Terry Riley - A Rainbow in Curved Air (1969)

Een goed plaatje, maar het eerste nummer is toch wel een stukje beter als het tweede.

Wat is dit voor achterlijk laag gemiddelde?

Waarom stem je zelf dan niet?

Ik had gestemd Maar hij is zomaar verdwenen

Voor het eerst dat ik Riley hiermee aan het werk zie:
http://www.youtube.com/watc...

Dit is al in 1967 gemaakt, niet te geloven, echt geweldig. Als iemand de muziek sheets hiervan heeft, laat het mij weten, ik zou het graag willen spelen....

4* -> 5*

Zal binnen kort eens uitleggen waarom

Doe dat maar eens snel

Prachtig album natuurlijk, zal hem snel weer eens opzetten.

Het eerste nummer is wel erg goed zeg. Dit spreekt me veel meer aan dan In C.

Ongelovelijk, we zijn bijna een jaar verder en je hebt het nog niet uitgelegd, niet op SLSK, nooit niet

Nou ik heb hem verhoogd naar 5* omdat ik vind het een hele mooie plaat vind . Zal binnenkort eens uitleggen wat ik er zo mooi aan vind

Ik spreek je volgend jaar weer

Ataloona, korenbloem Inmiddels, ruim 4 jaar verder...

Inderdaad philtuper. Er gaat geen dag voorbij waarop ik niet smacht naar die beloofde uiteenzetting...

Ik heb er indertijd voor Progwereld een recensie over geschreven. 't Viel een beetje buiten ons bestek, maar ach, we kregen een promo van de heruitgave, dus waarom niet.

philtuper en Ataloona ben nu op oktoberfest dus nog ff wachten

?

.....ondertussen bijna 8 jaar verstreken.

Intussen album 4 jaar niet meer gehoord , dus eerst weer eens beluisteren

Had ik iets gemist? Of komt het nog?

Deze plaat weer eens opgezet. Het prijskaartje van de platenzaak Elmura zit er nog. Het was de tijd dat de cd doorbrak en de platenzaken zo snel mogelijk van hun vinyl af wilden. Vandaar dat deze vinyl plaat afgeprijsd was van fl 14,95 naar fl 2,95. Elmura was zo'n doorsnee platenzaak met een wat oudere chagrijn achter de toonbank met nul kennis van muziek. Ik heb in die tijd heel wat pareltjes bij Elmura aan kunnen schaffen, waaronder deze plaat maar ook een dubbellp van het Canadese Harmonium ; L'Heptade.
In die tijd , net na de doemmuziek van Joy Division had ik het label ECM en ook Philip Glass ontdekt. Terry Riley had hier wat raakvlakken mee, zeker met de oude Philip Glass. Het eigenaardige is dat voor mij deze muziek alles te maken heeft met die midden jaren 80 tijd, terwijl het een plaat uit 1969 is (bij mijn album staat 1971). Een geheel andere tijd, de hippie tijd met alles wat daarbij hoort.
Dan nu de muziek. De eerste keer dat ik de a kant beluisterde werd ik daar wel wat zenuwachtig van. Al die herhalingen, die hoge toontjes, daar werd je toch tureluurs van. Maar ook als luisteraar kun je door een bepaald proces heengaan, voor mij mede ook door de muziek van Philip Glass,Steve Reich, Piero Milesi, maar eigenlijk ook door de eerste platen van Popol Vuh en denk ook Tangerine Dream (bijv Zeit). Hierdoor leer je anders te luisteren. Kun je genieten van net die piepkleine verandering bij een bepaald thema.
Terwijl kant 1 vooral dat 'zenuwachtige' heeft, maar wel op bepaalde wijze briljant, is kant 2 wat anders. Ook hier repeterende gedeeltes, maar het geheel verschilt vooral ook door de instrumenten. Poppy Nogard and the Phantom Band is een muziekstuk voor sopraan saxofoon en elektrisch orgel. Ook dit is een stuk wat je zeker op moet zetten als je wilt dat je visite snel op moet stappen, want er zal maar een heel klein groepje liefhebbers zijn die dit weten te waarderen. Ik ken verder eigenlijk weinig van Terry Riley. Phiip Glass ben ik wel blijven volgen, maar dat ligt natuurlijk wel wat makkelijker in het gehoor, zeker zijn filmmuziek.
Moet toch nog meer van deze componist ontdekken, maar dit album is prima.
Ik kan er nu echt van genieten, prima neo klassieke muziek, minimal music. De muzieksmaak is ook altijd in beweging en in ontwikkeling blijkt maar weer.