haha. Ik zal er snel eens iets over dichten.

Ik heb hem meteen weer eens een rondje laten draaien

Het is vooral een album dat een volwassen Trouble laat horen. Eigenlijk loopt het al heel erg vooruit op de nakende hoogtijdagen van de grunge. In die zin vind ik hem beter dan 'Run To The Light'.

Veel knipogen naar Black Sabbath zijn er zoals altijd te bespeuren. Maar anderzijds is het toch ook heel ingetogen en zelfs warm album. Zelfs de rasperige stem van Eric Wagner past zich volop variërend aan aan deze 'herboren' sound.

Hoogtepunten zijn wat mij betreft 'At The End Of My Daze' waarmee het album heel avontuurlijk opent en het fraai uitgesponnen 'The Misery Shows (act II)'.