Morcheeba - Blood Like Lemonade (2010)

Ik kende hun alleen eigenlijk van 'Rome wasn't built in a day' in eerste instantie en naar wat andere nummers van hun geluisterd te hebben ben ik toch wel benieuwd wat ze hiervan gemaakt hebben.

't Wordt hun laatste album en Skye is zowaar terug van de partij.

beter, ik vond skye wel essentieel in Morcheeba, de albums zonder haar vind ik niet super

Morcheeba, met of zonder Skye, het is en blijft Morcheeba zo ook op Blood Like Lemonade.
De eerste keer dat ik het een beetje begon te geloven met deze band was met het album Fragments of Freedom, dat een poppy weg inging waar ik blijkbaar minder mee had. Ook opvolger Charango deed me iets minder en toen dacht ik dat het einde oefening zou zijn voor wat betreft de relatie tussen Morcheeba en mij.
The Antidote en Dive Deep zorgden ervoor dat er toch weer hoop was in onze relatie, maar nu bij Blood Like Lemonade ervaar ik toch weer een dip: ik ken dit nu toch echt wel. Het is de relaxte, oudere sound die hier terug te horen is maar dat ken ik nu wel.
Natuurlijk spreek ik mezelf tegen want toen ze een andere weg ingingen was het ook niet goed. Misschien juist wel door de terugkeer van Skye dat ik het als minder ervaar hoe goed ik haar verder ook mag vinden. Dive Deep was interessanter met al die verschillende artiesten.
Is Blood Like Lemonade dan niet goed? Welnee. Het is een prima album. Niks mis mee. Alleen kennen we het onderhand wel, maar dat neemt niet weg dat ik het graag op mijn iPod zet en morgen lekker mee de zon in neem. Roseetje erbij, cliché weer rond en gaan met het album.
Kabbel kabbel en je doet er niemand kwaad mee. Maar de innige liefde is wel een beetje over nu. We zijn leuke vrienden van elkaar, Morcheeba en ik.

Leuke nieuwe cd van Morcheeba, die ik eigenlijk heb gekocht zonder ook maar één nummer te kennen. Even kort geluisterd naar een paar fragmenten in de muziekwinkel, dat was alles. En aangezien de eerste nummers mij deden denken aan songs als "Otherwise" en "Way Beyond" zag ik het wel zitten.

Ik kom tot 4 sterren, voor een album met overwegend goede tracks. De twee instrumentale nummers vind ik minder, maar de meeste andere songs zijn prima. Beste track is wat mij betreft "Self Made Man".

Ondanks dat ik de vorige twee albums zeker niet slecht vond, is Morcheeba met Skye inderdaad DE Morcheeba en begint dit album in dat opzicht al met een voorsprong.
Even Though is een ontzettend relaxte track die het beste van Morcheeba in zich herbergt: de kristalheldere stem van Skye, dromerige doch prachtige zanglijnen en een fijne productie. De rest moet ik nog wat vaker luisteren, maar dit voelt als een soort van thuiskomen.

@itbites helemaal mee eens. Heb deze nu ook en inderdaad weer terug naar the roots met skye als zangeres (heerlijke zwoele stem) en mooie dromerige sound maar ook lekkere beats.
Voor nu 3,5* met groeipotentie.

Heel fijn om de prachtige stem van Skye weer te horen, maar de muziek is wel erg vlak en kabbelend. Van Even though staat trouwens een prachtige acoustische liveversie op YouTube. Zo hadden ze van mij wel een album vol mogen maken...

Eventjes zoeken en ik stuit op Morcheeba door een reclame van Citroën (C4). Crimson wordt in die reclame gebruikt en klinkt al erg aantrekkelijk. Ga deze is de komende weken meer beluisteren.

Dit album klinkt als een geforceerde terugkeer naar hun oudere werk, maar dan zonder de spanning of misschien juist gebrek daaraan. De liedjes zijn gewoon vrij saai, nietszeggend.