The Durutti Column - A Paean to Wilson (2010)

Een mooi eerbetoon van Vini Reilly aan wijlen Anthony 'mr. Factory' Wilson. Het debuut van Durutti Column was de eerste langspeler die door het beruchte factory-label werd uitgebracht. Reilly was de protégé van Wilson. Voor de verandering zingt Reilly op dit album niet. Een van de adviezen van Wilson die hij altijd in de wind geslagen heeft, maar nu dus niet.

Wel met gesampelde zang. Zo opent het album met een in een loop geplaatst geluidsfragment van Wilson waarin hij (aan Reilly of Hannett?) de vraag stelt: "Is this an artform or are you just a technician?"

De lange stukken hadden wat mij betreft wel wat beknopter gemogen. Verder geen stijlveranderingen, Een sfeervolle plaat.

De vraag is aan Hannett. Zie dit fragment op 5:57.

Lekkere plaat, ontspannen

Toch wel een van Vini's beste albums. Hoop dat hij weer goed weet te herstellen van zijn hersenbloedingen/tia's en nog in staat is een album als dit af te leveren. De recente beelden die op het net te vinden zijn, laten echter een sterk verzwakte Vini zien...

Bij je eerste post was je van slag of wellicht beneveld: "beruchte Factory-label" "befaamd" ware beter geweest. Factory en 4AD zijn imo - voor die "o" mag je ook "oren" lezen - samen de twee mooiste labels van de 80s (in het eerst geval ook van de laatste 1,5 jaar van de 70s).

Er is een dubbelaar The Durutti Column - The Best of the Durutti Column (2004) die voor newbies een heel mooie intro vormt tot het werk van Vini. Deze moet ik tzt nog eens aanschaffen

Nee hoor, berucht idzv "befaamd". Kan ook. Mooie plaat is dit, Mju. Even pindakaas op je brood.

Het laatste stukje hiervan is erg triest Mjuman ik schrok er hevig van.
Het vermogen om zijn kenmerkende gitaarspel te brengen is geheel verdwenen.
En hij beseft het maar al te goed.
Vini Reilly and Tryfon Lazos - YouTube

Die beelden grepen mij ook aan. En doen me afvragen of hij nog ooit zal herstellen.

Volgens mij had hij op het einde dezelfde gedachtes.

Wat een verdrietig einde....grijpt idd aan

Daarom ga ik waarschijnlijk ook niet naar kijken. Waarom zou je het beeld van a living legend aantasten? Dat kan je maar één keer doen. Zelf ooit naar een concert van een van mijn soul-helden, James Brown, geweest ver na zijn prime. Dat had ik dus moeten laten - want dat beeld verdrong dat van een eerder, werkelijk glorieus concert. Deconstructie kan leiden tot begrip, maar het beeld daarna weer heel maken is zo goied als ondoenlijk. Bezint eer ge begint.

En nog even over Factory: Wilson was zakelijk gezien een ramp - in die zin klopt berucht. Daar zit ook een duidelijke verwantschap met Ivo Watts-Russell. Creativiteit en discipline/structuur, nodig om een labet te runnen, slapen zelden op hetzelfde kussen. Interessante lectuur voor de serieus geïnteresseerden is James Nice - Shadowplayers

Toch echt een hele mooie plaat....En dan maar 5 stemmen....

We've got to find a way

6 inmiddels

7

Mooi om te zien dat de waardering voor dit album stijgt (zowel het gemiddelde cijfer, als het aantal stemmers) We zijn op de goede (hopelijk nog lange) weg!

Hoop doet leven Chameleon Day maar ik vermoed dat geen hond nog op dit mooie project zal stemmen, behalve Mjuman dan. Vini Reilly was in zijn hoogtijdagen helaas slechts bekend bij een relatief kleine groep liefhebbers van zijn fijnbesnaarde muzikaliteit. Bij de meeste users op deze site zal hij vermoedelijk geen bel doen rinkelen. Tja, en als dan een mogelijke geïnteresseerde dwaler uit nieuwsgierigheid dat clipje hierboven aanklikt wordt ie ook niet echt vrolijk en uitgenodigd zich in dit album te verdiepen.... Recensies schrijven laat ik over aan de profs. Deze dekt aardig de lading voor een eerste indruk:

Paean to Wilson - The Durutti Column | Songs, Reviews, Credits | AllMusic

Treurige constatering: 7 stemmers. Een schandalige oogst als eerbetoon. Wat rest is vergetelheid. Echt klote.

Dat mensen dit niet luisteren,snap ik niet. Het is prachtig. Sunlight to blue vind ik nog wat beter.