Genie Brown - A Woman Alone (1973)

Soulsister Genie Brown is een obscure zangeres. Er is op het internet voor wat betreft achtergrond-informatie niets te vinden over deze dame noch over het album. Wellicht komt dat omdat dit album enkel ter promotie is uitgebracht, en er dus geen verdere exemplaren in de winkel te vinden waren. Hoe dan ook, dit is een prima album van een -helaas- onbekende soulzangeres. Inhoudelijk zijn de nummers erg eenvoudig (qua instrumentatie en qua tekst is het niet verbluffend), maar wel erg leuk.

Er staan een aantal nummers op dit album die zeker de moeite waard zijn, met als één van de vele hoogtepunten het bluesachtige lome, romantische My first night alone without you, waarop Genie haar meest zwoele kant laat horen. Het met liefdesverdriet doordrenkte Maybe this will be the morning wordt met veel bezieling gebracht, en daardoor behoort deze ook tot één m'n favoriete nummers. Nog een hoogtepunt is het bescheiden funky Take me where you took me last night, dat qua instrumentatie zelfs licht na het ska genre verwijst. It’s gotta be that way is ook een prachtig liedje (mijn persoonlijke favoriet), iets wat deels te danken is aan het fantastische pianospel en mooie songtekst (vind dit zelfs de mooiste songtekst uit de selectie). Ook Wrapped in love is wel geinig; voelt qua sfeer erg sixties aan en heeft een vrolijk melodietje (komt voornamelijk door het gebruik van de fluit. Het fusionachtige, en bovenal vrolijke Life is beautiful when love is everywhere heeft een lekkere vibe, en haar ietwat hese stemgeluid komt hier prachtig naar voren. Tot slot covert ze Baby Washington’s That’s how heartaches are made op prima wijze. Eigenlijk vind ik ieder nummer de moeite waard, er is geen misser te vinden.

Ze heeft een mooie stem en de nummers zijn gewoonweg erg leuk. Jammer dat ze zo onbekend is!