Vanden Plas - The Seraphic Clockwork (2010)

Dit is dus echt gewoon helemaal top. Het bouwt verder op Christ 0 maar dan vrijwel verbeterd op elk front.

In tegenstelling tot alle vorige platen kan ik me hier in elk nummer goed vinden. Met name 'Scar of an Angel' (waar zelfs later wat vrouwelijke vokalen zijn intreden maken), het bombastische 'Sound of Blood', en de epic van het album 'On My Way To Jerusalem' zijn puur genot. Maar dat valt eigenlijk wel over elk nummer te zeggen.

Een hele verbetering ten opzichten van Christ 0 naar mijn mening.

3*tje. Voor het genre is het prima, maar het springt er voor mij nooit echt uit.

Eindelijk hoor ik weer wat van de oude Vanden Plas terug op deze CD. De laatste CD's waren mij iets teveel prog en te weinig spontaniteit. Die balans herstelt zich hier een beetje. De meer toegankelijke nummers van deze band blijf ik toch de beste vinden. Vanden Plas zal nooit een echte topper worden, maar met deze CD blijf ik ze in het vizier houden.

Christ 0 part 2 lijkt me de beste beschrijving voor dit album. Muzikaal geen enkele vernieuwing, echter wel heel lekkere "bijna" symfonische metal. En zoals te verwachten is van de mannen uit Kaiserslautern, perfect uitgevoerd.

Vanden Plas is een Duitse groep en speelt progressieve metal, hun zesde album is dit en in het kader van Het Metal Album van de Week een eerste kennismaking voor Sir Spamalot met deze groep en hun muziek. Noot vooraf betreffende dit album: de gewone versie bevat de eerste acht nummers, nummer 9 Eleyson staat tevens op de digipackversie. Ik heb me beperkt tot de gewone versie, bonusnummers zeggen mij nog altijd niets. Men zou toch eens moeten ophouden in de muziekwereld met die duizendeneen versies van hetzelfde album maar dat is een andere discussie te voeren op een andere tijd en plaats. We moeten ontopic blijven anders krijg ik onder mijn voeten.
Het is een heel positieve kennismaking geworden, ik hoor graag deze muziek zolang er geen excessen zijn zoals ellenlange oervervelende nummers en individueel krachtenpatserij van de heren muzikanten. Ik vind dit een prima album, technisch hoogstand, goede krachtige nummers, veel afwisseling en veel samenspel tussen de heren muzikanten. De zanger ervaar ik ook heel positief, soms doet hij mij denken aan de zanger van Tiles. Beste nummer vind ik On My Way to Jerusalem, de songtitel zorgde weliswaar voor andere verwachtingen (oosterse melodielijnen) en ze zetten mij op het verkeerde been, da’s pas durven. Eigenlijk vind ik door de band een uur muziek meer dan genoeg en hier heb ik er geen last van. Quicksilver begint als de tranentrekker van dienst, ook wel de beruchte powerballad genoemd in Casa Spamalot, maar schijn bedriegt gelukkig, het is een trager sfeervol nummer met piano en strijkers maar met een heavy midden- en eindstuk.
De muziek is beheerst doch niet bedeesd, de zang is oerdegelijk doch niet saai en Vanden Plas is ondanks de raar aandoende naam (waar komt die eigenlijk vandaan?) een goede groep om in het oog te houden en verder te ontdekken, lap, nog enen voor mijn ellenlange lijst, het wordt een Sisyphusarbeid . Ik start met een vier.

Het is standaard zo'n beetje vier jaar wachten op een studioplaat van de duitse progmetalgrootheden.

De laatste plaat dateert alweer uit 2006. Nog wel een uistapje van Andy Kuntz middels Abydos, maar dat was natuurlijk geen Vanden Plas-plaat.

Ik vind, in tegenstelling tot anderen, dit meer een vervolg op het melodieuze en avontuurlijke Beyond Daylight dan het donkere en zwaarmoedige Chris.0.

De keyboard- en gitaar-solo's zijn ook wat ingetogener en ook een vergelijking met Far Off Grace lijkt me juist.

De band is niet echt meer vernieuwend, maar heeft wel een geheel eigen sound weten te ontwikkelen, mede dankzij het uitstekende talent van Andy Kuntz.

Qua songwriting, weet Vanden Plas toch altijd weer verbazingwekkend catchy nummers te presenteren.

ik wist dat deze band bestond maar heb nooit de aandrang gehad er iets van te beluisteren. waarom? geen idee. waarom nu ineens wel? eveneens geen idee. Waarschijnlijk de invloed van dit onvolprezen forum.

kennismaking bevalt erg goed al heb je bij elk nummer wel het gevoel van 'waar ken ik dat nummer toch van'.

Al met al een 9 voor de kwaliteit en uitvoering en wat lager voor originaliteit.

Een erg sterke plaat van deze Duitse band. De opbouw van de nummers zijn erg sterk, daarbij is het allemaal erg goed luisterbaar. Vooral de zang vind ik erg mooi.

Mijn eerste kennismaking met de band, en een zeer positieve, mag ik wel zeggen. Uitstekende progressieve metal met heerlijk heavy gitaarwerk en een hoog niveau qua composities. Alle songs zijn de moeite waard. Het album kakt nergens in en is indrukwekkend sterk geproduceerd. Absoluut hoogtepunt is de epische afsluiter On My Way To Jersusalem. Kippevel. Snel op zoek naar eerder werk.

Andy Kuntz neemt ons anders mooi bij de neus.
In Frequency zingt hij doodleuk "visions" terwijl hij dat woord op eerdere albums en in een nummer wat verderop op deze schijf steevast als "wisions" zingt.

Toch weer een tijdje terug dat ik deze opzette.

Wat anders is aan deze plaat, valt me nu op, is het veel modernere (thrashy) gitaargeluid (in de riffs) van Stephan Lill... De riffs zijn zwaarder dan ooit. Toch prefereer ik het gitaargeluid ten tijde van The God Thing...

Het is een soort vrachtwagen, geloof ik...

Carrosseriebouwer van personenauto's
Het schijnt dat de band zo genoemd werd omdat Van Halen en Vandenberg destijds koel waren.
Vanden Plas ging progressiever klinken maar van de naam kwamen ze niet meer af

Onbegrijpelijk dat ik deze cd van Vanden Plas nog niet eerder ontdekt heb! Wat een geweldige progressieve metal cd vol afwisseling en passie. Het ene moment zweef je weg op de schitterende vocalen van Andy Kuntz en het andere moment ga je uit je bol van de krachtige gitaarriffs van Stephan Lill. Hier staan 8 muzikale meesterwerkjes op met als hoogtepunt het epos On My Way to Jerusalem! Mooi.mooi,mooi!

En toch blijft deze band laag scoren bij MuMe-users...

Een eindcijfer van rond de 7 is m.i. nogal laag.

Mij raakt het ook nog niet zo... het is wel goed uitgevoerd, maar het dringt niet in mijn ziel door,

Aangename eerste kennismaking met Vanden Plas. Sterke punten zijn wat mij betreft het stemgeluid van de zanger, de teksten en de catchy zanglijnen.

Minder punt vind ik de opbouw—alhoewel bijna ieder individueel stuk op zich geslaagd is, zijn de overgangen en de nummers als samenhangend geheel soms wat kreupel.

Het gitaar- en drumwerk is ook vrij anoniem, ik mis een beetje een eigen stijl daarin. Maar goed, Vanden Plas heeft per definitie iets clichématigs, dat is waarschijnlijk bewust gedaan en ook deels de kracht van hun muziek.

Ik zou eigenlijk graag James LaBrie bij Dream Theater willen inruilen voor deze zanger.

Sound of Blood is mijn favoriet vooralsnog.


Dat kan ook aan je ziel liggen.

Geen cijfer?

Deze grope heeft stabilteit in haar werkwijze staan. Levert kwlaiteitsalbums af, al zijn de later albums wat minder dan hun beginperiode

Ik ben niet zo van de cijfers, sowieso moet ik het album nog wat vaker beluisteren om een definitief oordeel te kunnen vellen. Voorlopig zou ik het houden op 4 sterren.

Niet alleen Sound of Blood, maar vooral The Final Murder zijn écht goed...

Ben ook gaan luisteren naar Christ.0, bevalt me wat minder tot nu toe. Een beetje een slap geluid vergeleken met deze plaat en 't wordt ook wat voorspelbaar allemaal. Er is duidelijk een formule die nagenoeg in ieder nummer wordt toegepast. Dat is op dit album ook al het geval, maar het is dus album-overschrijdend... Da's jammer.

Heeft elke band niet iets voorspelbaars? Dat heet een 'eigen sound' hebben.

Ik vind Vanden Plas echt herkenbaar tussen de veelvoud aan porgmetal bands wat er rondloopt.

Van mij hoef je een plaat niet te becijferen, maar het is een functie op deze site. En de meesten gebruiken het.

De meesten gebruiken het, maar ik niet altijd en sowieso pas als ik een album wat langer ken, anders kan ik iedere week wel terugkomen om het aan te passen. Ik vind het leuk om over muziek te ouwehoeren maar om nou overal meteen een cijfer aan te hangen, daar heb ik niet zoveel mee.

Met voorspelbaarheid bedoel ik bij Vanden Plas concreet dat de opbouw van het nummer vaak hetzelfde is. Op het moment dat de nummers wat langer of ingewikkelder worden, verliezen ze toch een beetje het overzicht en wordt het een ratjetoe.

Je zou kunnen stellen dat herkenbaar zijn zonder voorspelbaar te worden een van de grootste uitdagingen is voor een band. Maar ik ben zeer gevoelig voor de structuur van een nummer, vandaar dat ik prog zo waardeer, en ik vind niet dat Vanden Plas op dat gebied uitblinkt. Ze zijn ook niet zwaar progressief qua "architectuur" van de nummers.

't Komt toch vaak neer op: introriffs, couplet, pre-refrein in een andere toonsoort, refrein, dat allemaal x2, dan een instrumentale brug met allerlei ideeën en solo's die niet zo veel met elkaar gemeen hebben, en dan een abrupte overgang terug naar het refrein, en als afsluiting wat variaties op eerder gehoorde riffs. The Final Murder vind ik bijvoorbeeld een aangename uitzondering daarop en mede daarom misschien wel het beste nummer.

Je hebt wel een beetje gelijk. Vanden Plas is ook eerder denk ik een classic metal band met progressieve invloeden.

De muzikanten zijn waanzinning, maar de songs zijn meer poppie van structuur.
Dat maakt het allemaal wel lekker catchy en verteerbaar.

Ik heb ze eigenlijk ook nooit zien worstelen met bizarre ritmepatronen zoals Pain of Salvation, Meshuggah, Dream Theatre of Sympony X.

Maar ik vind Vanden Plas daarom eigenlijk beter. Ik houd wel van dat song-gerichte.

Het is ook hun kracht, met name i.c.m. de vocalen klinkt het catchy maar toch nog met genoeg scherpe randjes om nog "metal" te mogen heten.

Neem nou het (pre-)refrein van "Postcard to God" van het vorige album, dat is zo'n goed stuk en het ligt zo lekker in het gehoor maar tegelijkertijd is het ook geen refrein wat je in de Top 40 zult tegenkomen.

Probeer eens 'Far Off Grace' of 'The God Thing'. Daar zijn ze op hun best.

Ik moet zeggen, Christ 0 begint te groeien. January Sun...

En wat ik zojuist even heb beluisterd van het oudere werk ligt in het verlengde hiervan dus het lijkt erop dat ik weer een nieuw bandje heb ontdekt, hoor.

De kracht van Vanden Plas is toch wel hun eigen sound.

Werno's toetsenpartijen/synthgeluiden zijn wel uit duizenden herkenbaar.

Maar wat ook zo positief opvalt is het speelse en voor progmetal toch wel groovy drumwerk van Lill...

En dan natuurlijk de schitterende zangstem van Kuntz met zijn onnavolgbare uithalen.

Er komt in de herfst een nieuwe plaat en die gaat Chronicles Of The Immortals – Netherworld heten...

Prima album weliswaar maar (hun) vele voorgangers sla ik beduidend hoger aan

Vanden Plas heb ik jaren geleden ooit gezien als voorprogramma bij een optreden van Dream Theater (ik meen in Den Bosch). Vond het wel aardig klinken maar nooit de moeite genomen om eens serieus naar deze band te luisteren. Op de cd bespreking van (2014) Chronicles of the Immortals Part One: Netherworld zag ik een clip met een nummer van dat album en dat klinkt erg lekker.
Blijkt dat ik de voorgaande cd (deze dus!) al in mijn bezit heb! Ik had het ooit al eens een keer gedraaid maar verder in de vergetelheid geraakt. De afgelopen week deze cd regelmatig gedraaid en het klinkt prima.
Toppertjes wat mij betreft: Holes in the sky, The Final Murder en Eleyson. Maar de rest is ook goed te pruimen. Ik geef 3.5 ster.