Trouble - Trouble (1990)

Slechts over één ding kan ik zeuren bij deze vierde Trouble: waarom heet hij Trouble als het debuut ook al zo heette? En die dan als nieuwe titel Psalm 9 geven? Ik vond het onnodig, in 1990 al en in 2026 nog steeds.

Maarrrr... de lijn van voorganger Run to the Light wordt voortgezet: dat betekent dat de tempo's hoger liggen en de doominvloeden opnieuw iets kleiner zijn geworden, al is in alle nummers minimaal íets dat aan deze langzame en loodzware metalvorm herinnert.
Verder snijdt de stem van Eric Wagner nog altijd door stalen deuren en vergeet hij niet ter variatie zijn lage stem in te zetten; zijn de tempowisselingen talrijk wat maakt dat ik het album keer na keer kan opzetten zonder dat het me gaat vervelen; zijn de gitaren van Bruce Franklin en Rick Wartell nog altijd loodzwaar (riffs en gitaargeluid) en zingend (solo's, licks) waarbij je hun liefde terughoort voor het werk van Tony Iommi en de twingitaren van Judas Priest én dat van Michael Schenker (Wartell is groot liefhebber van de Duitser); bassist Ron Holzner bast zijn soms melodieuze lijnen voor de tweede keer op een Trouble, nieuw is drummer Barry Stern die de groep strak door alle tempowisselingen leidt.

Na drie undergroundalbums promoveerde de groep naar een hogere divisie. Productie door Rick Rubin voor diens Def American Recordings, waarbij het zware geluid van de eerste drie albums behouden blijft met iets meer oor voor detail. Daarbij gaan de teksten nog altijd over eenzaamheid en hoop, verlangen en pijn. Minder expliciet dan voorheen verwoordt Wagner zijn katholieke spiritualiteit, maar wie oren heeft om te horen...
Bijzonder is dat drummer van de eerste twee langspelers Jeff Olson, hij was filmmuziek gaan studeren, net als op de voorganger terugkeert voor enkele sobere toetsenpartijen. Ze doen de warme sfeer - inderdaad Edwynn! - extra goed.

Er zijn geen mindere nummers, dus kortweg: de shuffle van opener At the End of My Daze groovet heavy, het snelle The Wolf, de stoempende single Psychotic Reaction, het onbekendere maar sluwe A Sinner's Fame en het ingetogener The Misery Shows (Act II) overtuigen ten volle, waarna ik de tweede helft nóg beter vindt.
Het felle en rouwende R.I.P, het denderende Black Shapes of Doom, de versnelling via Heaven on My Mind met die heerlijk vette slaggitaren, de gekke riffs en breaks van E.N.D. en het übersterke slot All Is Forgiven. Talloze tempowisselingen, gitaarlicks als wervelwinden, het gáát maar door...

Drie weken geleden verscheen het album met een maand vertraging via Hammerheart in 2cd-editie (een fout gedrukt boekje was de oorzaak informeerde men mij, ik wachtte ongeduldig op mijn bestelling), met als bonus een radioconcert genaamd Live Dallas Texas. Het was het wachten dik waard.
Hier klinken elf nummers, een mix van de eerste twee albums en vanzelfsprekend dit album. Een sterk optreden in eerlijke en prima livemix, een groep in topvorm en Stern die de groep vanaf de drumkruk strak houdt. Verder een uitgebreid boekje met teksten en fraaie live-zwartwitfoto's. Alweer vijf sterren voor deze groep.